13/09/11 16:22 - Ώστε ο Οδυσσέας Ανδρούτσος ήταν μορφωμένος και γνώριζε πολλές ξένες γλώσσες;


Ώστε ο Οδυσσέας Ανδρούτσος ήταν μορφωμένος και γνώριζε πολλές ξένες γλώσσες;

Διαβάστε ποιος όταν ο λόγος που ο βασιλιάς της Βαυαρίας κάλεσε το γιο του Οδυσσέα Ανδρούτσου, Λεωνίδα, στο Μόναχο και μέχρι ποίου σημείου μπορεί να φθάσει η πολιτική αντιπαλότητα των Ελλήνων!. Ένα μονάχα: Η διαμάχη μεταξύ Αρείου Πάγου και Οδυσσέα Ανδρούτσου έφθασε σε τέτοιο σημείο ώστε να επικηρυχτεί o αρχιστράτηγος Ανδρούτσος ως … προδότης και στη συνέχεια να τον δολοφονήσουν (!). Πάλι καλά που η Ελληνική πολιτεία αποκατάστησε τη φήμη του μετά το θάνατό του!..

Το ιστορικό Χάνι της Γραβιάς, όπως ήταν τότε σε μια γκραβούρα εποχής (αριστερά) και όπως είναι σήμερα (δεξιά). Για τους Έλληνες η νίκη στο Χάνι της Γραβιάς είχε εξαιρετική σημασία γιατί εμποδίστηκε η κάθοδος τόσο ισχυρού στρατού στην Πελοπόννησο όπου η επανάσταση δεν είχε εδραιωθεί ακόμα κι επιπλέον συνέβαλε στην έναρξη του αγώνα και στη δυτική Ελλάδα. Το αποτέλεσμα της μάχης αυτής που στοίχισε στους Τούρκους πάνω από 300 νεκρούς και διπλάσιους τραυματίες, κλόνισε σοβαρά το ηθικό του Ομέρ Βρυώνη. Μετά την εύκολη σχετικά νίκη στην Αλαμάνα δεν περίμενε τέτοια αντίσταση στη Γραβιά από λίγους ανθρώπους. Από τους Έλληνες οι νεκροί ήταν δυο. Και οι δυο Θανάσηδες (Καπλάνης και Σεφέρης ή Τσαφέρης). Λέγεται ότι τους σκότωσε ένας Τούρκος ανεβασμένος πάνω σ’ ένα δέντρο. Τον Τούρκο αυτό, τον σκότωσε ο ίδιος ο «Δυσσέας» κι έμεινε πάνω στο δέντρο "κλαρωμένος" σα γεράκι για μέρες.

ΠΟΛΥΘΡΥΛΗΤΟΣ και λαοφίλητος ο Οδυσσέας Ανδρούτσος (Ιθάκη 1790 – Αθήνα 1825), ο περιλάλητος και πολυφημισμένος Αγωνιστής του 1821. Ήταν επτά ετών όταν θανατώθηκε o πατέρας του, ο γνωστός αρματολός Ανδρέας Βερούσης, που ήταν γνωστός με το προσωνύμιο Ανδρούτσος. Πολύ νωρίς κατατάχθηκε στο ναυτικό, ώσπου τον συνάντησε ο Αλή πασάς των Ιωαννίνων και τον προσέλαβε στην αυλή του ως σωματοφύλακα. Σύντομα, επειδή εκτίμησε την αξία του, τον διόρισε δερβέναγα της ανατολικής Στερεάς.
Ο Αλή Πασάς τον κράτησε και έτσι ο Οδυσσέας Ανδρούτσος σπούδασε ξένες γλώσσες και γνώρισε τις τεχνικές των Τούρκων στον πόλεμο. Ο Αλή Πασάς διέκρινε από νωρίς την ευφυΐα του και τις ηγετικές και στρατιωτικές του ικανότητες, του έδειξε εμπιστοσύνη και πίστεψε πως ήταν με το μέρος του. Μάλιστα, όπως όλοι γνωρίζουν, τον έχρισε αρματολό στη Λιβαδειά με δύναμη και αξιώματα.
Ο Ανδρούτσος όμως είχε στο μεταξύ μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία (1818) και το σχέδιο του Αλή, να προσαρτήσει δηλαδή με τη βοήθεια του προστατευομένου του Ανδρούτσου την περιοχή αυτή στο ημιανεξάρτητο κράτος του, χρησιμοποιήθηκε σύμφωνα με το εθνικό πρόγραμμα του αντιπερισπασμού. Έτσι, όχι μόνο δεν ενοχλήθηκαν οι κλέφτες της Στερεάς, αλλά αντίθετα με τις έντονες παραστάσεις του Ανδρούτσου ο Αλή διευκόλυνε τη συγκρότησή τους σε εμπόλεμο σώμα, κατάλληλο να χρησιμοποιηθεί εναντίον του σουλτάνου.
Είναι γνωστό ότι κατά την τελική ρήξη του Αλή με την Πύλη, το 1820, ο Ανδρούτσος, αφού είχε ήδη μυήσει στην Εταιρεία τον Αθανάσιο Διάκο και τον άφησε διάδοχό του, αποσύρθηκε στα Ιωάννινα με σκοπό να ενισχύσει τον Αλή κατά του σουλτάνου και να παραταθεί έτσι ο πόλεμος για μεγαλύτερο αντιπερισπασμό των τουρκικών δυνάμεων.
Η έκρηξη της Επανάστασης τον έφερε ξανά στην παλιά του βάση, όπου ξεσήκωσε τους Στερεοελλαδίτες και ιδιαίτερα τους Γαλαξιδιώτες και, μετά τον θάνατο του Διάκου στην Αλαμάνα, κατέλαβε το Χάνι της Γραβιάς. Εκεί, στις 8 Μαΐου αντιμετώπισε ηρωικά με τη στρατηγική του ιδιοφυΐα τις δυνάμεις του Ομέρ Βρυώνη και εμπόδισε έτσι την κάθοδο των Τούρκων στην Πελοπόννησο και τη λύση της πολιορκίας της Τριπολιτσάς.
Μετά τη νίκη του στη Γραβιά, οι στρατιωτικοί τον ανακήρυξαν αρχιστράτηγο της ανατολικής Ελλάδας, ενώ οι πολιτικοί της τοπικής διοίκησης του Αρείου Πάγου αμφισβήτησαν τον τίτλο, ωσότου η Α’ Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου τού τον αναγνώρισε επίσημα.
Η διαμάχη ωστόσο μεταξύ Αρείου Πάγου και Ανδρούτσου συνεχίστηκε, σε σημείο μάλιστα να επικηρυχτεί o αρχιστράτηγος Ανδρούτσος ως προδότης. Ο στρατός όμως της Στερεάς, κατά την εκστρατεία του Δράμαλη, πιστός στον νικητή της Γραβιάς, συνασπίστηκε πάλι γύρω του και στα στενά της Μεγαρίδας εμπόδισε την υποχώρηση του Δράμαλη προς την ανατολική Ελλάδα.
Κατά την πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου έστειλε επιστολή στον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο ότι καταφτάνει με 10.000 άντρες. Η επιστολή έπεσε στα χέρια του Ομέρ Βρυώνη και του Κιουταχή, οι οποίοι επέσπευσαν τη λύση της πολιορκίας με την απειλή και μόνο του Ανδρο΄θυτσου!
Στη συνέχεια, πήρε μέρος στην καταστροφή των λειψάνων του Δράμαλη στην Ακράτα, το 1823. Προς το τέλος του 1824 o Ανδρούτσος, επειδή αντιλήφθηκε την κρισιμότητα της κατάστασης από το αγεφύρωτο πλέον χάσμα μεταξύ κυβέρνησης και στρατιωτικών και επιθυμώντας να χαλιναγωγήσει τους πολιτικούς, φαίνεται ότι ήρθε σε συνεννοήσεις με τους Τούρκους ακολουθώντας, αν και με φανερή σπασμωδικότητα τώρα, τον γνωστό σε αυτόν δρόμο της διπλωματίας. Αυτή τη φορά όμως απέτυχε. Ο Κωλέττης οδήγησε εναντίον του τον I. Γκούρα, το πρώην πρωτοπαλίκαρο του Ανδρούτσου, ο οποίος τον έπεισε να παραδοθεί στην κυβέρνηση. Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος μεταφέρθηκε δέσμιος στον ενετικό πύργο της Ακρόπολης της Αθήνας, όπου ύστερα από απάνθρωπα βασανιστήρια στραγγαλίστηκε από τους προσωπικούς εχθρούς του και το σώμα του πετάχτηκε στο λιθόστρωτο για να καλυφθεί η δολοφονία και να θεωρηθεί αποτυχημένη απόπειρα απόδρασης.

Τα οστά του Οδυσσέα Ανδρούτσου

Η προσφορά του ήρωα αναγνωρίστηκε 40 χρόνια μετά, το 1865, όταν η γυναίκα του Ελένη Καρέλλη ζήτησε άδεια από την τότε κυβέρνηση Βουρλούμη να μαζέψει τα οστά του τα οποία είχαν θαφτεί πρόχειρα κάτω από τον Ιερό Βράχο. Κατόπιν τα μετέφερε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών όπου βρίσκονται μέχρι σήμερα. Έγινε μνημόσυνο και απονεμήθηκαν τιμές ήρωα (αρχιστρατήγου) αναγνωρίζοντας την προσφορά του στον Αγώνα!
Το 1888 εγκαινιάστηκε του μνημείο και η προτομή του στο χώρο των θεμελίων του Χανίου της Γραβιάς ως ελάχιστος φόρος τιμής.

Ο γιος του Λεωνίδας Ανδρούτσος

Άγνωστη παραμένει μια ιστορική λεπτομέρεια: Ο γιος του, Λεωνίδας Ανδρούτσος (Λιβανάτες 1824 – Μόναχο 1837), έτυχε της εύνοιας του βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκου, ο οποίος τον κάλεσε στο Μόναχο με σκοπό να τον αναθρέψει και να τον σπουδάσει!.
Δυστυχώς, όμως, ο πρόωρος θάνατος του Λεωνίδα (σε ηλικία μόλις 13 ετών) δεν του επέτρεψε να επωφεληθεί από τη βασιλική εύνοια και η Ελλάδα να χάσει τα φώτα ενός σπουδασμένου τέκνου της και μάλιστα σ’ εκείνες τις δύσκολες στιγμές του Έθνους μας!...