Κατηγορίες

Τι λέγανε οι Γάλλοι για τους Έλληνες!.. (21)

Τι λέγανε οι Γάλλοι για τους Έλληνες!.. (21)

Επειδή τελευταία κι αυτός ακόμη ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας κ. Νικολά Σαρκοζί άρχισε να στρέφει τα νώτα του στην Ελλάδα, από την οποία μάλιστα έχει και καταγωγή, του θυμίζουμε σε μια σειρά άρθρων τις σχέσεις της Γαλλίας με τον Ελληνισμό και, ασφαλώς, τι έλεγαν οι συμπατριώτες του Γάλλοι διανοούμενοι ή στοχαστές για την Ελλάδα, τους Έλληνες και τον Ελληνικό Πολιτισμό!..


20 Λουί Σαρλ Φιλίπ της Ορλεάνης δούκας του Νεμούρ (1814-1896). Δευτερότοκος γιος του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Φιλίππου. Το 1825 η επαναστατική ελληνική κυβέρνηση που έδρευε στο Ναύπλιο του πρόσφερε το στέμμα της Ελλάδας, θέλοντας να θέσει υπό την προστασία μιας των τότε μεγάλων Δυνάμεων το νέο κράτος. Ο Νεμούρ αρνήθηκε, όπως αρνήθηκε και την προσφορά του βελγικού θρόνου το 1831.

21 Ο Ερρίκος Βάιλ (1818-1909) ήταν ένας Γάλλος ελληνιστής εβραιογερμανικής καταγωγής. Δίδαξε φιλολογία στο Στρασβούργο και στην Μπεζανσόν και από το 1876 στη Σορβόνη. Εξέδωσε έργα του Αισχύλου, του Ευριπίδη και του Δημοσθένη. Έγραψε μελέτες σχετικές με το αρχαίο δράμα και την ελληνική αρχαιότητα.

22 Ο Αλφρέ ντε Μισέ (1810-1857) ήταν ένας Γάλλος λογοτέχνης, ποιητής και πεζογράφος, από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ρομαντικού κινήματος. Εμφανίστηκε στα γράμματα και έγινε αποδεκτός πολύ νέος, μόλις 18 ετών. Ασχολήθηκε με διάφορα λογοτεχνικά είδη: θεατρικά έργα, πεζογραφήματα και ποιήματα. Γνωστή είναι και η θυελλώδης ερωτική του σχέση με τη συγγραφέα Γεωργία Σάνδη, που σημάδεψε τη ζωή και το έργο του. Το 1852 εκλέχτηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Από το πλούσιο λογοτεχνικό του έργο αναφέρουμε τα «Ιταλικά και ισπανικά διηγήματα» (1830), «Τα καπρίτσια της Μαριάννας» (1833), το «Λορεντζάτσιο» (1834), το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα «Εξομολόγηση ενός παιδιού του αιώνα» (1836) και τις έξοχες ποιητικές συνθέσεις του «Νύχτα του Μάη», «Νύχτα του Οκτώβρη» και «Νύχτα του Δεκέμβρη». Το 2002 κυκλοφόρησε στην Ελλάδα συλλογή τολμηρών ερωτικών διηγημάτων του με τον τίτλο «Γκαμιανί» που εκδόθηκαν αρκετά χρόνια μετά το θάνατό του.

23 Ο Ογκίστ Σεντ Ιλέρ (1837-1889) ήταν Γάλλος φιλόλογος. Έγινε γνωστός από τις εργασίες του στη νέα ελληνική γλώσσα. Μετέφρασε στα γαλλικά έργα σύγχρονών του Ελλήνων λογοτεχνών και φιλολόγων (Κοραή, Σούτσου κ.ά.). Επίσης ανέπτυξε έντονη φιλελληνική δράση.

24 Ο Γκιστάβ Φλουράνς (1838-1871) ήταν Γάλλος επαναστάτης και φιλέλληνας. Πήρε μέρος στην Κρητική επανάσταση του 1866 και η γενναιότητα που επέδειξε του χάρισε την εμπιστοσύνη και το σεβασμό των Κρητών. Το 1868 εκλέχτηκε πληρεξούσιος Κρήτης και στάλθηκε ως αντιπρόσωπος των Κρητών στην ελληνική βουλή. Η άρνηση της τελευταίας να δεχτεί απεσταλμένους της Κρήτης τον έκανε να γυρίσει άπρακτος στο νησί, όπου συνέχισε να αγωνίζεται για την αυτονομία του. Μετά την κατάπνιξη της επανάστασης γύρισε στη Γαλλία, έγινε μέλος της Κομούνας του Παρισιού και μπήκε επικεφαλής των επαναστατών. Σκοτώθηκε στη μάχη που δόθηκε στις Βερσαλλίες κατά του αυτοκρατορικού στρατού.

25 Ο Γκιστάβ Λεόν Σλουμπερζέ (1844-1929) ήταν ένας Γάλλος ιστορικός και αρχαιολόγος, ειδικός νομισματολόγος που έγινε διάσημος κυρίως ως βυζαντινολόγος. Γεννήθηκε στο Γκεμπβιλέρ και πέθανε στο Παρίσι. Σπούδασε ιατρική και κατά το γαλλογερμανικό πόλεμο του 1870 υπηρέτησε ως χειρούργος. Κατόπιν εγκατέλειψε την ιατρική και αφοσιώθηκε στη νομισματολογία και στην ιστορία του Βυζαντίου και των σταυροφοριών. Επισκέφτηκε την Ιταλία, την Ελλάδα και την Τουρκία για έρευνες. Ανάμεσα στα έργα του συγκαταλέγονται: «Η άλωση της Τραπεζούντας, 1461», «Η άλωση της Κωνσταντινούπολης, 1453», «Εκστρατείες των Καταλανών κατά της Ανατολής», «Ανάμεικτα βυζαντινής αρχαιολογίας», «Ιστορίες για το Βυζάντιο και τις σταυροφορίες» κ.ά.

26 Ο Αντουάν Μεγιέ (1866-1936) ήταν ένας Γάλλος γλωσσολόγος που ασχολήθηκε με τις σλαβικές και ινδοευρωπαϊκές γλώσσες. Αποκάλυψε τον κοινωνικό χαρακτήρα των γλωσσολογικών φαινομένων. Έργα του: «Εισαγωγή στη συγκριτική μελέτη των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών» (1903), «Περίληψη της ιστορίας της ελληνικής γλώσσας» (1913), «Οι γλώσσες της νεότερης Ευρώπης» (1918), «Ιστορική γλωσσολογία και γενική γλωσσολογία» (1921) κ.ά.

27 Ο Αλφρέ Ζαρί (1873-1907) ήταν ένας Γάλλος θεατρικός συγγραφέας. Γεννήθηκε στο Λαβάλ και πέθανε στο Παρίσι. Ο Ζαρί εφεύρε μια λογική του γελοίου, που την ονόμασε «παταφυσική», η οποία μετέτρεπε σε γελοία την αλλόκοτη και αισχρή πλευρά της ανθρώπινης φύσης. Τη θεώρησή του αυτή την ανέπτυξε στο έργο του «Πράξεις και γνώμες του δρα Φοστρόλ, παταφυσικού» (1911). Ανάμεσα στα θεατρικά έργα του το πιο γνωστό είναι «Ο βασιλιάς Υμπί» που το πρωτόγραψε σε ηλικία 15 χρονών. Ο Υμπί, ο πρωταγωνιστής του, αρχικά ήταν μια καρικατούρα του δασκάλου του Ζαρί στο λύκειο της πόλης Ρεν, αλλά τελικά έφτασε να συμβολίζει τις χοντροειδείς ανοησίες της αστικής τάξης (μπουρζουαζίας) και τη σκληρότητά της, που πηγάζει από τη δίψα της για δύναμη. Άλλα έργα του είναι τα: «Καίσαρας ο αντίχριστος» (1895), «Ο απόλυτος έρωτας» (1899), «Ημέρες και νύχτες» (1897), «Μεσαλίνα» (1901) κ.ά. Ο Ζαρί, ελληνολάτρης και γνώστης της ελληνικής γλώσσας, μετέφρασε στα γαλλικά την «Πάπισσα Ιωάννα» του Εμμ. Ροΐδη. Σήμερα, ο Ζαρί αναγνωρίζεται παγκόσμια ως ένας θεατρικός συγγραφέας πρωτοποριακός, πρόδρομος των άλλων μεγάλων «του θεάτρου του παράλογου».

28 Αχιλλέας Μαδράς (1875-1972). Ηθοποιός και σκηνοθέτης, από τους πρωτεργάτες του κινηματογράφου στην Ελλάδα. Πρωτοεμφανίστηκε (1900) στο Παρίσι στο θίασο της Σάρα Μπερνάρ και πήρε μέρος ως ηθοποιός στα πρώτα γαλλικά κινηματογραφικά έργα (1904). Έγινε ευρύτερα γνωστός από το γύρισμα σκηνών που αναφέρονταν στο δράμα των Ελλήνων προσφύγων της Μ. Ασίας (1922). Οι σημαντικότερες ελληνικές ταινίες του ήταν η «Τσιγγάνα» (1922), η «Μαρία Πενταγιώτισσα» (1928) και ο «Μάγος της Αθήνας» (1930). Ο Μαδράς εργάστηκε επίσης στην Αμερική (1924-1928) και στον Καναδά (1930-1938). Με αναγραμματισμό του ονόματός του προκύπτει η λέξη «σαρδάμ», η οποία στη θεατρική γλώσσα εκφράζει το συχνό φαινόμενο του αναγραμματισμού λέξεων που οφείλεται στο «τρακ» των ηθοποιών.

29 Ο Εμίλ Μπρεγέ (1876-1952) ήταν ένας φιλόσοφος και ιστορικός. Ασχολήθηκε κυρίως με την ελληνική και γερμανική φιλοσοφία και δίδαξε στα πανεπιστήμια του Μπορντό, της Ρεν και του Παρισιού. Το 1940 διορίστηκε διευθυντής της περιοδικής έκδοσης «Φιλοσοφική Επιθεώρηση». Από τα έργα του σημαντικότερα είναι: «Ιστορία της φιλοσοφίας», «Ο Χρύσιππος και η αρχαία στωική φιλοσοφία» και «Η φιλοσοφία και το παρελθόν της» κ.ά.

30 Ο Λουί Αραγκόν (1897-1982) ήταν ένας Γάλλος ποιητής, κριτικός και μυθιστοριογράφος. Είναι ένας από τους ιδρυτές και θεμελιωτές του ντανταϊσμού και στη συνέχεια του σουρεαλισμού στη λογοτεχνία μαζί με τον Μπρετόν και το Σουπό, στη δεκαετία του 1920. Χαρακτηριστικά δείγματα της περιόδου αυτής είναι οι ποιητικές συλλογές: «Φωτιά της Χαράς» (1920), «Αέναη κίνηση» (1926) κ.ά. Αργότερα εγκατέλειψε αυτό το κίνημα. Ύστερα από ένα ταξίδι στη Σοβιετική Ένωση έγινε μαρξιστής και κορυφαίος προπαγανδιστής του κομουνισμού. Ο Λ. Αραγκόν είναι ο ποιητής της γαλλικής αντίστασης κατά των Γερμανών και έργα του, όπως η «Γαλλίδα Άρτεμις» και «Τα μάτια της Έλσας», είναι εμπνευσμένα από αυτή. Μυθιστορήματά του γνωστά είναι: «Για ένα σοσιαλιστικό ρεαλισμό» (1935) και «Όμορφες συνοικίες» (1936). Είναι ο ιδρυτής της επιθεώρησης «Λογοτεχνία» (1919) και αργότερα διευθυντής του περιοδικού «Γαλλικά Γράμματα», που διέκοψε την έκδοσή του μετά το θάνατο της αχώριστης συντρόφου του Έλσας Τριολέ. Ο δεσμός του με την Τριολέ αποτελούσε για τον Αραγκόν πάντα ένα βασικό στήριγμα της λογοτεχνικής και πολιτικής προσπάθειάς του. Χωρίς εμπάθεια, ο Αραγκόν δίνει τις καλλιτεχνικές και πολιτικές του θέσεις στο έργο «Με ανοιχτά χαρτιά». Γνήσιος φίλος του ελληνικού λαού, βοήθησε στην παρουσίαση στο γαλλικό κοινό έργων Ελλήνων δημιουργών (Ρίτσου κ.ά.).

31 Ο Αντρέ Μιραμπέλ (1900-1970) ήταν ένας Γάλλος νεοελληνιστής και θερμός φίλος της Ελλάδας. Γεννήθηκε στο Παρίσι και σπούδασε στη Σχολή Ανατολικών Γλωσσών και στη φιλοσοφική σχολή της Σορβόνης. Το 1925 ήρθε στην Ελλάδα ως καθηγητής του Γαλλικού Ινστιτούτου και με την ευκαιρία μελέτησε τα νεοελληνικά ιδιώματα των Κυκλάδων, της Πελοποννήσου και της Μάνης. Αναγορεύτηκε διδάκτορας της Σορβόνης και διαδέχτηκε το Γιάννη Ψυχάρη ως καθηγητής της νεοελληνικής στη Σχολή Ανατολικών Γλωσσών (1929). Έγραψε αξιόλογα έργα για το γλωσσικό ιδίωμα της Μάνης, μια γραμματική της νεοελληνικής γλώσσας και πλήθος από γλωσσολογικές μελέτες και άρθρα για την Ελλάδα.

32 Η Σιμόν Βέιλ (1909-1943) ήταν μία Γαλλίδα φιλόσοφος και συγγραφέας. Γεννήθηκε στο Παρίσι. Δίδαξε φιλοσοφία στις επαρχίες της Γαλλίας. Το 1934-1935 εργάστηκε ως εργάτρια στα εργοστάσια Ρενό. Το 1936 πολέμησε στο πλευρό των δημοκρατικών Ισπανών και το 1942 στις δυνάμεις της ελεύθερης Γαλλίας. Πέθανε στο Λονδίνο από φυματίωση και από τις κακουχίες του πολέμου. Η αξία του έργου της αναγνωρίστηκε μετά το θάνατό της. Έργα της: «Η υπερφυσική γνώση» (1949), «Η κατάσταση των εργατών» (1951), «Η ελληνική πηγή» (1953) κ.ά.

33 Ο Πιέρ Αμαντρί (1912- ) είναι ένας Γάλλος ακαδημαϊκός, αρχαιολόγος και ελληνιστής. Στην Ελλάδα πρωτοήρθε το 1937. Για αρκετά χρόνια εργάστηκε στους Δελφούς. Από το 1950 ως το 1969 εργάστηκε ως καθηγητής της Ελληνικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου. Το 1969 ορίστηκε διευθυντής της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών και παρέμεινε στη θέση αυτή ως το 1981. Το 1972 εκλέχτηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Δημοσίευσε πολλά άρθρα, μελέτες και βιβλία και μετέφρασε στα γαλλικά έργα Ελλήνων λογοτεχνών (Ν. Καζαντζάκη, Ηλ. Βενέζη). Tιμήθηκε με πολλές διακρίσεις στην Ελλάδα και τη Γαλλία.

34 Ο Ροζέ Μιλλιέξ ήταν ένας σύγχρονος συγγραφέας και εκπαιδευτικός. Γεννήθηκε στη Μασσαλία και σπούδασε στο πανεπιστήμιο Εξ αν Προβάνς, καθώς και στη Σορβόνη. Δίδαξε στη Γαλλία και από το 1941 ως το 1959 διεύθυνε το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Το 1939 παντρεύτηκε την πεζογράφο Τατιάνα Γκρίτση. Έργα του: «Αφιέρωμα στην Ελλάδα 1940-1944», «Ελληνογαλλικά Ι-Αδαμάντιος Κοραής, Victor Hugo», «Ο Ταΰγετος κι η σιωπή», «Ημερολόγιο και μαρτυρίες του πολέμου και της κατοχής» κ.ά.

35 Ο Ζιλ Ντασέν (1911- ), Γαλλοαμερικανός σκηνοθέτης του κινηματογράφου και ένθερμος ελληνιστής.. Γεννήθηκε στο Μίντλταουν του Κονέκτικατ στις ΗΠΑ. Εργάστηκε αρχικά στην Αμερική σκηνοθετώντας μερικά θεατρικά έργα και ύστερα στράφηκε στον κινηματογράφο. Έπειτα από μια σειρά ταινιών που θεωρήθηκαν υποδείγματα ρεαλισμού, όπως «Ο δήμιος των κολασμένων» (1947) και «Γυμνή Πόλη» (1948), εγκατέλειψε για πολιτικούς λόγους (λόγω του μακαρθισμού) την Αμερική και εργάστηκε στην Ευρώπη. Από τις σημαντικότερες επιτυχίες της καριέρας του είναι το «Ριφιφί» (1955), «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» (1957), μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Ν. Καζαντζάκη, «Ποτέ την Κυριακή» (1960), «Φαίδρα» (1962), «Τοπκαπί» (1964), «Υπόσχεση την αυγή» (1970), «Δοκιμή» (1974), «Κραυγή γυναικών» (1978) κ.ά. Σε πολλές από τις ταινίες του πρωταγωνίστησε η Ελληνίδα ηθοποιός και σύζυγός του Μελίνα Μερκούρη.

36 Ο Πιέρ Βιντάλ-Νάκε, που πέθανε σε ηλικία 76 ετων, ήταν ένας φλογερός ελληνιστής, ο οποίος συνδυάζοντας το επάγγελμα του ιστορικού με την εγρήγορση ενός ενεργού πολίτη, αποκάλυψε τα εγκλήματα του γαλλικού στρατού στην Αλγερία και συνέτριψε τα επιχειρήματα των «αρνητών» του Ολοκαυτώματος: «Επιλέγοντας την αρχαία ελληνική ιστορία, επέλεγα να αντλήσω ερείσματα από το παρελθόν. Όχι πως επιθυμούσα να αποποιηθώ τη δυνατότητα παρέμβασής μου στο παρόν, αλλά ήθελα να διαθέτω ένα φόντο που να σχετικοποιεί λίγο τα φλέγοντα ζητήματα της στιγμής» («Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» 24 Σεπτεμβρίου 2006).

37 Ο αείμνηστος Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Φρανσουά Μιτεράν ή Μιττεράν (Francois Mitterand, 1916 – 1996), σε μία από τις τελευταίες επισκέψεις του στην Ελλάδα, θέλοντας να δείξει την Γαλλο-Ελληνική φιλία («Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία», εφώναζαν οι Έλληνες μόλις τον είδαν!), πήγε και καυτέθεσε στεφάνι στην προτομή του Έλληνα ποιητή Ζαν Μορεάς (Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλο), ενώ το βράδυ, στον επίσημο δείπνο που του παρέθεσε ο τότε Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής έπλεξε το εγκώμιο των αρχαίων Ελλήνων. Ήταν η στιγμή που ο αείμνηστος πολιτικός της Ελλάδος είπε το περίφημο εκείνο: «Ως πότε οι αρχαίοι πρόγονοί μας θα σώζουν τους σημερινούς Έλληνες;» (!)

Συνεχίζεται…
 

Αναρτήθηκε: 04/11/11 17:13

 
Ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία είναι δύο ράγες της Ιστορίας πάνω στις οποίες κινείται το όχημα του Ελληνο-Χριστιανικού Πολιτισμού σε μια ατέρμονη πορεία προς την αιωνιότητα!... Λαός που περιφρονεί τις πέτρες και τα χαρτιά του είναι καταδικασμένος ν’ αυτοκτονήσει!..
 
Συνεντεύξεις του Άγγελου Σακκέτου, ως καταστάλαγμα μιας δημοσιογραφικής πορείας 35 περίπου ετών!... Ένας αγώνας δρόμου για την αναζήτηση της αλήθειας και μόνον της αλήθειας.. Την "αληθινής αλήθειας", όπως μάθαμε να λέμε στην δική μας Ελληνική Δημοσιογραφία!..
 
Διαλέξεις και Ομιλίες, έτσι όπως ακριβώς εδόθησαν στο παρελθόν σε διάφορα Πνευματικά Κέντρα, Συλλόγους, Σωματεία και διάφορα Ιδρύματα των Αθηνών ή της Περιφέρειας, ιδίως για θέματα σχέσεων Ελληνισμού και Ορθοδοξίας!..
 
Θύμησες και αναμνήσεις!... Νοσταλγικές ιστορίες, που φαντάζουν σήμερα σαν παραμύθι!.. Εκπληκτικές εμπειρίες και διηγήματα ή αφηγήσεις από διάφορους ανθρώπους, που έζησα ή γνώρισα στο διάβα της ζωής μου!.. Όλα εκείνα τα γεγονότα, που πέρασαν από τη φτωχική μου ζωή, ιδίως στο χωριό μου!
Αναζήτηση
Search
Newsletter
Για να λαμβάνετε newsletter παρακαλώ στείλτε μας το email σας!

Είσοδος χρηστών