09/09/18 20:28 - Να ξαναγύριζαν τουλάχιστον τα χρόνια πίσω!…

 

Να ξαναγύριζαν τουλάχιστον τα χρόνια πίσω!…

Νοσταλγικές αναμνήσεις από τα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια, τότε που αδέλφια και ξαδέλφια, όπως τα δικά μου, έδιναν ακόμη και το αίμα τους ο ένας για τον άλλον από εγκάρδια κι ολόψυχη αγάπη!.. Σήμερα, βέβαια, τα χρόνια άλλαξαν!.. Οι συνθήκες της ζωής έγιναν ανάλγητες και η μοναξιά των μεγαλουπόλεων απορρόφησε ακόμη και τους ανθρώπους! Τουλάχιστον υπάρχουν οι αναμνήσεις!.. Οι νοσταλγικές αναμνήσεις!..

ΕΧΩ ένα παράπονο από αυτή τη ρημάδα τη ζωή. Παράπονο βαθύ και απαρηγόρητο: Το τελευταίο διάστημα όλο και κάποιος στενός συγγενής μου, ιδίως ξάδελφος ή ξαδέλφη, θα αποχαιρετήσουν τον μάταιο τούτο κόσμο για να συνατήσουν κι αυτοί τα παλιά αγαπημένα τους πρόσωπα στην άλλη ζωή, όπως ο Σπύρος Ζαφειρόπουλος (πάνω δεξιά φωτογραφία)_ που έφυγε μόλις προ ολίγων ημερών!

Επιτρέψτε μου να αναφερθώ στην οικογένεια του εκ μητρός θείου μου Ιωάννη και Κωνσταντίνας Ζαφειροπούλου (πλαϊνή φωτογραφία). Μια οικογένεια που είχε δεθεί τόσο στενά με τη δική μας οικογένεια, σε σημείο που όταν συναντιόμαστε να μη ξεχωρίζουμε (που λέει ο λόγος) ποιος είναι ο αδελφός και ποιος ο ξάδελφος!

Και πρώτη απ’ όλα η Αλεξάνδρα σύζυγος Δημητρίου Παναγοπούλου. Η Αλέξω μας. Η πρώτη από τα έξι αδέλφια της οικογένειας του θείου μου Γιάννη (Γκολφινόγιαννη, όπως ήταν το παρατσούκλι του). Η προσωποποίηση της καλοσύνης και της ανθρωπιάς!.. Μία αρχόντισσα κυρία που λες και ήταν πλασμένη για να προσφέρει το χαμόγελο και την ανθρωπιά σε όλους τους ανθρώπους που ήταν γύρω της. Όλα σχεδόν τα καλοκαίρια ήταν σε έναν αργαλειό που τον σκίαζε μια κορομηλιά και συνεχώς ύφαινε διάφορα υφάσματα ή έραβε διάφορα ρούχα!

Θυμάμαι μια φορά είχα πάει στο γήπεδο με τον αδελφό μου τον Θόδωρο και έβρεχε καταρρακτωδώς. Για να μη με δει ο πατέρας μου, που εκείνες τις ημέρες ήταν στην Αθήνα, παίρνω την Αλέξω τηλέφωνο και τη ρώτησα αν μπορούσα να πάω σπίτι της. «Και το ρωτάς;», μου λέει, «σε περιμένω!..»
Μόλις πήγα σπίτι της στην Αγία Παρασκευή, όχι απλώς με φιλοξένησε, αλλά μου άλλαξε ρούχα και με ρώτησε τι θέλω να μου φτιάξει για φαγητό. «Τραχανά», της λέω. «Και κοκκινιστό, μάλιστα!» μου λέει και βούρκωσαν τα μάτια μου από τη συγκίνηση όταν είδα την Αλέξω να μου φέρνει το φαγητό.

Ακόμη περισσότερο όταν άνοιξε η πόρτα και μπαίνει μέσα η αδελφή της Αλεξάνδρας, η Μαρία, ένας άγγελος επί της γης, που έμαθε ότι πήγα στην Αλεξάνδρα και κρατούσε στα χέρια της φρούτα και γλυκά! Μόλις με είδε άστραψε το πρόσωπό της από χαρά! Με έσφιξε στην αγκαλιά της και γιομάτη τρυφερότητα μου έλεγε λόγια, που δεν μούλεγε ούτε η μανούλα μου!.. Με φιλοξένησε κι αυτή στο σπίτι της κι επειδή ήταν καλοκαίρι με έβαλε και κοιμήθηκα στη γυάλινη βεράντα της για να αντικρίζω την όμορφη θέα με τα δέντρα και την όλη πρασινάδα γύρω μας! Το ζεστό γάλα, οι φρυγανιές, το βούτυρο, το μέλι και τα φρούτα ήταν συνοδευτικά της μεγάλης ανθρωπιάς και καλοσύνης της!

Τη Μαρία την αγαπήσαμε πάρα πολύ, αλλά φαίνεται ότι την αγάπησε περισσότερο ο Θεός και την πήρε μαζί του για να του προσφέρει το αγγελικό χαμόγελό της!

Αλλά, τι λέω εγώ; Το χαμόγελό της το προσφέρει εδώ και λίγα χρόνια στον αδελφό της πλέον, τον Χρήστο Ζαφειρόπουλο, έναν από τους πιο σημαντικούς φωτορεπόρτερ των τελευταίων ετών, που μας αποχαιρέτησε κι αυτός με το φωτεινό χαμόγελό του στο Βεσίνι Καλαβρύτων!

Ο Χρήστος, όταν ήμουν 17 ετών είχα βγει από το νοσοκομείο και προσπαθούσα να αναρρώσω από το μετεγχειρητικό στάδιο. Αυτός με πήρε και με φιλοξένησε στο σπίτι του για μια βδομάδα. Αλλά δεν φτάνει αυτό!.. Με πήγε και στο κέντρο διασκεδάσεως Καλαμπόκα, όπου (αν δεν με απατά η μνήμη μου) τραγουδούσε η Βίκυ Μοσχολιού και μάλιστα αργά το βράδυ (τι σύμπτωση κι αυτή) εμφανίστηκε ο Αριστοτέλης Ωνάσης, στο κεφάλι του οποίου τραγουδούσε ο Σταμάτης Κόκοτας!!

Τι να πω, τώρα, για τον Σπύρο Ζαφειρόπουλο, τον αδελφό της Αλεξάνδρας και της Μαρίας!.. Θυμάμαι τη μανούλα μου που είχε κάνει κορνίζα τη φωτογραφία που είχε βγάλει με τη σύζυγό του Δέσποινα, και κοσμούσε το σαλόνι του σπιτιού μας!.. Όταν ερχόταν στο χωριό μας, συνήθως στο πανηγύρι, καθόταν συνεχώς δίπλα μου και μου έλεγε διάφορες ιστορίες, που ήσαν χρήσιμες στη ζωή μου!.. Τελευταία, όταν επισκεύαζα το πατρικό μου σπίτι στο χωριό μου το Βεσίνι Καλαβρύτων, ήρθε χαμογελαστός και συζητούσαμε επί ώρες στη βεράντα του σπιτιού!.. Αρχίζαμε με τα πολιτικά ζητήματα του τόπου και καταλήγαμε στις παλιές ιστορίες, που λέγαμε το χειμώνα στο τζάκι, με νεράϊδες, ξωτικά και … διαβόλους, που μας χτυπούσαν τις πόρτες για να τους ανοίξουμε!.. Δυστυχώς, πριν λίγες μέρες, μας αποχαιρέτησε κι αυτός αφήνοντας πίσω του μια γλυκιά μορφή και καλοσύνη!

Αλλά, να ήταν μόνον ο Σπύρος; Για τον Παναγιώτη Ζαφειρόπουλο, τον αδελφό του και αγαπημένο μου ξάδελφο, τι να πρωτοπώ και τι να πρωτογράψω; Μια φορά, που είχα επισκεφθεί και πάλι την ξαδέλφη μου, Αλεξάνδρα, ήρθε σαν κλέφτης στα κρυφά, για να μη μας δει η αδελφή του, με παίρνει στον ώμο, με βάζει σε ένα ταξί και με γύριζε στην Αθήνα για να δω τις ομορφιές της!.. Στο τέλος, επιστρέφοντας στο σπίτι της Αλεξάνδρας, βάζει κρυφά στην τσέπη μου και ένα … αμύθητο για μένα ποσό την εποχή εκείνη! Τριακόσιες δραχμές, όταν το μεροκάματο ήταν 40 δρχ την ημέρα! Πριν ένα περίπου χρόνο μας αποχαιρέτησε κι αυτός, αφήνοντας ένα μοναδικό στίγμα: Του αγαπημένου ανθρώπου!

Κάπως έτσι θυμάμαι και τον μικρότερό τους αδελφό, τον Γιώργο Ζαφειρόπουλο, ο οποίος έχει χαραχτεί στη μνήμη μου για την υπερβολική του αγάπη στο πρόσωπό μου!.. Ήταν ένας πολύ καλός ποδοσφαιριστής με πλούσια καρδιά!..
Μια φορά είχε έρθει κι αυτός στο πανηγύρι του χωριού μας. Κι ενώ όλοι γλεντούσαν στην αυλή του σπιτιού μας, κάποια στιγμή μπαίνει ο Γιώργος στο σαλόνι του σπιτιού και με ρώτησε στα κρυφά ποιο είναι το σπίτι που γεννήθηκε. Μόλις του έδειξα το σπίτι των γονιών του, Γιάννη και Κωνσταντίνας Ζαφειροπούλου, μπήγει στα κλάματα με τόσα πολλά αναφυλλητά, που έχω την εντύπωση ότι αυτά τα δάκρυα θα γίνονται συνεχώς μια σιγανή και ήρεμη βροχούλα στην τελευταία κατοικία του εδώ και κάποια χρόνια!.. Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχούλα τους!..

Με αγάπη ο ξάδελφός τους Αγγελής,
που τους αγάπησε τόσο πολύ!..

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ