20/09/17 20:27 - Ποια ήταν η συμπεριφορά του Βίκτωρα Ουγκώ στα βαθιά γεράματά του;

 

Ποια ήταν η συμπεριφορά του Βίκτωρα Ουγκώ στα βαθιά γεράματά του;

Διαβάστε πώς ο μεγάλος Γάλλος φιλέλληνας συγγραφέας, Βίκτωρ Ουγκώ, συμπεριφερόταν παράξενα προς εαυτούς και αλλήλους κατά το βαθύτατο γήρας, το οποίο τον είχε καταβάλλει. Εν προκειμένω, εντύπωση προκαλεί η «Ακρόπολις» του Βλάση Γαβριηλίδη, η οποία εφημερίδα προβληματίζεται για τις ελληνίδες μητέρες οι οποίες … «παραδίδουν τους τρυφερούς καρπούς ουχί εις τους λογιοτέρους και αξιοπρεπείς παιδαγωγούς, αλλ’ εις τους ευθηνοτέρους τυχοδιώκτας»!...

ΕΙΝΑΙ γνωστό, ότι ο Βίκτωρ Ουγκώ, ο πολυγραφότατος αυτός μεγάλος συγγραφέας, που έζησε τον 18ο αιώνα (25 Φεβρουαρίου 1802 – 22 Μαΐου 1885) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, ποιητής και δραματουργός, ο πλέον σημαντικός και προβεβλημένος εκπρόσωπος του κινήματος του γαλλικού ρομαντισμού.

Από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας του αντιλήφθηκε το λογοτεχνικό του ταλέντο και ξεκίνησε τις μεταφράσεις έργων από τα λατινικά καθώς και δικές του πρωτότυπες ποιητικές εργασίες. Η αξία του αναγνωρίστηκε σύντομα μέσα στο γαλλικό ακαδημαϊκό κύκλο αλλά και στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό. Ταυτόχρονα ασχολήθηκε με την πολιτική μεταλλασσόμενος βαθμιαία από φιλομοναρχικό συντηρητικό σε ριζοσπάστη δημοκρατικό. Την τελευταία περίοδο της ζωής του γνώρισε τη λατρεία του γαλλικού έθνους, ταυτιζόμενος με την ίδια τη Γαλλία, όπως ο ίδιος έλεγε στο ποίημά του Lettre à une femme (Γράμμα σε μία γυναίκα): "Je ne sais plus mon nom, je m'appelle Patrie!" (Δε γνωρίζω πλέον το όνομά μου, ονομάζομαι Πατρίς). Προ πάντων, όμως, ήταν ο ποιητής του νέου κόσμου, ο προφητικός, παραισθησιακός φιλόσοφος και μυθοπλάστης μιας ριζικά νέας εποχής.

Αλλά να ήταν μόνον αυτά; Ο Ουγκώ, στη συμπεριφορά του, στις κοινοτοπίες στις οποίες τον έσπρωχνε η μεγάλη ιδέα που είχε για τον εαυτό του, την απύθμενη ρητορεία του, από την οποία δεν κατόρθωσε σχεδόν ποτέ να απελευθερωθεί– έπεσαν βροχή οι δίκαιοι σαρκασμοί των επόμενων γενεών. Για να αντιληφθούμε την τεράστια κοινωνική και λογοτεχνική αίγλη που τον περιέβαλλε όσο ζούσε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Ουγκώ που τον άκουγαν σαν προφήτη και ζούσε απομονωμένος σαν μεγαλοφυΐα, ενσάρκωσε, στην περίοδο των συμβιβασμών της δεύτερης αυτοκρατορίας και μετά την επαναφορά της Δημοκρατίας, τα πιο προοδευτικά ιδεώδη της δημοκρατικής αστικής τάξης. Η σκέψη του –μια θρησκεία χωρίς εκκλησίες, μια λατρεία της ανθρωπότητας και της προόδου– καθρέφτιζε λυρικά την αισιοδοξία του αιώνα, ισοζυγίζοντας την με τα θέματα του μυστήριου του σύμπαντος και της έλλειψης ορθολογισμού στο άτομο.

Τι έγραφε η εφημερίδα «Ακρόπολις»του Βλάση Γαβριηλίδη;

Διαβάστε πώς ο μεγάλος Γάλλος φιλέλληνας συγγραφέας, Βίκτωρ Ουγκώ, συμπεριφερόταν παράξενα προς εαυτούς και αλλήλους κατά το βαθύτατο γήρας, το οποίο τον είχε καταβάλλει. Εν προκειμένω, εντύπωση προκαλεί η «Ακρόπολις» του Βλάση Γαβριηλίδη, η οποία εφημερίδα προβληματίζεται για τις ελληνίδες μητέρες οι οποίες … «παραδίδουν τους τρυφερούς καρπούς ουχί εις τους λογιοτέρους και αξιοπρεπείς παιδαγωγούς, αλλ’ εις τους ευθηνοτέρους τυχοδιώκτας»!...

Αυτά, λοιπόν, από την εφημερίδα «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ», του Βλάση Γαβριηλίδη (Φύλλο: 2/12/1883, Σελίδα: 4).