24/10/18 19:52 - Νίκος Παπακωνσταντόπουλος: Ο άξιος εργάτης του πνεύματος!

 

Νίκος Παπακωνσταντόπουλος: Ο άξιος εργάτης του πνεύματος!

Ήταν ένα κατάλευκο εκκλησάκι, που με εντυπωσίασε πολύ (είναι γνωστή άλλωστε η αγάπη μου σε κάθε ξωκλήσι και αλαργινό μοναστήρι), που κάθισα και έγραψα ένα μικρό ποίημα, για να το αφιερώσω στον γνωστό λογοτέχνη. Τίτλος του ποιήματος: «Χωριό μου, χωριουδάκι μου» με υπότιτλο: «Μια μικρή κατάθεση ψυχής για ένα μικρό χωριό, που δεν το βλέπεις εύκολα στο χάρτη, αλλά που υπάρχει διάπλατο μέσα στην καρδιά και την ψυχή μας!.. Είναι το χωριό που γέννησε εργάτες της γης, αλλά και του πνεύματος και όλοι μαζί, σαν ένα μελίσσι, στήσανε την Ελλάδα στα πόδια της αμέσως μετά τον Εμφύλιο πόλεμο!..»

ΘΥΜΑΜΑΙ πως ήταν χειμώνας του 2012. Αργοσέρνοντας το βλέμμα μου σε κάποιες σελίδες κοινωνικής δικτύωσης (το λεγόμενο Facebook), έπεσα πάνω σε μια φωτογραφία που είχε αναρτήσει ένας συμπατριώτης μας, ο γνωστός λόγιος της επαρχίας Καλαβρύτων, Νίκος Παπακωνσταντόπουλος.

Ήταν ένα κατάλευκο εκκλησάκι, που με εντυπωσίασε πολύ (είναι γνωστή άλλωστε η αγάπη μου σε κάθε ξωκλήσι και κάθε μακρινό ή αλαργινό μοναστήρι), που κάθισα και έγραψα ένα μικρό ποίημα, για να το αφιερώσω στον γνωστό λογοτέχνη. Τίτλος του ποιήματος: «Χωριό μου, χωριουδάκι μου» με υπότιτλο: «Μια μικρή κατάθεση ψυχής για ένα μικρό χωριό, που δεν το βλέπεις εύκολα στο χάρτη, αλλά που υπάρχει διάπλατο μέσα στην καρδιά και την ψυχή μας!.. Είναι το χωριό που γέννησε εργάτες της γης, αλλά και του πνεύματος και όλοι μαζί, σαν ένα μελίσσι, στήσανε την Ελλάδα στα πόδια της αμέσως μετά τον Εμφύλιο πόλεμο!..»

Μου απάντησε. Και μου απάντησε άμεσα!.. Και σε κάποια ηλεκτρονική συζήτηση που είχα τότε με τον φίλο μου πλέον κ. Παπακωνσταντόπουλο, του ευχήθηκα (όπως συνήθωςαν βρεθεί και προς τα δικά μας άγια μέρη, ας βάλει ένα κερί και για μένα!

Ο κ. Παπακωνσταντόπουλος «το έδεσε κόμπο», που λένε στα χωριά μας. «Το πήρε τοις μετρητοίς», όπως θάλεγαν σήμερα κάποιοι γραμματιζούμενοι και λογάδες. Ώσπου μια μέρα με αιφνιδιάζει με μια επίσκεψή του στο χωριό μου, το Βεσίνι Καλαβρύτων, λαμβάνοντας με την κάμερά του κάποιες εικόνες του χιονισμένου τοπίου και μάλιστα από το πρώτο ξωκλήσι που συνάντησε, του Αγίου Ιωάννου Θεολόγου, χτυπώντας με το χέρι του και την καμπάνα! Ο ήχος αυτός  χαράχτηκε σαν μελωδική φωνή μέσα μου και με δονεί κάθε φορά που τον ακούω!.. (Όποιος θέλει να δει το βίντεο είναι ανεβασμένο στο Youtube στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://www.youtube.com/watch?v=g5QfgTrgk9g)

Ήταν επόμενο να εγκύψω περισσότερο στο λογοτεχνικό έργο του καλαβρυτινού λογίου, για τον οποίο θα έλεγα απερίφραστα πως είναι ένας σπουδαίος και σημαντικός «εργάτης του πνεύματος» ή –όπως θα έλεγε ο αείμνηστος Θεοφάνης Μανιάς- ένας «σκαφτιάς του πνεύματος»!

Του έγραψα, λοιπόν, ένα άρθρο με τίτλο: «Όταν οι ποιητές βουτάνε την πέννα στο ροδόσταμα της ανθρωπιάς!» με υπότιτλο: «Ευτυχώς που υπάρχουν και ορισμένοι διανοούμενοι στον τόπο μας, όπως ο κ. Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος, και μας δείχνουν το φωτεινό μονοπάτι της λογικής, της σύνεσης και της ανθρωπιάς!.. Τα βιβλία: «Η φωτογραφία» (αφηγήματα) και τα «Έμμετρα» ποιήματά του είναι ένα πραγματικό δείγμα παπαδιαμάντειας λογικής!..»

Ακολούθησαν και άλλα άρθρα ή ποιήματα τη ταπεινότητάς μου, όπως για παράδειγμα: «Για το άλλο «Νησί» ποιος θα μας μιλήσει;». Ένα άρθρο που έφερε τον υπότιτλο: «Με αφορμή μία έρευνά μας για τους χανσενικούς, διαβάστε τι γράφει μέσα σε ένα περισπούδαστο βιβλίο του ο νοσηλευτής και συγγραφέας κ. Νίκος Χρ. Παπακωνσταντόπουλος που φέρει τον τίτλο: «Όταν η ελπίδα άρχισε ν’ ανατέλλει» το οποίο αναφέρεται στους συνανθρώπους μας που πάσχουν από τη νόσο του Χάνσεν. Ένα μεγάλο «εύγε» στον συγγραφέα του βιβλίου, που άγγιξε ένα θέμα το οποίο οι Έλληνες το συνειδητοποίησαν μόνον όταν είδαν την γνωστή τηλεοπτική σειρά «Το Νησί»!.

Κι όχι μόνο!..

Θυμήθηκα εκείνη την φωτογραφία που δημοσίευσε στην προσωπική σελίδα που διατηρεί στο facebook ο φίλος μου, Νίκος Παπακωνσταντόπουλος, (πιθανόν να την τράβηξε από το παράθυρο του σπιτιού του στο Λειβάρτζι Καλαβρύτων), και ομολογουμένως για ακόμη φορά ζήλεψα. Ζήλεψα και πάλι. Και το λέω αυτό για να μη πω τη λέξη «δάκρυσα».
--Δάκρυσα; θα με ρωτήσετε.
--Ναι, είναι η απάντησή μου! Και μη με χαρακτηρίσετε ευσυγκίνητο. Ούτε επιρρεπή στις όποιες νοσταλγικές ή παιδικές αναμνήσεις. Τόσο σκληρούς και άκαρδους μας έκανε η ζωή της πόλης! Υπάρχουν, όμως, κάποια πράγματα μέσα στην ψυχή μας που δεν μπορούν να περιγραφούν με λόγια, παρά μονάχα με την εκφραστικότητα του προσώπου και το περίσσευμα της καρδιάς ή της ψυχής μας!

Ο φίλτατος κ. Νίκος Παπακωνσταντόπουλος δεν σταμάτησε να γράφει. Έγραψε και άλλα σπουδαία έργα, για τα οποία θα μιλήσουμε μια άλλη φορά. Θέλω, όμως, να τον ευχαριστήσω και να τον ευγνωμονήσω όχι τόσο για τον τρόπο που κατάφερε να αναλιγώσει –όπως λέγαμε παλιότερα στα χωριά μας- την δική μας ψυχή,  την δική μας καρδιά, αλλά τον τρόπο που αυτός γνωρίζει να προσεταιρίζεται τις ψυχές των ανθρώπων όπως η  μέλισσα τους πνευματικούς ανθούς! 

Κλείνοντας ας θυμηθούμε άλλο ένα άρθρο που είχαμε γράψει για τον κ. Νίκο Παπακωνσταντόπουλο, με τίτλο: «Στο ξωκλήσι του Άη-Γιάννη του Θεολόγου!..» με τον υπότιτλο: «Δυο χαρακτηριστικά κείμενα από έναν επισκέπτη του γενεθλίου τόπου του γράφοντος, όπως είναι ο γνωστός και καταξιωμένος Έλληνας λόγιος κ. Νίκος Παπακωνσταντόπουλος, από το Λειβάρτζι Καλαβρύτων, ο οποίος, σαν «σταυραδέλφι» του Αγώνα, θέλησε να πάει να βάλει ένα κεράκι εκεί που ο συντάκτης αυτών των γραμμών είδε για πρώτη φορά το φως του ηλίου!... Το «ευχαριστώ» και η «ευγνωμοσύνη» είναι τα ελάχιστα που μπορώ να πω αυτή τη στιγμή!.. Είναι και τα δάκρυα, βλέπετε, που δεν μάς αφήνουν να πούμε εκείνα που αισθανόμαστε για έναν στρατοκόπο της ελληνικής μας παράδοσης και άοκνο εργάτη της ελληνικής γραμματείας, όπως είναι ο παραπάνω επισκέπτης!..».

Τι άλλο να πω περισσότερα για τον άξιο αυτό εργάτη του πνεύματος;
Τι άλλο;