01/04/18 23:06 - Με τι πλήρωσα ένα ... πρωταπριλιάτικο ψέμα στο σχολείο!...

 

Με τι πλήρωσα ένα ... πρωταπριλιάτικο ψέμα στο σχολείο!...

Άλλη μια κατάθεση καρδιάς και ψυχής!.. Άλλο ένα "ζωντανό χρονογράφημα" που αγγίζει τις ευαίσθητες νεανικές καρδιές! Ακόμη περισσότερο όταν ως νέοι και μάλιστα μαθητές Γυμνασίου στη Δάφνη (Στρέζοβα) Καλαβρύτων, καλούμεθα να αποδείξουμε  .. τα αναπόδεικτα!.. Καλό μήνα!..

ΒΡΙΣΚΟΜΟΥΝ προς τα τέλη της σχολικής χρονιάς του 1968-69 και η χαρά μας δεν περιγραφόταν διότι έφθανε το Καλοκαίρι και ποιος τη χάρη μας!.. Ανεμελιά, τραγούδια, ξεδίπλωμα κάποιων … αισθηματικών στοιχείων, ξάπλες και ό,τι άλλο συνεπάγεται μια τρίμηνη θερινή ανάπαυλα για ένα παιδί μόλις 18 ετών!
Καθώς, λοιπόν, έβλεπα τα κεράσια να κοκκινίζουν έξω από το παράθυρο του Φωτογιώργη στη Στρέζοβα, όπου είχαμε νοικιάσει δωμάτιο, αλλά και τα στάχυα να κιτρινίζουν αντίκρυ στον κάμπο καθώς κυμάτιζαν σαν τα κύματα της θαλάσσης από το δροσερό αεράκι, καθόμουν και έγραφα μια λογοτεχνική ανάλυση, για τον Διονύσιο Σολωμό και συγκεκριμένα τον «Ύμνο εις την Ελευθερία», που μου είχε βάλει ο φιλόλογος καθηγητής Χρήστος Σκαρπέτζος (καλή του ώρα όπου κι αν βρίσκεται). Για την ακρίβεια διόρθωνα αυτή την ανάλυση την οποία είχαμε προγραμματίσει να διαβάσουμε λίγες μέρες μετά την εθνική επέτειο, την Τρίτη 1η Απριλίου 1969, αλλά αναβλήθηκε λόγω εκδρομής!
--Κύριε καθηγητά, λέω στον Χρήστο Σκαρπέτζο, πειράζει να σας διαβάσω την ανάλυση που είχα κάνει για τον Εθνικό Ύμνο του Διονυσίου Σολωμού τον Μάρτιο με την ευκαιρία της εθνικής επετείου, αλλά την αναβάλαμε λόγω μιας εκδρομής που κάναμε;
--Καθόλου! Είναι μια ευκαιρία να αναθαρρήσουμε και λίγο πατριωτικά.

Δεν το λέω για να επισύρω τον πέρα για πέρα μάταιο για τον κόσμο τούτο θαυμασμό, αλλά στα φιλολογικά μαθήματα ήμουν πολύ καλός. Αριστούχος θα λέγαμε. Πολύ περισσότερο με την Ελληνική Λογοτεχνία (την Έκθεση όπως λέγαμε ή τα Νέα Ελληνικά), όπου είχα αναλύσει όλους σχεδόν τους μεγάλους συγγραφείς και ποιητές του 19ου και 20ού αιώνα. Ακόμη περισσότερο, όπως θυμούνται οι παλιοί συμμαθητές μου, σχεδόν κάθε Σάββατο στο τελευταίο δίωρο 12οο-14οο οι μαθητές της Ε΄ και ΣΤ΄τάξεως του τότε Εξαταξίου Γυμνασίου μαζεύονταν όλοι μαζί για ν’ακούσουν την ανάγνωση που θα έκανα στις λογοτεχνικές αναλύσεις μου.
Περιττό να σας πω ότι το τελευταίο τρίμηνο ή τετράμηνο του 1969, κάθε Πέμπτη απόγευμα έως το πρώτες πρωϊνές ώρες του Σαββάτου (τότε κάναμε μάθημα και το Σάββατο) έγραφα ένα ολόκληρο εκατοντάφυλλο τετράδιο μικρού μεγέθους (17 Χ 24 εκατοστά), αλλά με περισσή ευχαρίστηση και δύο ακόμη λόγους: Ήθελα να μου πουν «μπράβο» και δύο από τα ωραιότερα … κορίτσια του Γυμνασίου, όπως η Σούλα Γιάνναρη και η Γιώτα Μαλή, που (ώ της συμπτώσεως!) η Γιώτα Μαλή με βρήκε προ ολίγων ημερών στο Facebook μετά από τόσα χρόνια και με συγκίνησε πολύ!

Τούτη τη φορά, όπως είπαμε, είχαμε για θέμα τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν» του Διονυσίου Σολωμού, όπου, εκ συνηθείας, είτε ανέλυα ένα πεζογράφημα είτε ένα ποίημα, συνήθως άρχιζα και τελείωνα με ένα δικό μου στίχο.
Μη λησμονήσουμε να πούμε, ότι το ποίημα "Ύμνος εις την Ελευθερία" αποτελείται από 158 τετράστιχες στροφές από αυτές οι 24 πρώτες στροφές καθιερώθηκαν ως Εθνικός Ύμνος, το 1865.
Με τον Διονύσιο Σολωμό, λοιπόν, ξεκίνησα κανονικά με την πρώτη στροφή: «Σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, σε γνωρίζω από την όψη που με βιά μετράει τη γη…», αλλά τελείωσα με μια δική μου στροφή!

Ἠρθε λοιπόν η πολυπόθητη ημέρα: Σάββατο, 31 Μαίου 1969. Είπα.. είπα… είπα… … διάβασα… διάβασα.. διάβασα.. και τι δεν είπα… και τι δεν διάβασα στην ανάγνωση της ανάλυσης, φθάνω και στην … 159η στροφή, που ήταν δική μου (!!).
Ο Σκαρπέτζος  προβληματίζεται πολύ και κατεβάζει το κεφάλι της πανύψηλης φιλολόγου Σταυρούλας Παναγιωτοπούλου, κάτι λέει σ’ αυτήν, κάτι ψιθυρίζει και στον μαθηματικό Αλέκο Τσεμπερλίδη, οπότε μου λέει σε αυστηρό ύφος:
--Δεν μου λες, βρε μπουζούκο (όλους τους μαθητές έτσι τους αποκαλούσε), η τελευταία στροφή του Σολωμού ήταν δική του;

Από φόβο μη χάσω τη μαγεία της ημέρας από τη συγκέντρωση των συμμαθητών μου, αλλά και από το φόβο μήπως φάω καμιά αποβολή λέω «μάλιστα»!
--Επιμένεις;
--Μάλιστα!
--Και πού την βρήκες αυτή τη στροφή;
--Σε κάτι παλιά συμβόλαια που έχει η γιαγιά μου στην κασέλα της, κύριε καθηγητά!
--Να μου φέρεις αύριο τα συμβόλαια και αν λες αλήθεια θα πάρεις άριστα. Αν όμως ψεύδεσαι, θα πάρεις πενθήμερη αποβολή!..

Τι γίνεται τώρα; Με πιάνουν τα κλάματα, με βλέπει ο αδελφός μου ο Θεόδωρος (Θος συχωρέστον!) και με βγάζει αμέσως από το αδιέξοδο!
--Θα τους πεις ότι όταν έγραψα την ανάλυση ήταν Πρωταπριλιά και ήθελα να πω ένα αθώο ψέμα για το καλό της ημέρας!..
--Δεν πιάνουν αυτά. Θα με πλακώσουν στο ξύλο;
Ο αδελφός μου σκέπτεται λίγο και παμπόνηρος όπως ήταν μου λέει:
--Καλά. Φέρε μου τότε τα Άπαντα του Διονυσίου Σολωμού.
Του πηγαίνω τα Άπαντα και ο αδελφός μου κάνει κάτι το απίστευτο: Αντιγράφει με μια οδοντογλυφίδα βουτηγμένη σε λεμόνι την 159η στροφή, που είχα γράψει εγώ, με τον γραφικό χαρακτήρα του Σολωμού και βάζει το χαρτί κοντά στη φωτιά. Αμέσως εμφανίζεται το ποίημα λες και το είχε γράψει ο ίδιος ο Σολωμός (!!)
--Εάν δεν πιάσει το κόλπο με την Πρωταπριλιά να τους δείξεις αυτό το χαρτί!

Γιομάτος χαρά πάω την άλλη μέρα στο σχολείο όπου με περίμενε πρώτος-πρώτος ο Σκαρπέτζος!..
--Μού έφερες το ποίημα του Σολωμού;
--Το έφερα, κύριε καθηγητά!
--Πού είναι;
--Εδώ είναι!..
Του δίνω το χαρτί χωρίς να χρησιμοποιήσω το επιχείρημα της Πρωταπριλιάς και μόλις το βλέπει φωνάζει την φιλόλογο Παναγιωτοπούλου, τον μαθηματικό Τσεμπερλίδη, μια άλλη φιλόλογο καθηγήτρια ονόματι Ρίζου (καλή της ώρα όπου κι αν είναι) και πηγαίνουν κατευθείαν στην αίθουσα συσκέψεων.
--Μπουζούκο, μου λέει ο Σκαρπέτζος, πήγαινε μέσα και θα σε ειδοποιήσουμε.

Τι τα θέλετε, βρε παιδιά!.. Αυτή η καρδιά κόντευε να σπάσει από τα χτυποκάρδια της αγωνίας μου, μέχρι που άνοιξε η πόρτα και αντί του Σκαρπέτζου βγαίνει ο Τσεμπερλίδης και μου λέει με δυνατή φωνή:
--Ταμπέλη (έτσι μιλούσε στους μαθητές) αυτή τη φορά τη γλίτωσες, διότι δεν μπορούν ν’ αποδείξουν την γνησιότητα ή όχι του εντύπου, αλλά την άλλη φορά, θα φας αποβολή από όλα τα σχολεία της Ελλάδος!
Γέρνοντας δε το κεφάλι προς τ’αυτί μου, μου λέει ψιθυριστά:
--Καλά τους έκανες (!!!).

-------------------------------

ΥΓ. Οι ημερομηνίες του έτους 1969 αναζητήθηκαν εκ των υστέρων από παλιά ημερολόγια. Κατά πάσαν πιθανότητα όμως τα διαδραματισθέντα γεγονότα έλαβαν χώρα ένα σχολικό έτος νωρίτερα, το 1968, διότι θυμάμαι πώς οι αναλύσεις γίνονταν στην δεξιά ανατολική αίθουσα του Γυμνασίου, όπου ήταν η Ε΄ Τάξη και πως ο Αλέκος Τσεμπερλίδης μάλλον είχε μετατεθεί αλλού διότι είχαμε ως καθηγητή μαθηματικών τον Στέφανο Καρακώστα..