Κατηγορίες

Ποιος ήταν – άραγε- ο Κωνσταντίνος Αρμενόπουλος;

 

Ποιος ήταν – άραγε- ο Κωνσταντίνος Αρμενόπουλος;

Διαβάστε ένα περισπούδαστο άρθρο του φερέλπιδα και πολλά υποσχόμενου ιστορικού ερευνητή κ. Ιωάννη Σαρσάκη, για τον μεγάλο Έλληνα νομομαθή, Κωνσταντίνο Αρμενόπουλο! «Το δυστύχημα –λέει- είναι ότι σε εμάς, τους από εσπερίας διαφωτιζόμενους νεοέλληνες απογόνους τους, οι άνθρωποι αυτοί είναι άγνωστοι. Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρόν για όλους τους φιλίστορες έλληνες, να ασχοληθούμε και να αναδείξουμε την ιστορία και τον πολιτισμό της Ρωμανίας, εξετάζοντας και ερευνώντας τις πηγές δίχως τα δυτικόφερτα κόμπλεξ και τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις»!...

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΡΜΕΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΚΑΙ Η ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΑΝΙΑΣ

Σκοπός της παρούσας εργασία, είναι να αναδείξει μια μεγάλη μορφή της Ρωμανίας, τον δικαστή, και νομομαθή από τη Θεσσαλονίκη Κωνσταντίνο Αρμενόπουλο. Πριν αναφερθώ στο βίο, και τα έργα του υπόψη νομικού, θεωρώ ότι μια συνοπτική προσέγγιση στην εξέλιξη του νομικού συστήματος του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους, θα βοηθήσει τον αναγνώστη, και θα τον κατατοπίσει σχετικώς.

► Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ
ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΡΩΜΑΪΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Βασικό δείγμα πολιτισμού σε μία κοινωνία, και κατ΄ επέκταση σε ένα κράτος αποτελεί το νομοθετικό και δικαστικό του σύστημα. Ο Πλάτων στον Πρωταγόρα αναφέρει ότι : ¨η καλή συγκρότηση μιας πολιτείας, χρειάζεται απαραίτητα τα δύο δώρα του Δία που έδωσε στους σπαρασσόμενους ανθρώπους, την αιδώ και την δικαιοσύνη¨. Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως για να αναπτυχθεί, και να ακμάσει ένα κράτος θα πρέπει να στηρίζεται σε ένα ισχυρό και δίκαιο νομικό και δικαστικό σύστημα, ενδεικτικά παραδείγματα η Σπάρτη, η Αθήνα και η Ρώμη. Με βάση την ισχυρή νομοθετική και στρατιωτική οργάνωση, αναπτύχθηκε, και άκμασε και η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Ρωμανία), της οποίας τον νομοθετικό σύστημα βασίστηκε στο Ρωμαϊκό και εξελίχθηκε στηριζόμενο και στο αρχαιοελληνικό, ενδεικτικά ο Ιωάννης Μ. Χατζηφώτης γράφει: ¨Το δίκαιο των Βυζαντινών βασιζόταν βέβαια στο ρωμαϊκό, αλλά σ΄ αυτό είχαν ενσωματώσει, όπως είναι γνωστό, το αρχαίο ελληνικό εθιμικό δίκαιο¨(1). Επίσης ο Γεώργιος Πετρόπουλος αναφέρει : ¨εις την Ανατολήν νέον ιδιωτικόν δίκαιον ήρξατο διαπλασόμενον, δικαιώς καλούμενον Ρωμαϊκοελληνικόν, διότι ο σκελετός και τα θεμέλια παραμένουν ρωμαϊκά, το υπόλοιπον δε οικοδόμημα, και δη το εσωτερικόν, είναι ελληνικόν¨(2).
Η βάση του ρωμαϊκού δικαίου υπήρξε η Δωδεκάδελτος(α), μέχρι τα χρόνια της ύστερης Ρωμανίας το νομοθετικό αυτό πλαίσιο δεν έπαψε ποτέ να ανανεώνεται, όσον αφορά στους θεσμούς και στα πρόσωπα. Είδη από τον 4ο αιώνα ο Θεοδόσιος Α΄(379-395) κωδικοποίησε διάφορα θέματα τα οποία είχαν εκδοθεί από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου (324-337), με τον τίτλο Θεοδοσιανός Κώδικας, η σύνθεση αυτή περιελάμβανε μόνον έδικτα(β).
Κορυφαίο νομοθετικό έργο επιτέλεσε ο Ιουστινιανός (527-565), η πρόθεση του δεν ήταν να δημιουργήσει κάτι νέο, αλλά να συλλέξει όλους τους νόμους που ήταν ακόμη εν ισχύ, να διαγράψει εκείνους που είχαν περιπέσει σε αχρηστία, και να αποβάλλει οποιοδήποτε είδος αντιφατικών διατάξεων. Ο Αλεξάντερ Βασίλιεφ σχετικά με το νομοθετικό έργο του Ιουστινιανού αναφέρει : ¨Ο Ιουστινιανός έγινε διεθνώς γνωστός χάρη στο νομοθετικό του έργο το οποίο είναι πραγματικά πολύ σπουδαίο. Η γνώμη του ήταν ότι ένας Αυτοκράτωρ δεν πρέπει να δοξάζεται μόνο με τα όπλα, αλλά και να οπλίζεται με τους Νόμους¨(3). Το νομοθετικό έργο του Ιουστινιανού αποτελείται από : τις Εισηγήσεις, τον Πανδέκτη, τον Κώδικα και τις Νεαρές.

Ο Κάρολος Ντιλ μας εξηγεί με πιο τρόπο εκπαιδευόταν οι αξιωματούχοι που θα στελέχωναν τη νομική και δικαστική υπηρεσία από την εποχή του Ιουστινιανού και μετέπειτα, γράφοντας τα παρακάτω : ¨Αλλά για να δώσει στις δημόσιες υπηρεσίες ικανά και έμπειρα όργανα, η αυτοκρατορική κυβέρνηση φρόντισε να δημιουργήσει θεσμούς που ήταν φυτώρια αξιωματούχων : αυτοί ήταν οι νομικές σχολές που ιδρύθηκαν από τον Ιουστινιανό στην Κωνσταντινούπολη, τη Ρώμη, τη Βηρυτό και η νομική σχολή που αναδιοργανώθηκε στην πρωτεύουσα στα μέσα του 9ουαιώνα. Έτσι δημιουργήθηκε ένα σώμα υπαλλήλων, καλά προσαρμοσμένο, πειθαρχημένο και αφοσιωμένο.¨(4).
Επί της Δυναστείας των Ισαύρων και συγκεκριμένα από τον Λέοντα τον Γ΄ (717-741) εκδόθηκε κώδικας νόμων με την ονομασία Εκλογή των Νόμων. Το έργο αυτό περιελάμβανε τους βασικότερους κανόνες δικαίου για την καθημερινή ζωή, γραμμένους σε απλή, κατανοητή γλώσσα. Η πιο σημαντική αλλαγή έγινε στις ποινές, με την ένταξη του ακρωτηριασμού ως τιμωρία για πολλά αδικήματα, αντικαθιστώντας την θανατική ή άλλες ποινές. Κάτι τέτοιο συνέβαινε πρώτη φορά στο ρωμαϊκό δίκαιο, πιθανόν λόγω επίδρασης βάρβαρων ηθών από την Ανατολή. Άλλα νομικά έργα της περιόδου είναι : ο Νόμος Στρατιωτικός, Νόμος γεωργικός και Νόμος Ροδίων ναυτικός.
Αναγέννηση της νομική δημιουργίας, συναντάται στην εποχή της Μακεδονικής δυναστείας, οι αυτοκράτορες Βασίλειος Α’ (867-886) και Λέων Στ΄ο Σοφός (886-912) παλινόρθωσαν την Ιουστινιάνια νομοθεσία, επαναφέροντας τους παλαιούς νόμους και οργανώνοντας τους σε 40 βιβλία αρχικά και σε άλλα 20 αργότερα με την ονομασία Το Πλάτος ή Η Ανακάθαρση των Νόμων. Η συγγραφή νέων νομοθετημάτων είχε ως αποτέλεσμα την έκδοση τριών έργων: του Πρόχειρου Νόμου, της Επαναγωγής ή Εισαγωγής των Νόμων και των Βασιλικών. Ο Στήβεν Ράνσιμαν αναφέρει σχετικώς : ¨Η Μακεδονική νομοθεσία ήταν μια συνειδητή επιστροφή στον Ιουστινιανό. Στην πραγματικότητα όμως πολλά από το έργο των Ισαύρων εξακολουθούν να ισχύουν¨(5).

Ειδικότερα για τη συμβολή του Λέοντος Στ΄ του σοφού στη νομοθεσία, ο Γκιογκ Οστρογκόρσκι γράφει τα εξής : ¨Ο Λέων ο σοφός ήταν όμως αναμφίβολα ο πιο γόνιμος νομοθέτης μετά τον Ιουστινιανό. Το νομοθετικό του έργο, που συμπίπτει με την περίοδο της βασιλείας του, έχει μεγάλη σπουδαιότητα αλλά και έκταση¨(6).
Στην τελευταία περίοδο της Ρωμανίας (1071-1453) δεν εκδόθηκε κανένας νέος κώδικας μετά τα Βασιλικά. Η νομοθετική δραστηριότητα περιορίζεται σε μεμονωμένους νόμους κατά των μεγάλων ιδιοκτητών και υπέρ η κατά της εκκλησίας. Ο Γκιόργκ Οστρογκόρσκι εξετάζοντας το νομοθετικό έργο της τελευταίας περιόδου της αυτοκρατορίας αναφέρει : ¨Το πιο σημαντικό νομικό έργο της ύστερης βυζαντινής περιόδου είναι το έργο του νομοφύλακα της Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνου Αρμενόπουλου, που εκδόθηκε το 1345. Ονομάζεται Εξάβιβλος επειδή διαιρείται σε έξι βιβλία. Το έργο καλύπτει το χώρο του αστικού και ποινικού δικαίου και είναι επιτομή από τα νομικά και νομοθετικά εγχειρίδια της αρχαιότερης περιόδου. Στηρίζεται κατά βάση στο Πρόχειρον και έχει προσθήκες από τη synopsis Major, τη synopsis Minor, την Επαναγωγή, την Εκλογή, τις Νεαρές την Πείρα κτλ. Η νομική αυτή επιτομή του Αρμενόπουλου απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα και διαδόθηκε ακόμη και έξω από τα όρια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Το ίδιο ισχύει και για τοΣύνταγμα του Ματθαίου Βλάσταρη, που συντάχθηκε το 1335. Το έργο αυτό προσφέρει σε αριθμητική διάταξη μια νομοκανονική συλλογή και μεταφράσθηκε αμέσως μετά την έκδοση του στη σερβική γλώσσα με εντολή του Στέφανου Δουσάν¨(7).

► ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΡΜΕΝΟΠΟΥΛΟΣ (1320 – περ. 1380)

Οι πληροφορίες για τα πρώτα χρόνια της ζωής του είναι συγκεχυμένες. Επικρατέστερη εκδοχή είναι ότι ο Αρμενόπουλος όντας προικισμένος με μεγάλη ευφυΐα, σπούδασε νομικά και κατέλαβε τα ανώτατα δικαστικά αξιώματα. Σε ηλικία 22 ετών έγινε καθηγητής του δικαίου και σε ηλικία 30 ετών μέλος του ανώτατου δικαστικού συμβουλίου της αυτοκρατορίας. Υπηρέτησε τη δικαιοσύνη ως νομοφύλαξ και κριτής Θεσσαλονίκης και υπήρξε σύμβουλος δύο Αυτοκρατόρων, του Ιωάννη Στ΄ Καντακουζηνού (1347-1354) και του Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου (1341-1391). ΗGeorgina Buckler αναφερόμενη στα νεανικά χρόνια του Αρμενόπουλου, παραθέτει τα παρακάτω : ¨Ο τελευταίος σπουδαίος νομοφύλακας ήταν ο Αρμενόπουλος (14ος αιώνας), ο οποίος άρχισε να σπουδάζει νομικά στα δεκαέξι του χρόνια και να διδάσκει από του εικοστού δευτέρου έτους της ηλικίας του¨(8).

Ο Αρμενόπουλος μας άφησε ποικίλο συγγραφικό έργο, όπως θα δούμε παρακάτω, αυτό όμως που τον ανέδειξε και θεωρείται το τελευταίο μεγάλο έργο της βυζαντινής νομικής επιστήμης είναι η Εξάβιβλος. Για το περιεχόμενο της Εξαβίβλου, από την εγκυκλοπαίδεια Δομή αντλούμε τα εξής : ¨To έργο αυτό αρχίζει με μια «Κριτών προκατάστασιν ή περί δικαιοσύνης», δηλαδή νουθεσία προς τους δικαστές, και μια «προθεωρία», δηλαδή διευκρινίσεις για τη σύνθεση και τη δομή της συλλογής. Ο Αρμενόπουλος εξηγεί ότι στην εργασία του έλαβε υπόψη παλαιότερες κωδικοποιήσεις, όπως τους Πανδέκτες, τα Βασιλικά και το Πρόχειρον του Βασιλείου. Το κύριο σώμα του έργου αποτελείται από έξι βιβλία, που υποδιαιρούνται σε 87 τίτλους. Τα πρώτα πέντε βιβλία περιλαμβάνουν διατάξεις ιδιωτικού δικαίου, ενώ το έκτο αφορά το ποινικό δίκαιο. Χαρακτηριστική είναι η άμεση διάδοση της Εξαβίβλου σε όλη την Ανατολή, από τη Ρωσία έως τα Ιεροσόλυμα και σε πολλές χώρες ίσχυσε ως επίσημο νομοθετικό κείμενο (στη Βεσσαραβία ίσχυε έως το 1917). Στη Δύση έγινε ευρύτατα γνωστό από μεταφράσεις στη Λατινική και Γερμανική γλώσσα. Στον Ελλαδικό χώρο μετά την άλωση της Βασιλεύουσας του 1453 η Εξάβιβλος εφαρμόστηκε ως βάση για τα εκκλησιαστικά δικαστήρια και τις αστικές σχέσεις των χριστιανών.¨(9)
Μετά την επανάσταση του 1821 οι εθνικές συνελεύσεις όρισαν νομοθεσία για το νεοσύστατο νεοελληνικό κράτος βασιζόμενη κυρίως και κατεξοχήν στο δίκαιο της Ρωμανίας. Ο ομότιμος καθηγητής Αστικού δικαίου Αστέριος Γεωργιάδης αναφέρει σχετικώς : ¨Το αγωνιζόμενο για την ανεξαρτησία του Έθνος, έχοντας επίγνωση της ιστορικής του συνέχειας, αναγόρευσε από τις πρώτες κιόλας εθνικές συνελεύσεις το βυζαντινό δίκαιο, τους νόμους «των αειμνήστων ημών αυτοκρατόρων», σε ισχύον αστικό δίκαιο. Αυτό έγινε κατά τη σύνταξη τόσο του «Προσωρινού Πολιτεύματος της Ελλάδος» στην Επίδαυρο το 1822, όσο και του Συντάγματος του Άστρους το 1825 και του Συντάγματος της Τροιζήνας το 1827. Ο Κυβερνήτης όμως Ιωάννης Καποδίστριας, λαμβάνοντας υπόψη πόσο δύσχρηστα ήταν τα Βασιλικά που περιείχαν τους νόμους αυτούς και πόσο σπάνια τα αντίτυπα των Βασιλικών στην ερειπωμένη τότε Ελλάδα, όρισε με το Ψήφισμα της 15ης ∆εκεμβρίου 1828 ότι τα «δικαστήρια ακολουθούν τους νόμους των αυτοκρατόρων, περιεχομένους εις την Εξάβιβλον του Αρμενοπούλου».(10)
Την Εξάβιβλο εφάρμοσε και η αντιβασιλεία καθώς και όλες οι μεταγενέστερες Ελληνικές κυβερνήσεις, αναγνωρίζοντας όλοι ότι η παράδοση της είναι πολύ πλούσια και η αξία της τόσο σημαντική ώστε έφτασε να χρησιμοποιείται στην Ελλάδα, με ισχύ νόμου ως το 1946¨.

Άλλα έργα του Αρμενόπουλου που πρέπει να μνημονευτούν είναι :
␃ Δύο Ιστορικοθεολογικές μελέτες, που αναφέρονται σε διάφορες αιρέσεις, πίσω από τις οποίες ο Αρμενόπουλος αναζητά όχι μόνο θρησκευτικά, αλλά και πολιτικά και κοινωνικά κίνητρα.
␃ Πραγματεία για την πολιτικοθρησκευτική διαμάχη του ησυχασμού, που με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη συγκλόνισε για τρεις δεκαετίες την αυτοκρατορία. Στο έργο αυτό o Αρμενόπουλος, αν και δεν συμμερίζεται απόλυτα τις απόψεις των αντιπάλων του ησυχασμού, επικρίνει τον ηγέτη της ησυχαστικής παράταξης Γρηγόριο Παλαμά.
Κλείνοντας αξίζει να παραθέσουμε ορισμένες θέσεις εγκρίτων ιστορικών, σχετικά με το έργο και την προσωπικότητα του Κωνσταντίνου Αρμενόπουλου :
• Αλεξάντερ Βασίλιεφ : ¨Όσον αφορά τη νομολογία παρατηρούμε ότι στην εποχή των Παλαιολόγων ανήκει το τελευταίο σπουδαίο νομοθετικό έργο, το οποίον διετήρησε μέχρι τώρα την ζωτική του σημασία. Το έργο αυτό εγράφη κατά τον δέκατο τέταρτο αιώνα από ένα Νομομαθή και Δικαστή της Θεσσαλονίκης, τον Κωνσταντίνο Αρμενόπουλο, είναι δε γνωστό με τον τίτλο «Εξάβιβλος», δεδομένου ότι είναι διηρημένο σε έξη βιβλία¨ (11).
• Μ. Λεφτσένκο : ¨Στα χρόνια των Παλαιολόγων ανάγεται και το τελευταίο νομικό έργο του Βυζαντίου, που είχε τεράστια επίδραση στα Βαλκάνια και τη Βεσσαραβία, επίδραση που κράτησε ακόμα και ως τα τελευταία τούτα χρόνια. Πρόκειται για τη συλλογή νόμων του Θεσσαλονικιώτη νομικού και δικαστή Κωνσταντίνου Αρμενόπουλου, που είναι γνωστή με τον τίτλο «Εξάβιβλος»¨(12).
• Γιάννης Κορδάτος : ¨Δε θέλει ρώτημα, πως στα χρόνια αυτά (των Παλαιολόγων) δεν έχασε το ενδιαφέρον της και η νομική επιστήμη. Ο πιο γνωστός νομικός είναι ο Κωνσταντίνος Αρμενόπουλος, που θεωρούντανε σπουδαίος ερμηνευτής των νόμων. Ο Αρμενόπουλος έγραψε νομοθετική συλλογή, που τιτλοφορείται «Εξάβιβλος» και στην οποία εκθέτει το αστικό και ποινικό δίκαιο, που ίσχυε στα χρόνια των Παλαιολόγων. Η Εξάβιβλος είχε τεράστια επίδραση, όχι μόνο στο Βυζάντιο, αλλά και στις άλλες χώρες της Βαλκανικής, ακόμα και στη Βεσσαραβία. Μάλιστα, στα χρόνια της τουρκοκρατίας ήταν το μόνο νομικό εγχειρίδιο που χρησιμοποιούσαν τα επισκοπικά δικαστήρια¨ (13).
Κλείνοντας την εργασία μου θα ήθελα να τονίσω ότι, κατά την διάρκεια της ιστορίας της Ρωμανίας, υπήρχαν πολλοί άνθρωποι σαν τον Κωνσταντίνο Αρμενόπουλο, που προήγαγαν τον πολιτισμό σε όλες τις πτυχές του. Το δυστύχημα είναι ότι σε εμάς, τους από εσπερίας διαφωτιζόμενους νεοέλληνες απογόνους τους, οι άνθρωποι αυτοί είναι άγνωστοι. Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρόν για όλους τους φιλίστορες έλληνες, να ασχοληθούμε και να αναδείξουμε την ιστορία και τον πολιτισμό της Ρωμανίας, εξετάζοντας και ερευνώντας τις πηγές δίχως τα δυτικόφερτα κόμπλεξ και τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

(1) Ιωάννης Μ. Χατζηφώτης «Βυζάντιο και Εκκλησία Η απομυθοποίηση και η ιστορική αλήθεια» Εκδόσεις Αποστολικής Διακονίας Σελ 39.
(2) Γεώργιος Πετρόπουλος «Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Τόμος Ελλάς» Σελ 185.
(α) Το γραπτό κείμενο που προέκυψε από την κωδικοποίηση του ρωμαϊκού δικαίου σε δώδεκα πίνακες (δέλτους), η οποία έγινε το 451 π.Χ.
(β) edictum : Εξελληνισμένη λέξη που σημαίνει διάταγμα.
(3) Αλεξάντερ Βασίλιεφ «Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας» Εκδόσεις Πελεκάνος Σελ 181.
(4) Κάρολος Ντιλ «Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας» Εκδόσεις Ηλιάδη Σελ 172.
(5) Στήβεν Ράνσιμαν «Βυζαντινός Πολιτισμός» Εκδόσεις Γαλαξίας Ερμείας Σελ 87.
(6) Γκιογκ Οστρογκόρσκι «Ιστορία του Βυζαντινού Κράτους» (Τόμος Β΄) Ιστορικές εκδόσεις Στέφανου Βασιλόπουλου Σελ 118.
(7) Γκιογκ Οστρογκόρσκι «Ιστορία του Βυζαντινού Κράτους» (Τόμος Γ΄) Ιστορικές εκδόσεις Στέφανου Βασιλόπουλου Σελ 163.
(8) N. Baynes και H. Moss «Βυζάντιο - Εισαγωγή στο Βυζαντινό πολιτισμό» (Κεφάλαιο 7ο Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ της GEORGINA BUCKLER) Εκδόσεις Δημ. Ν. Παπαδήμα σελ. 312.
(9) Ηλεκτρονική Εγκυκλοπαίδεια Δομή (Λήμμα Αρμενόπουλος Κωνσταντίνος)
(10) Γεωργιάδης Αστέριος - Εισαγωγή στο Αστικό Δίκαιο και τον Αστικό Κώδικα
(www.poinikachronika.gr).
(11) Αλεξάντερ Βασίλιεφ «Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας» Εκδόσεις Πελεκάνος σελ. 886.
(12) Μ. Λεφτσένκο «Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας» Εκδόσεις Γ. Αναγνωστίδη σελ. 361.
(13) Γιάννης Κορδάτος «Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορία» Εκδόσεις 20ος αιώνας Αθήνα Σελ 445.

Αναρτήθηκε: 15/05/12 18:02

 
Ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία είναι δύο ράγες της Ιστορίας πάνω στις οποίες κινείται το όχημα του Ελληνο-Χριστιανικού Πολιτισμού σε μια ατέρμονη πορεία προς την αιωνιότητα!... Λαός που περιφρονεί τις πέτρες και τα χαρτιά του είναι καταδικασμένος ν’ αυτοκτονήσει!..
 
Συνεντεύξεις του Άγγελου Σακκέτου, ως καταστάλαγμα μιας δημοσιογραφικής πορείας 35 περίπου ετών!... Ένας αγώνας δρόμου για την αναζήτηση της αλήθειας και μόνον της αλήθειας.. Την "αληθινής αλήθειας", όπως μάθαμε να λέμε στην δική μας Ελληνική Δημοσιογραφία!..
 
Διαλέξεις και Ομιλίες, έτσι όπως ακριβώς εδόθησαν στο παρελθόν σε διάφορα Πνευματικά Κέντρα, Συλλόγους, Σωματεία και διάφορα Ιδρύματα των Αθηνών ή της Περιφέρειας, ιδίως για θέματα σχέσεων Ελληνισμού και Ορθοδοξίας!..
 
Θύμησες και αναμνήσεις!... Νοσταλγικές ιστορίες, που φαντάζουν σήμερα σαν παραμύθι!.. Εκπληκτικές εμπειρίες και διηγήματα ή αφηγήσεις από διάφορους ανθρώπους, που έζησα ή γνώρισα στο διάβα της ζωής μου!.. Όλα εκείνα τα γεγονότα, που πέρασαν από τη φτωχική μου ζωή, ιδίως στο χωριό μου!
Αναζήτηση
Search
Newsletter
Για να λαμβάνετε newsletter παρακαλώ στείλτε μας το email σας!

Είσοδος χρηστών