24/10/17 20:20 - Η μπάλα που χάθηκε!…

Η μπάλα που χάθηκε!…

Μια μικρή κατάθεση ψυχής!.. Μια μικρή κατάθεση καρδιάς για τα παιδικά μας χρόνια, τότε που μοναδική ψυχαγωγία μας ήταν ν’ακούμε από κάποιο μικρό κινητό τρανζίστορ τους ποδοσφαιρικούς αγώνες που μετέδιδε το κρατικό ραδιόφωνο!.. Ένα κείμενο αφιερωμένο στον φίλο της σελίδας, αλλά και της ιστοσελίδας μας κ. Στέλιο Βοϊράκο!

ΙΟΥΝΙΟΣ 1969!.. Ό,τι είχαμε τελειώσει τα μαθήματα και θάρχιζαν οι θερινές (απολυτήριες, όπως τις λέγαμε) εξετάσεις στο τότε Εξατάξιο Γυμνάσιο Δάφνης Καλαβρύτων. Κι όπως πάντα, ξεχυνόμασταν στα διάφορα σκιερά μέρη της κωμόπολης για να διαβάσουμε τα μαθήματα των Εξετάσεων, υπό τους ήχους των λαλίστατων τζιτζικιών, με ιδιαίτερη προτίμηση το γήπεδο της πόλεως.
--Βρε Άγγελε, μου λέει ο συμμαθητής μου Πέτρος Γιαννόπουλος (καταξιωμένος σήμερα ιατρός δερματολόγος) τι λες να κάνουμε για ν’αποχαιρετήσουμε κι εμείς την μαθητική μας ζωή;
Σκέφτηκα λιγάκι, παρακολουθώντας δύο παιδιά από την Κλειτορία Καλαβρύτων να παίζουν μεταξύ τους μπάλα στο γήπεδο της Δάφνης, όπου κάτω από τα πουρνάρια διαβάζαμε τις ασκήσεις του Πέτρου Τόγκα!
--Έχω μια ιδέα, να δώσουμε έναν φιλικό ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ Γυμνασίου Δάφνης και Γυμνασίου Κλειτορίας.
--Εκπληκτικό, μου λέει! Να το πούμε στα παιδιά από τα Μαζέϊκα (έτσι λέγεται η Κάτω Κλειτορία Καλαβρύτων)
Φωνάξαμε τα παιδιά τα οποία κατενθουσιάστηκαν με την ιδέα και ανέλαβαν να φέρουν την ομάδα ποδοσφαίρου σε φιλικό αγώνα μεταξύ μας, την ερχόμενη κιόλας Κυριακή! Δηλαδή σε δύο ημέρες διότι ήδη η Παρασκευή, που κλείσαμε τον φιλικό αγώνα, είχε ήδη περάσει.
Ενθουσιασμένοι, λοιπόν, αρχίσαμε τη δουλειά. Πρώτα-πρώτα καθαρίσαμε το γήπεδο από τις πέτρες και δανειστήκαμε χωρίδι (ένα είδος ασβέστη) όπου χαράξαμε τις γραμμές του γηπέδου (σέντρα, μεγάλη και μικρή περιοχή κλπ). Κι όχι μόνο!... Γράψαμε πάνω σε ένα καφάσι, που ήταν λείο από κάτω, την ακόλουθη ανακοίνωση:

«Παρακαλούνται αι αρχαί του τόπου όπως τιμήσουν δια της παρουσίας των τον ποδοσφαιρικόν αγώνα μεταξύ των ομάδων Γυμνασίου Δάφνης Καλαβρύτων και Γυμνασίου Κάτω Κλειτορίας Καλαβρύτων, όστις θα διεξαχθή εις το γήπεδον της πόλεώς μας την ερχομένην Κυριακήν, 15 Ιουνίου 1969 και ώραν 5. μμ. Παρακαλούνται άπαντες όπως παρευρεθώσιν προς εμψύχωσιν της ομάδος μας.»

--Ποιος θα αναλάβει προπονητής; Ρωτώ τον φίλο μου τον Πέτρο.
--Εσύ, μου λέει!.. Σάματι πρόκειται να κάνεις τίποτε το ιδιαίτερο; Θα συνθέσεις την ενδεκάδα και τίποτε άλλο. Διαιτητή θα φέρουν τα παιδιά από τα Μαζέϊκα.

Δεν προλάβαμε να ανακοινώσουμε το θέμα και την επομένη, ημέρα Σάββατο, όλοι στη Δάφνη και τα γύρω χωριά είχαν πληροφορηθεί το γεγονός!.. Όπου κι αν πήγαινες, όπου κι αν στεκόσουν, δεν άκουγες τίποτε άλλο παρά μονάχα για τον φιλικό αγώνα μεταξύ των Γυμνασίων!
Φουσκωμένος από υπερηφάνεια κι εγώ, που το διήμερο εκείνο ήμουν ο … ο επί παντός ποδοσφαιρικού επιστητού γνώστης, απολάμβανα το γεγονός. Μάλιστα, το βράδυ του Σαββάτου, κάθισα μονάχος μου κάτω από τα πουρνάρια και χαιρόμουν το ασπρισμένο γήπεδο, όπως το ακτινοβολούσε το φως της σελήνης! Μάλιστα, παρά το σοβαρό κινητικό πρόβλημα που έχω, κυνήγησα μια κότα, που «σγάρλιζε» μια γραμμή, για να βρει τροφή, και πήγε να μου χαλάσει το θέαμα!

Έφθασε, λοιπόν, η πολυπόθητη ημέρα της Κυριακής. Νωρίς-νωρίς άρχισαν να έρχονται μπουλούκια-μπουλούκια οι θεατές από τα γύρω χωριά και ο γράφων, με ύφος … Μάρτον Μπούκοβι, ο οποίος την διετία 1965-1967 προπονούσε τον Ολυμπιακό, ανακοίνωνε την σύνθεση της ομάδας και παράλληλα με έναν μαύρο μαρκαδόρο έβαζε τους αριθμούς στην πλάτη των ποδοσφαιριστών!
Σε λίγο το γήπεδο ήταν κατάμεστο!.. Δεν χωρούσε μύγα, που λέμε!.. Δεκάδες παιδιά είχαν κρεμαστεί ακόμη και στα κλαδιά των δέντρων για να παρακολουθήσουν τον αγώνα.
Και να οι επίσημοι!... Πρώτος-πρώτος ο δήμαρχος της πόλεως, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, αλλά και η Χωροφυλακή, με πρώτο τον σκληροτράχηλο χωροφύλακα Μανώλη Καρτσωνάκη, με τον γιο του οποίου κάναμε αδελφική παρέα.

Κι από εκείνη τη στιγμή, όσο άρχισα να συνειδητοποιώ τι μπορεί να κάνει μια απλή ιδέα, κρύος ιδρώτας άρχισε να περιλούζει το κορμί μου. Φοβόμουν μήπως συμβεί κάτι δυσάρεστο (να πέσει, για παράδειγμα, κάποιο παιδί από τα κλαδιά των δέντρων, που σφύριζαν δαιμονιωδώς, για να μας ενθαρρύνουν) και τα ρίξουν όλα σε μένα!
Δεν πρόλαβα, όμως, να ολοκληρώσω τις σκέψεις μου και νάσου το πούλμαν με την ομάδα του Γυμνασίου της Κλειτορίας!
Αυτοί ήρθαν οργανωμένοι!.. Εμείς δεν ξέραμε από τέτοια!.. Πρώτα κατέβηκε ο αρχηγός της ομάδος με μια ανθοδέσμη στα χέρια, ο οποίος δεν ήξερε πού να τη δώσει διότι όλοι μας ήμασταν καθισμένοι πέριξ του γηπέδου. Πίσω ο διαιτητής και στη συνέχεια όλη η ομάδα!
Σπεύδω αμέσως και ειδοποιώ τον φίλο και συγχωριανό μου Παναγιώτη Ζαφειρόπουλο, που θα αγωνιζόταν κι αυτός, να πάει να παραλάβει την ανθοδέσμη, να τους ευχηθεί το «ευ παρέστητε» και όλοι μαζί όπως διαπίστωσα με έκπληξή μου, ήρθαν να με χαιρετήσουν με την υπόσχεση ότι θα σεβαστούν το λεγόμενο «φερ πλέϊ», κοινώς το «ευ αγωνίζεσθαι»!

Γκολπόστ τότε δεν υπήρχαν. Δύο πέτρες είχαμε στη θέση των δοκαριών. Ο διαιτητής, ὀμως, με λίγο υψιπετές ύφος, σαν να ήταν  ο ... Νίκος Ζλατάνος, πηγαίνει πρώτα προς τα τέρματα, τα ελέγχει … στον αέρα, αφού δεν υπήρχαν δίχτυα, και κατόπιν κατευθύνθηκε στο κέντρο. Σφυρίζει, και όλοι οι παίκτες, εν μέσω πανζουρλισμού και ιαχών των θεατών, πηγαίνουν στο κέντρο, όπου οι αρχηγοί δίνουν τα χέρια και αρχίζει το ματς.
Με το που άρχισε ο αγώνας, ένας πολύ ωραίος ποδοσφαιριστής της Κλειτορίας, που έκανε ωραία τάκλιν, με την πρώτη κιόλας κατεβασιά σημειώνει το πρώτο τέρμα (!!), ενώ η μπάλα έρχεται κατευθείαν πάνω μου, διότι καθόμουν ακριβώς πίσω από τα νοητά δίχτυα!
Πάγωσα!.. Δεν ήξερα τι να κάνω!.. Πώς να αντιδράσω!...
Οι θεατές δεν αναγνώριζαν το γκολ, άρχισαν τις φωνές, τις αποδοκιμασίες, μέσα σε ένα πανδαιμόνιο, σε έναν πανζουρλισμό, θα λέγαμε, όπου σηκώνεται και ένας ανεμοστρόβιλος, τόσο μεγάλος, που όχι μόνον σάρωσε τις γραμμές του γηπέδου, αλλά στράβωσε και όλους μας από τα χώματα!
Βρίσκω κι εγώ την ευκαιρία και (τι τόλμη κι αυτή!) κρύβω την μπάλα!!! Σκέφτηκα πώς όταν με την πρώτη κατεβασιά δεχθήκαμε κιόλας γκολ, φαντάσου τι θα γίνει στη συνέχεια!.. Όλοι έψαχναν να βρουν τη μπάλα!..Τη μπάλα που χάθηκε!
--Αγγελή!.. Αγγελή!.. Η μπάλα είναι δίπλα σε σένα!.. Εκεί την πήγε ο αέρας!.. μου φωνάζει ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος και τότε, «την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενος», τους πετάω τη μπάλα με προσποιητό χαμόγελο, σαν τον σημερινό προπονητή της Μπαρτσελόνα, Ερνέστο Βαλβέρδε!
Με το που παίρνει τη μπάλα ο Παναγιώτης και κάνει μια κατεβασιά, από το ύψος της μεγάλης περιοχής ισοφαρίζει τον αγώνα (!!) και τότε, ποιος είδε τον θεό και δεν τον φοβήθηκε!.. Οι θεατές είχαν γίνει συνώνυμο του αλαλαγμού! Νόμιζες πως ερχόταν… Δευτέρα Παρουσία!.. Μας βάζουν δεύτερο γκολ, ισοφαρίζει ο αδελφός μου Ιωάννης Σακκέτος (μακαρίτης σήμερα), αλλά επειδή ο διαιτητής υποστήριζε ανοιχτά το Γυμνάσιο Κλειτορίας αφού επικύρωνε τα τέρματα κατ’εκτίμησιν, δεδομένου ότι δεν υπήρχαν γκολπόστ, το Γυμνάσιο Κλειτορίας μας νίκησε τελικά με σκορ 5-3!

Άφησα όλους να φύγουν από το γήπεδο διότι οι αντίπαλοι γύριζαν έξαλλοι με το λεωφορείο την πόλη κρατώντας  σημαίες και λάβαρα γιορτάζοντας τη νίκη, ενώ εγώ «περίλυπος έως θανάτου», που λέει και το ευαγγέλιο, έφυγα τελευταίος από το γήπεδο!
Δεν κοιμήθηκα από την στενοχώρια μου!.. Αλλά, την επομένη ημέρα, που γράφαμε διαγώνισμα, μόλις οι παίκτες της ομάδος μας άρχισαν τις μουρμούρες, ρίχνοντας την ευθύνη της ήττας σε μένα, σηκώνεται από την έδρα ο φιλόλογος καθηγητής Χρήστος Σκαρπέτζος και λέει το αμίμητο εκείνο:
--Ακούστε να σας πω!.. Ο προπονητής το χειρότερο που έχει να σας κάνει είναι από αρίστους να γίνετε λίαν καλοί. Κατά συνέπειαν εσείς φταίτε που χάσαμε!..

Να είσαι καλά, Χρήστο Σκαρπέτζο, όπου και νάσαι!.. Με έβγαλες ειλικρινά από ένα μεγάλο αδιέξοδο!... Όπως καλά να είναι και ο φίλος μου, Στέλιος Βοϊράκος, που με γύρισε τόσα χρόνια πίσω!...