28/05/18 3:02 - Δαλιδά και Σαλώμη (Μέρος 2ον)

 

ΔΑΛΙΔΑ ΚΑΙ ΣΑΛΩΜΗ

Μια μυθιστορία μέσα στην οποία δύο Ελληνίδες κατάσκοποι έβαλαν σαν σκοπό της ζωής τους να αναζητήσουν τον θησαυρό των ναζί στην Ελλάδα!.. Το κείμενο του μυθιστορήματος είναι του Άγγελου Σακκέτου και στην οπτικοποίηση του ρόλου των Ελληνίδων κατασκόπων οι δημοφιλείς Ελληνίδες καλλιτέχνιδες Αννούλα Φλωρινιώτη (Δαλιδά) και Γωγώ Γαρυφάλλου (Σαλώμη).

Μέρος 2ον

Δαλιδά κάθεται για λίγο στον καναπέ και σκέφτεται. Συνειδητοποιεί ότι έχει η ώρα της ζωής της. Ή βάζει μπρος στην αποκάλυψη του μυστικού του θησαυρού των ναζί στην Ελλάδα και λύνει οικονομικά το πρόβλημα της ζωής της ή παρατάει το παιχνίδι και συνεχίζει τη νυχτερινή ζωή όπως ήταν μέχρι τώρα.
--Εγώ λέω να κάνουμε μια προσπάθεια. Τι έχουμε να χάσουμε, βρε Σαλώμη; Έτσι κι αλλιώς την καλλιτεχνία δεν την εγκαταλείπουμε! Εγώ με το τραγούδι και συ με το χορό καλά τα πάμε!
--Σίγουρα, ναι. Αλλά έχεις καταλάβει τι θ’ αποκομίσουμε σαν οφέλη αν αποκαλύψουμε το μυστικό;
--Σου είπε τίποτα ο πρόξενος;
--Εννοείς για χρήματα; Όχι, βέβαια! Αλλά αυτό είναι εύκολο. Τον καλούμε στο σπίτι και μαθαίνουμε τα πάντα. Άλλωστε είναι δυνατόν να κάνουμε μια τέτοια αποκάλυψη και ο πρόξενος να μας αφήσει έτσι; Σαν χλωμό μου φαίνεται!..
--Ωραία ιδέα!.. Κάλεσέ τον!.. Έχεις το κινητό του;
--Λες να κάθισα αδιάφορη; Εδώ τον έχω τον αριθμό. Φτιάξε εσύ ένα δεύτερο καφέ και τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνω εγώ. Μόνο που ξέχασα το όνομά του!.. Μού το είπε ή δεν μου το είπε; Μάλλον όχι!... Αλλά δεν πειράζει!.. Αφού έχω τον αριθμό του, το ίδιο κάνει… Πού είναι το πενηντάρι;
--Ποιο πενηντάρι;
--Τώρα θα δεις!
Η Σαλώμη ανοίγει βιαστικά την κομψή και δερμάτινη τσάντα από δέρμα αλιγάτορα (δώρο ενός πλούσιου εμπόρου από την Αίγυπτο, που τον είχε γνωρίσει κι αυτόν στο νυχτερινό κέντρο που εργαζόταν), βγάζοντας έξω το μικρό πορτοφολάκι της:
--Εδώ σ’ έχω, φιλαράκο!.. Πού θα μου πας;
--Για ποιον φιλαράκο μιλάς;
--Το πενηντάρι!.. Το πενηντάρι του πρόξενου!.. Δεν είχε κάρτα πάνω του και όταν τελείωσε ο προσωπικός χορός που του έκανα, μου έδωσε σαν δώρο ένα πενηντάρι όπου σημείωσε πάνω του τον αριθμό του κινητού του!.. Νάτο!... Το βρήκα!... Φτιάξε εσύ τον καφέ!...

Καθώς η Δαλιδά πηγαίνει στην κουζίνα η Σαλώμη σχηματίζει τον αριθμό του τηλεφώνου, που της έδωσε το προηγούμενο βράδυ ο πρόξενος και τον καλημερίζει με μεγάλη ευγένεια και αρκετή δόση θηλυκότητας στη φωνή της:
--Κύριε πρόξενε εσείς; Τι μου κάνετε; Μήπως σας ξύπνησα;
--Η δεσποινίς Σαλώμη;
--Ναι, ναι η Σαλώμη είμαι!.. Απορώ πώς με γνωρίσατε!
--Μα… τρία πράγματα διακρίνει κανείς στη Σαλώμη: Την ομορφιά, το σαγηνευτικό χαμόγελο, που θυμίζει Μάτα Χάρι, και την χαρισματική φωνή της!..
--Καλέ, με κάνετε και κοκκινίζω!.. Εγώ μια απλή χορεύτρια είμαι!
--Δασκάλα χορού, εννοείς! Κι αυτό έχει τη σημασία του!
--Εντάξει!.. Ας το δεχθούμε το κομπλιμέντο!.. Μπορώ να σας κάνω μία πρόταση;
--Αρκεί να περνάει από το χέρι μου και είμαι στη διάθεσή σας!
-- Η Δαλιδά κι εγώ σκεφτήκαμε να σας καλέσουμε στο σπίτι!.. Τι θα λέγατε για ένα ποτό; Θα ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να γνωριστούμε καλύτερα και να συζητήσουμε όλα τα σχετικά! Θα μας κάνατε την τιμή να έλθετε;
--Η τιμή είναι δική μου!.. Και μεγάλη τιμή!.. Το μόνο που σκέπτομαι είναι τι δώρο πρέπει να σας φέρω!
--Καλέ τι λέτε; Και η παρουσία σας μόνο στο σπίτι μας είναι το μεγαλύτερο δώρο. Θέλουμε άλλο καλύτερο;
--Ποια μέρα θα προτιμούσατε να βρίσκομαι στο χώρο σας;
--Και σήμερα, αν γίνεται!. Έτσι κι αλλιώς με τη Δαλιδά έχουμε ρεπό και ο χρόνος για συζήτηση είναι απεριόριστος!
--Θαυμάσια. Στις έξι η ώρα το απόγευμα βολεύει;
--Τέλεια!.. Στις έξι σας περιμένω με ανυπομονησία. Χίλια ευχαριστώ!
--Κι εγώ ευχαριστώ!... Η διεύθυνσή σας;
--Είδατε που πήγαμε να το ξεχάσουμε; Παρακαλώ, γράψτε την ακριβή διεύθυνση!..

Η Δαλιδά ντύθηκε και στολίστηκε για να υποδεχθεί τον πρόξενο στο σπίτι της. 

Η Δαλιδά φέρνει τον καφέ ικανοποιημένη. Άκουγε τη συζήτηση και έδειξε να συμφωνεί με τη Σαλώμη:
--Του εξήγησες ακριβώς πού μένουμε;
--Ασφαλώς!.. Σπίρτο ο άνθρωπος!.. Φάνηκε να γνωρίζει τον τόπο πολύ καλά!
--Βρε Σαλώμη, δεν σου είπε τελικά το όνομά του; Πώς να λέγεται άραγε;
--Πού να ξέρω; Δεν τόφερε η συζήτηση. Άλλωστε, στο χορό άλλα πράγματα υπάρχουν στο μυαλό μας!.. Το απόγευμα που θάρθει θα το μάθουμε!
--Και πώς θα ξέρουμε ποιος είναι να του ανοίξουμε την πόρτα;
--Καλά, σιγά μην έρθουν να μας επισκεφθούν σήμερα όλοι οι εγκληματίες και οι κακοποιοί του Σικάγου!.. Έτσι κι αλλιώς δεν έχουμε κλείσει ραντεβού με κάποιον άλλον!.. Όποιος και να χτυπήσει το κουδούνι θα του ανοίξουμε!.. Το πιθανότερο όλων να είναι αυτός!.. Δεν έβαλες ζάχαρη στον καφέ;
--Δεν μου είπες!
--Καλά!. Κι έτσι σκέτος πίνεται πολύ ευχάριστα!..

Τα κορίτσια βάλθηκαν να συγυρίσουν το σπίτι. Τα πάντα άστραφταν από καθαριότητα και ομορφιά!.. Ημίφως, κόκκινα μικρά κεράκια αναμμένα παντού, κουκλάκια στους καναπέδες με κόκκινους φιόγκους και ένα μεγάλο αρλεκίνο στο χαμηλό γυάλινο τραπέζι, για να θυμίζει κάτι από τις εμφανίσεις τους σε παιδική σκηνή!.. Η Σαλώμη παρασύρεται και αρχίζει να χορεύει τραγουδώντας μία στροφή από το τραγούδι «Ο αρλεκίνος» του Τέρρη Χρυσού:

«Είμ’ εγώ ο αρλεκίνος σας,
σαν αρλεκίνος αστείος γελώ
κι όταν πια, βαθιά πονάω εγώ,
κάποιο τραγούδι θε’ να βρω να τραγουδώ,
χαρωπό, χαρωπό, έι,
είμ’ εγώ ο αρλεκίνος σας,
χαμογελάω κι όταν κλαίω στην καρδιά….»

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Ώρα έξι το απόγευμα. Το κουδούνι του σπιτιού χτυπάει και η Δαλιδά μιλάει στο ακουστικό, ενώ η Σαλώμη κολλάει κι αυτή το μάγουλό της στο ακουστικό:
--Ποιος είναι;
--Δόκτωρ Γιέρμακ, παρακαλώ!
--Πώς είπατε;
--Δόκτωρ Γιέρμακ στο τηλέφωνο! Δεσποινίς Σαλώμη εσείς;
--Όχι, η Δαλιδά είμαι!
--Πείτε της, αν έχετε την ευγενή καλοσύνη, είμαι ο πρόξενος και θα καταλάβει!..
Η Δαλιδά δείχνει ανακουφισμένη:
--Περάστε, κύριε πρόξενε!.. Περάστε!...Η πόρτα είναι ανοιχτή!.. Πρώτος όροφος!..

Τα κορίτσια ρίχνουν μια τελευταία ματιά στον καθρέπτη για την εμφάνισή τους!.. Ο δόκτωρ Γιέρμακ (έτσι πλέον θα είναι το όνομά του) χτυπάει το κουδούνι της πόρτας και η Σαλώμη σπεύδει με χαρά, αλλά και αγωνία, να του ανοίξει. Ο Δρ Γιέρμακ υποκλίνεται βγάζοντας το καπέλο του και αυτοσυστήνεται:
--Δόκτωρ Γιέρμακ, δούλος της απαστράπτουσας ομορφιάς σας!
--Περάστε, του λένε με ένα στόμα τα κορίτσια!..
--Πραγματικός τζέντλεμαν! Ούτε στιγμή δεν καθυστερήσατε!, του λέει η Σαλώμη.

Ο Δόκτωρ Γιέρμακ προσφέρει μια αγκαλιά κόκκινες γλαδιόλες στα κορίτσια  και ασπάζεται το χέρι της Σαλώμης, αλλά και της Δαλιδάς λέγοντάς της:
--Τώρα, που σας βλέπω, δεσποινίς Δαλιδά, ειλικρινά σας λέω έχω καταγοητευτεί από την εκτυφλωτική ομορφιά και την γοητεία σας!.. Και δεν είναι μόνο η φωνή, που σας διακρίνει όταν γέρνει η νύχτα στην Αθήνα!..
--Σας ευχαριστώ πολύ, για τα καλά σας λόγια!.. Καθίστε, του λέει η Δαλιδά. Τι θα πιείτε;
--Ό,τι έχετε ευχαρίστηση!.. Σε μας τους ηλικιωμένους ό,τι και να μας προσφέρουν τα κορίτσια είναι σαν θεϊκό δώρο! Μοιάζει με ουράνια βροχή στη διψασμένη γη!
--Ποτό ή αναψυκτικό;
--Ένα νεράκι μού είναι αρκετό!.. Υπέρ-αρκετό, θα έλεγα!.. Άλλωστε - λέει γελώντας- εμείς στην Ελλάδα διαθέτουμε τις πιο κρυστάλλινες πηγές του κόσμου!.. Να μην τις τιμήσουμε;

Η Δαλιδά φέρνει ένα ποτήρι νερό από το ψυγείο και θέτει ευγενικά το πρώτο ερώτημα για ν’αρχίσει η συζήτηση:
--Η Σαλώμη μού είπε τα καλύτερα λόγια για σας!..
--Η Σαλώμη!.. Αχ, η Σαλώμη, απαντά ο Δρ Γιέρμακ. Χθες το βράδυ μου θύμιζε με τον χορό της αραβικές νύχτες!.. Χίλιες και μία νύχτες, που λέει το παραμύθι της Χαλιμάς!.. Αν και ως πρόξενος έχω γυρίσει όλο τον κόσμο, η χθεσινή βραδιά θα μου μείνει αξέχαστη! Ο χορός της Σαλώμης, δικαιολογούσε το όνομά της από την βιβλική Σαλώμη, ενώη φωνή η δική σας, πάντα μαγευτική!
--Πρόξενος, λοιπόν, λέει η Δαλιδά. Κάποια πράγματα περισσότερα για σας θα ήταν ευχαρίστησή μας να τ’ ακούγαμε!...
Ο Δόκτωρ Γιέρμακ πίνει με ευχαρίστηση το νερό και λέει:
--Ναι. Κατάγομαι από αριστοκρατική οικογένεια. Οικογένεια διπλωματών. Και ο πατέρας μου κι εγώ στον ίδιο χώρο!..Πρόξενος κι αυτός, πρόξενος κι εγώ!.. Ο πατέρας μου είχε γνωρίσει πολλούς αρχηγούς κρατών, όπως τον Τσώρτσιλ και τον Στάλιν!.. Εγώ μάλιστα, σε μια διπλωματική αποστολή του πατέρα μου, γνώρισα από κοντά τον ίδιο τον Ντε Γκωλ!
--Τι λέτε; Σπουδαίος και ο πατέρας σας, λέει η Δαλιδά.
--Πολύ σπουδαίος!.. Μόνο που δεν πρόλαβα να τον χαρώ. Πέθανε το 1965 όταν ήμουν 14 ετών!.. Πρόλαβε όμως να μου αποκαλύψει μερικά μυστικά για τον θησαυρό των ναζί στην Ελλάδα. Αλλά τότε δεν μπορούσα να κάνω τίποτα, διότι ήμουν παιδί και αργότερα βρισκόμουν συνεχώς σε υπηρεσία στο υπουργείο Εξωτερικών. Τώρα που αποσύρθηκα πλέον από το σώμα και ιδιωτεύω, αποφάσισα να δραστηριοποιηθώ περισσότερο. Κι έτσι έφτασα στο σημείο να συγκεντρώσω τον πλούτο πληροφοριών που είχα, να ψηφιοποιήσω το αρχείο μου γιατί είναι πολύ μεγάλο σε φακέλους κλπ και ν΄αρχίσω να ξετυλίγω το κουβάρι. Πρώτη μου κίνηση να πληροφορηθώ για έναν Ιταλό πρόξενο στην Ελλάδα, που γνώριζε πολλά! Είπα χθες κάποια πράγματα στη Σαλώμη.
--Ναι, ναι, λέει η Σαλώμη, αλλά ο Δρ Γιέρμακ συνεχίζει:
--Αυτός ήταν συνάδελφος του πατέρα μου. Προπολεμικά και μέχρι την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου ήταν υποπρόξενος και εν συνεχεία πρόξενος της Ιταλίας στην Πάτρα. Μάλιστα, απ’ ό,τι μου έλεγε ο πατέρας μου, για ορισμένο χρόνο ήταν πρόξενος και στην Καλαμάτα.
Πίνει λίγο νερό και γέρνει ελαφρά το κεφάλι του σαν να τον επισκέπτονται οι αναμνήσεις:
--Με την κήρυξη του πολέμου εκ μέρους της Ιταλίας, ο άνθρωπος αυτός ετέθη σε περιορισμό, με αποτέλεσμα να αναχωρήσει στην Ιταλία , όπου εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στη Ρώμη, όπου και πέθανε. Τον ταρίχευσαν και τον έθαψαν στη Ρώμη μέσα σε ένα μετάλλινο φέρετρο, απ’ όπου και τον έφεραν στην Ελλάδα πολλά χρόνια αργότερα!.. Ξέρετε γιατί;
--Γιατί; Απαντούν μ’ ένα στόμα τα κορίτσια!..

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ