04/02/19 19:45 - Πού είναι το αθάνατο ελληνικό χιούμορ;

 

Πού είναι το αθάνατο ελληνικό χιούμορ;

Πού είναι, βρε παιδιά, οι παλιοί σκιτσογράφοι μας; Πού βρίσκονται οι μεγάλες αυτές μορφές; Πάλι καλά που «κρατούν τ’ απόσκια», ένας Κώστας Μητρόπουλος, ένας Σπύρος Ορνεράκης, ένας Αρκάς, και ορισμένοι άλλοι, που μας κάνουν να ξεχνάμε την καθημερινότητά μας με όλη αυτή την πολιτική, οικονομική, ή κοινωνική δυσοσμία, που υπάρχει γύρω μας!..

ΝΟΜΙΖΩ πάνε αρκετά χρόνια όταν η Google μάς αιφνιδίασε ευχάριστα, αφού είχε στο λογότυπό της μια απεικόνιση, που τιμά την ημέρα γέννησης του Αμερικανού ζωγράφου και εικονογράφου, Norman Percevel Rockwell (3 Φεβρουαρίου 1894).
Μακάρι να μπορούσαν και οι Έλληνες να τιμούσαν με τέτοιο τρόπο μοναδικές φυσιογνωμίες του γέλιου (κι όχι του γελοίου), όπως ήσαν οι σκιτσογράφοι και εικονογράφοι, που μας κράτησαν για πολλά χρόνια συντροφιά με το αστείρευτο χιούμορ τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Αρχέλαος, ο Πολενάκης, ο Φωκίων Δημητριάδης, ο Μποστ και τόσοι άλλοι.
Εκείνο, που μου έκανε πολλές φορές μεγάλη εντύπωση ήταν ορισμένα ζωάκια, τα λεγόμενα σκιτσογραφικά «μασκότ» (αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτόν τον όρο), που είχαν οι Έλληνες σκιτσογράφοι και μπορώ να πω ότι πολλές φορές γελούσα περισσότερο με τα «ζωάκια» αυτά, παρά με την ίδια την γελιογραφία, όπως ήταν η θρυλική κότα του Φωκίωνα Δημητριάδη ή το χαλκέντερο σκυλάκι του Ηλία Σκουλά!
Χαίρομαι που μια τέτοια προσπάθεια, για την ανάδειξη της Ελληνικής Σκιτσογραφίας την έχει αναλάβει η Λέσχη Ελλήνων Σκιτσογράφων, η οποία έχει το δικό της χώρο στο διαδίκτυο. Όλοι οι Έλληνες σκιτσογράφοι , παλιοί και νέοι δίνουν τακτικά ραντεβού on line .Με βιογραφικά , σκίτσα , πληροφορίες για τους δημιουργούς , για εκθέσεις στην Ελλάδα και τον κόσμο, γελοιογραφικές ειδήσεις …σε δύο γλώσσες (Ελληνικά - Αγγλικά) ακόμα και μαθήματα σκίτσου!
Αλλά και για αυτούς που γοητεύονται από τις μόδες των καιρών …υπάρχει και «μπλογκ». Το «σάιτ» ανανεώνεται τακτικά και φιλοδοξεί να ανοίξει ένα παράθυρο στον κόσμο για την έτσι και αλλιώς καταξιωμένη διεθνώς Ελληνική γελιογραφία, την οποία λέξη πρέπει να τη γράφουμε με «ι» (γέλιο) και όχι με «οι» (γελοίο), ώστε να υπάρχει σαφής διάκριση μεταξύ των δύο ομόηχων λέξεων, αλλά με διαφορετική έννοια.
Το γέλιο, όπως και να το κάνουμε, όταν δεν μεταβάλλεται σε γελοιότητα και χυδαιότητα, είναι ένα πραγματικό δώρο της ζωής. Το οξυγόνο της ζωής και όποιος το χειρίζεται σωστά ξέρει πώς να κάνει τη ζωή του καλύτερη και πιο ιδανική. Μακριά από κάθε είδους έριδες, φιλονικίες, αψιμαχίες και αντεγκλήσεις, αλλά με ωραίο και λεπτεπίλεπτο χιούμορ, όπως, για παράδειγμα, ένα σκίτσο του Ηλία Σκουλά, που δημοσιεύουμε, και το οποίο σατιρίζει με τον δικό του εύστοχο τρόπο την λεγόμενη «θεωρία της εξελίξεως», όπως ακριβώς την «βλέπει» από την δική του ευθυμογραφική σκοπιά!
Αυτός και ο λόγος, που πολλές φορές διερωτώμαι: Πού είναι, βρε παιδιά, οι παλιοί σκιτσογράφοι μας; Πού βρίσκονται οι μεγάλες αυτές μορφές; Πάλι καλά που «κρατούν τ’ απόσκια», ένας Κώστας Μητρόπουλος, ένας Σπύρος Ορνεράκης, ένας Αρκάς, και ορισμένοι άλλοι, που μας κάνουν να ξεχνάμε την καθημερινότητά μας με όλη αυτή την πολιτική, οικονομική, ή κοινωνική δυσοσμία, που υπάρχει γύρω μας!..
Θα κλείσω, λοιπόν, με κάτι χιουμοριστικό, που το δανείζομαι από τον Ιρλανδό συγγραφέα, Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, ο οποίος μιλούσε κάποτε για όλες τις μεγάλες προσωπικότητες της ιστορίας που έφυγαν, λέγοντας το αμίμητο εκείνο: «Ο Χριστός πέθανε!.. Ο Μαρξ πέθανε!.. Τώρα τελευταία δεν αισθάνομαι κι εγώ καλά...»!

Με σεβασμό και τιμή

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ
Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2019