05/11/17 20:10 - Εθνική υπόθεση, λοιπόν, ο Καύκασος και ο Γολγοθάς;

 

Εθνική υπόθεση, λοιπόν, ο Καύκασος και ο Γολγοθάς;

Αλήθεια είναι ότι για το προφητικό έργο του Αισχύλου «Προμηθεύς Δεσμώτης» έχουμε γράψει αρκετά κείμενα σε άρθρα μας και ιδίως μέσα στο έργο μας «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός». Διαβάστε, όμως, τι αναφέρει, μεταξύ άλλων, σε ένα περισπούδαστο άρθρο, που δημοσίευσε στο παρελθόν –και μάλιστα σε 2 συνέχειες- η εφημερίδα «Πατρίς Βουκουρεστίου», της Τρίτης 23/24 Απριλίου 1893. Αξίζει τον κόπο!...

ΕΙΝΑΙ αλήθεια ότι για το προφητικό έργο του Αισχύλου «Προμηθεύς Δεσμώτης» έχουμε γράψει αρκετά σε άρθρα μας και ιδίως μέσα στο έργο μας «Ιησούς Χριστός:Ελληνισμός-Χριστιανισμός». Πρόκειται για μια τραγωδία του Αισχύλου, άγνωστης χρονολογίας (ίσως να γράφηκε όταν ο ποιητής βρισκόταν στη Σικελία, γιατί υπάρχει κάποια αναφορά σχετικά με τη μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου της Αίτνας το 478), και είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας, ενώ τα άλλα δύο δεν διασώθηκαν. Οι άλλες δύο τραγωδίες φαίνεται πως ήταν ο Προμηθεύς λυόμενος και ο Προμηθεύς πυρφόρος. Στον πρόλογο της τραγωδίας, το Κράτος και η Βία, οι θεράποντες του Δία, οδηγούν τον Τιτάνα Προμηθέα στην έρημο Σκυθία και ο Ήφαιστος, κατόπιν εντολής του Δία, τον αλυσοδένει σε ένα βράχο. Ο Ήφαιστος το κάνει αυτό με απροθυμία, γιατί ο Προμηθέας είναι συγγενής του θεού. Ενώ αντίθετα το Κράτος παρουσιάζεται σαν αμείλικτος και σκληρός εκτελεστής της αυστηρής εντολής. Το δεύτερο μέρος του προλόγου, που είναι και η δεύτερη σκηνή του έργου, αρχίζει με την προσφώνηση του Δεσμώτη προς τα στοιχεία της φύσης. Η στάση του Προμηθέα είναι πραγματικά τιτανική, αξιοπρεπής. Ο Τιτάνας παρουσιάζεται άξιος αντίπαλος του Δία. Στην πάροδο παρουσιάζονται οι Ωκεανίδες, σε φτερωτό άρμα, για να δουν τι συμβαίνει έπειτα από το μεγάλο θόρυβο που έκαναν τα βαριά χτυπήματα της σφύρας του Ηφαίστου. Απαντούν με καλά λόγια στην προσφώνηση του Προμηθέα και εκφράζουν τους φόβους τους για τη μελλοντική τύχη του Δεσμώτη. Στην τετάρτη σκηνή του έργου εμφανίζεται ο Ωκεανός πάνω σ' ένα τετράποδο πτηνό και θρηνεί την τραγική μοίρα του φίλου του Τιτάνα. Τον συμβουλεύει να μην προκαλέσει την οργή του Δία, αλλά να σκεφτεί πως θα απαλλαγεί από τα παθήματά του. Ο Ωκεανός προθυμοποιείται επίσης να μεσολαβήσει στο Δία, αλλά ο Προμηθέας αρνείται, λέγοντας πως θα υποφέρει την κακοτυχία που τον βρήκε ώσπου να κοπάσει η οργή του βασιλιά των θεών. Ο χορός αφηγείται με αφάνταστο λυρισμό τα πάθη του Προμηθέα, εκφράζει το σεβασμό και την υποταγή του στο Δία και στους άλλους υψίστους θεούς, αλλά εκδηλώνει και τη συμπάθειά του για την τύχη του Προμηθέα. Το τρίτο επεισόδιο αρχίζει με την είσοδο της Ιώς, και αποτελεί την έκτη σκηνή του δράματος. Η Ιώ, η κόρη του Ινάχου, που η Ήρα, την είχε μεταμορφώσει από τη ζηλοτυπία της σε κερασφόρο νέα (κατά την παράδοση; βούν την γυναίκα έθηκεν η Αργεία θεός), έπειτα από πολλές περιπέτειες, καταλήγει στις σκυθικές ακτές, όπου διαδραματιζόταν το μαρτύριο του Προμηθέα. Μαθαίνει αυτά που του είχαν συμβεί και διηγείται με τη σειρά της, σ' αυτόν και στο χορό, τα δικά της βάσανα, που ξεκίνησαν από τον παράφορο έρωτα που είχε εμπνεύσει στο Δία. Έπειτα από παράκλησή της, ο Προμηθέας της αποκαλύπτει, χάρη στην προφητική του δύναμη, τι μέλλει ακόμη να της συμβεί. Όταν ακούει αυτά που θα της συμβούν, η Ιώ θεωρεί πως είναι προτιμότερος ο άμεσος θάνατος παρά η παράταση της άθλιας ζωής της. Ο Προμηθέας επαναλαμβάνει με μεγαλύτερη σαφήνεια τώρα την τραγικότητα που θα προκύψει στο Δία από το γάμο του, γιατί απ' αυτόν θα γεννηθεί παιδί ανώτερο από τον πατέρα του. Αυτό τον κίνδυνο θα μπορούσε να τον αποφύγει ο Δίας μόνο αν έλυνε από τα δεσμά του τον Προμηθέα, που είναι ένας από τους απογόνους της Ιώς. Εκείνη τότε, έπειτα από πολλές περιπλανήσεις, θα καταλήξει στην Αίγυπτο, όπου ο Δίας θα της αποδώσει την πρώτη της μορφή. Οι απόγονοί της θα γυρίσουν αργότερα στο Άργος, όπου θα γεννηθεί ο ελευθερωτής του Προμηθέα. Ενώ η Ιώ καταλαμβάνεται από μανιακή κρίση και εγκαταλείπει τη σκηνή, ο χορός υμνεί την ευδαιμονία που στηρίζεται στην ισότητα των συζύγων προς αλλήλους, και δεν εύχεται γάμο με θεό ή θεοκίνητο έρωτα, σαν αυτόν που προκάλεσε τα δεινά της Ιώς. Στην τελευταία σκηνή εμφανίζεται ο αγγελιοφόρος θεός Ερμής, που μεταβιβάζει εντολή του Δία προς τον Προμηθέα, απαιτώντας να του αποκαλύψει αμέσως τα σχετικά με τον ολέθριο για το Δία γάμο και να ονομάσει αυτόν που έμελλε να τον εκθρονίσει. Αλλά ο Προμηθέας δεν δέχεται να αποκαλύψει αυτά τα μυστικά αν δεν του λύσουν προηγουμένως τα δεσμά. Ο Ερμής συνιστά στο χορό να φύγει, για να μη βρίσκεται κοντά στον Προμηθέα τη στιγμή της καταστροφής του. Και ενώ οι Ωκεανίδες φεύγουν, η γη σείεται, και μέσα σε άγρια θύελλα, με κεραυνούς και βροντές, ο Προμηθέας Δεσμώτης γκρεμίζεται μαζί με τα βράχια του μαρτυρίου του στον Τάρταρο. Καθώς τα άλλα έργα της τριλογίας έχουν χαθεί, είναι αδύνατο να πει κανείς με ακρίβεια πως ο Αισχύλος επινόησε τη συμφιλίωση που θα πρέπει να ακολούθησε τελικά ανάμεσα στον Προμηθέα και στο Δία. Γνωρίζουμε από μερικά αποσπάσματα ότι το δεύτερο έργο άρχιζε με τον Προμηθέα, που ξαναρχόταν στο φως έπειτα από τριάντα χιλιάδες χρόνια, και ότι ο χορός αποτελούνταν από Τιτάνες.


Εθνική υπόθεση, λοιπόν, ο Καύκασος και ο Γολγοθάς;

Αλήθεια είναι ότι για το προφητικό έργο του Αισχύλου «Προμηθεύς Δεσμώτης» έχουμε γράψει αρκετά κείμενα σε άρθρα μας και ιδίως μέσα στο έργο μας «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός». Διαβάστε, όμως, τι αναφέρει, μεταξύ άλλων, σε ένα περισπούδαστο άρθρο, που δημοσίευσε στο παρελθόν –και μάλιστα σε 2 συνέχειες- η εφημερίδα «Πατρίς Βουκουρεστίου», της Τρίτης 23/24 Απριλίου 1893. Αξίζει τον κόπο!...