14/10/17 18:19 - Ανοίγοντας τα φτερά της Δημοσιογραφίας!.

Ανοίγοντας τα φτερά της Δημοσιογραφίας!..

Δεν ξέρω αν συνεχίσω να ξύνω ακόμη την άκρη του μολυβιού μου, για να γράψω τα θέματα που πρέπει να αναρτήσω στην ιστοσελίδα μου και στο Facebook. Ξέρω μονάχα ότι σήμερα η φίλη μου, η Μαρκέλλα Ζαμπέλη, μου «έξυσε» ευχάριστα τον πίνακα των νοσταλγικών αναμνήσεων της ζωής μου. Τότε που ανοίγαμε τα φτερά της Δημοσιογραφίας, πετώντας άλλοι στα πέλαγα και άλλοι στους ωκεανούς της αναζήτησης μιας καλύτερης τύχης.

ΣΗΜΕΡΑ η πολύ καλή μου φίλη και συνάδελφος από τα εφηβικά χρόνια της φοίτησής μας στη Δημοσιογραφία, Μαρκέλλα Ζαμπέλη, μου έκανε ομολογουμένως μερικά πνευματικά δώρα-εκπληξη. Κάποιες συγκινητικές φωτογραφίες, στις οποίες εικονίζομαι κι εγώ, από τη Δημοσιογραφική Σχολή «Ο ΚΟΡΑΗΣ», του Τίτου Αθανασιάδη (μετέπειτα Διευθυντή της ιστορικής εφημερίδα ¨Απογευματινη¨), που στεγαζόταν τότε στο επί της οδού Σολωμού 22 κτίριο των Αθηνών.

Ομολογουμένως οι φωτογραφίες αυτές, παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει αρκετές δεκαετίες δεν αράχνιασαν στο πέρασμα του χρόνου. Παρέμειναν εκεί, ατόφιες και δροσερές, σαν αειθαλή δέντρα, που δεν τ’αγγίζει ποτέ ούτε το χιόνι ούτε η βροχή.
Με συγκίνησε πολύ η φίλη μου η Μαρκέλλα. Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά κατάφερε να με φέρει πίσω στο χρόνο, τότε που καλλιεργούσαμε τις ελπίδες, “ευδοκιμούσαν” οι χαρές και καρποφορούσαν οι επιθυμίες όλων μας, για μια καλύτερη ζωή, για μια κοινωνία ανθρώπινη και για μια καλύτερη και ποιοτική δημοσιογραφία.

Η Μαρκέλλα, ένα αστραφτερό κορίτσι, που έλαμπε από ανείπωτη ομορφιά, ήταν η σταρ της Σχολής!.. Κι όπως έλεγα από τότε, μόλις έμπαινε μέσα στην αίθουσα του μαθήματος, «έσβηναν τα φώτα της σκηνής» διότι λαμποκοπούσε η ίδια!
Μια φορά ήρθε ο πατέρας της να τη δει. Ήταν Αξιωματικός του Στρατού και πέρασε από τη Σχολή για να ρωτήσει τον Διευθυντή πώς πάει η πρόοδός της κι εγώ, γνωστός από τότε για το χιούμορ μου, φωνάζω δυνατά.
--Κύρε Ζαμπέλη, αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για την κόρη σας, να ρωτήσετε εμένα!..
Ο πατέρας της γυρίζει ξαφνικά το κεφάλι και ρωτάει γιομάτος απορία:
--Τι είπατε, κύριε;
Η Μαρκέλλα, καταθορυβημένη μη πω καμιά ανοησία κι άντε να αποδείξει μετά ότι … δεν είναι ελέφαντας, τρέχει γρήγορα και μου κλείνει με την παλάμη του χεριού της το στόμα μου.
Εγώ τα έχασα, αλλά συγκρατώντας την ψυχραιμία μου και για να διαλύσω κάθε υπόνοια, λέω στη Μαρκέλλα με στόμφο:
--Δεν σου είπα ότι όσο κι αν δεν μου μιλάς, στο τέλος θα σε κάνω να με παρακαλάς;
Σκάει στα γέλια ο πατέρας της , σκάνε στα γέλια όλοι οι σπουδαστές και οι σπουδάστριες, σκάω στα γέλια κι εγώ και στο τέλος σκάει στα γέλια και η Μαρκέλλα, αλλά εν μέσω τριγμών οδόντων και αδιοράτων απειλών!
Μόλις έφυγε ο πατέρας της έρχεται η Μαρκέλλα, μαζί με την φίλη της Ξένια Τριανταφύλλου, στέκεται απέναντί μου για αρκετή ώρα αμίλητη, με περιεργάζεται σαν κάτι … εξωγήϊνο και κατόπιν, αφού μου ρίχνει τις φαρμακερές ματιές της, μου λέει:
--Κανονικά ξέρεις τι πρέπει να σου κάνω;
Δεν προλαβαίνει να τελειώσει τη φράση της και της απαντώ:
--Ξέρω… Θες να με αρχίσεις … στα φιλιά από συγκίνηση, αλλά ντρέπεσαι τον κόσμο!
Η Μαρκέλλα πιάνει την κοιλιά της από τα γέλια και πέφτει ξεκαρδισμένη πάνω στην Ξένια, η οποία, μη έχοντας τι να κάνει, σκάει κι αυτή στα γέλια!

Κάπως έτσι περνούσαμε τις ώρες μας στις ώρες των διαλειμμάτων της Σχολής, όπου η δημοσιογραφία κυλούσε μες τις φλέβες μας σαν το ίδιο το αίμα μας!.. Σκαλίζαμε τα όνειρα και πελεκούσαμε κάθε τι που έχει να κάνει με τη δημοσιογραφική δημιουργία: Ρεπορτάζ, άρθρα, χρονογραφήματα, ευθυμογραφήματα, έρευνες, συνεντεύξεις, αρχειοθετήσεις και τόσα άλλα «ων ουκ έστιν αριθμός»! Κι όλα αυτά υπό την εποπτεία μιας περίφημης δασκάλας της δημοσιογραφίας, την φιλολόγου Αλέκας Ζαπάντη, που μ’έπαιρνε τακτικά στο τηλέφωνο κάθε φορά που τελείωνα μια τηλεοπτική εκπομπή και με ρωτούσε για την Μαρκέλα Ζαμπέλη, αλλά και για την Ξένια Τριανταφύλλου, που έχω να τη δω από τότε!
Δεν ξέρω αν συνεχίσω να ξύνω ακόμη την άκρη του μολυβιού μου, για να γράψω τα θέματα που πρέπει να αναρτήσω στην ιστοσελίδα μου και στο Facebook. Ξέρω μονάχα ότι σήμερα η φίλη μου, η Μαρκέλλα Ζαμπέλη, μου «έξυσε» ευχάριστα τον πίνακα των νοσταλγικών αναμνήσεων της ζωής μου. Τότε που ανοίγαμε τα φτερά της Δημοσιογραφίας, πετώντας άλλοι στα πέλαγα και άλλοι στους ωκεανούς της αναζήτησης μιας καλύτερης τύχης.

Μαρκέλλα Ζαμπέλη, σ’ευχαριστώ και σ’ευγνωμονώ.

Με σεβασμό και τιμή

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ

[ 1. Στην πάνω φωτογραφία: Από την επίσκεψη του Α΄ Έτους της Σχολής Δημοσιογραφίας στη Βουλή. Στην πάνω σειρά, τέταρτος από αριστερά ο γράφων και αμέσως στη δεύτερη σειρά πρώτη από αριστερά η Μαρκέλλα Ζαμπέλη με το μόνιμο χαμόγελό της.
2. Η Μαρκέλλα Ζαμπέλη (αριστερά) και η Ξένια Τριανταφύλλου καθώς προσέρχονται προς τη Σχολή.
3.Το Α΄ Έτος της Σχολής Δημοσιογραφίας σε μια φωτογραφική απεικόνιση αμέσως μετά το μάθημα. Κάτω δεξιά καθήμενος ο Διευθυντής της Σχολής κ. Τίτος Αθανασιάδης. Όρθιος κάτω δεξιά ο γράφων και η Μαρκέλλα Ζαμπέλη με την Ξένια Τριανταφύλλου όρθιες στην τρίτη σειρά από αριστερά.]