13/03/19 20:38 - Άλλο ίππαρχος και άλλο ο Ίππαρχος του Πλάτωνος!..

 

 Άλλο ίππαρχος και άλλο ο Ίππαρχος του Πλάτωνος!..

Σε μια παρέκβαση του διαλόγου, ο Σωκράτης πλέκει το εγκώμιο του Ιππάρχου, γιου του Πεισίστρατου, για τις προσπάθειες που κατέβαλε για να μορφώσει τους πολίτες. Ο Σωκράτης διηγείται με ποιον τρόπο τον δολοφόνησαν ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτων, επειδή με την παιδεία του και τη σοφία του κατόρθωσε να αποκτήσει τη φιλία ενός νέου, που ήταν πριν φίλος των δύο τυραννοκτόνων. Αυτή η παρέκβαση έγινε αιτία ν' αμφισβητηθεί η γνησιότητα του διαλόγου, αν και το ύφος του είναι γνήσια πλατωνικό και η συζήτηση ακολουθεί την απορητική μέθοδο που χρησιμοποιούσε ο Πλάτωνας στη νεανική περίοδο της συγγραφικής του δράσης.

ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ, ίππαρχος, τουλάχιστον κατά την αρχαιότητα, ήταν ο αρχηγός του ιππικού. Στην Αθήνα χειροτονούσαν κάθε χρόνο δύο ιππάρχους και καθένας τους διοικούσε το μισό ιππικό της αθηναϊκής πολιτείας. Οι Αθηναίοι έστελναν ιππάρχους και στρατηγούς για να διοικούν τις στρατιωτικές τους δυνάμεις. Στη Σπάρτη εξοπλίστηκαν για πρώτη φορά ιππείς το 424 π.Χ. Τη διοίκησή τους είχαν έξι ίππαρχοι, που λέγονταν ιππαρμοσταί. Στη Βοιωτία, ο ίππαρχος ήταν διοικητής όλου του συμμαχικού ιππικού των Βοιωτών. Στη Θεσσαλία, που είχε ανεπτυγμένο ιππικό, κάθε πόλη είχε το δικό της ίππαρχο. Τη διοίκηση του ιππικού των εταίρων στη Μακεδονία είχαν οι αρχηγοί των ιλών, υπήρχε όμως και ίππαρχος που ήταν αρχηγός όλου του ιππικού. Ίππαρχοι αναφέρονται και στην Αχαϊκή Συμπολιτεία, καθώς και στην Αιτωλική, αμέσως μετά τους στρατηγούς. Ίππαρχος εκλεγόταν και στη Ρώμη. Σε κρίσιμες περιστάσεις, διόριζαν έναν ίππαρχο, ως αναπληρωτή και βοηθό του δικτάτορα και αυτός είχε όχι μόνο στρατιωτική, αλλά και πολιτική εξουσία. Όταν έληγε η εξουσία του δικτάτορα, παυόταν μαζί του και ο ίππαρχος

Ποιος ήταν ο Ίππαρχος τού Πλάτωνος;

Άλλος τίτλος του διαλόγου αυτού, που αμφισβητείται αν γράφηκε από τον Πλάτωνα, είναι Φιλοκερδής, γιατί είχε θέμα τη φιλοκέρδεια. Τα πρόσωπα είναι δύο, ο Σωκράτης κι ένας ανώνυμος εταίρος. Γίνεται προσπάθεια ορισμού του φιλοκερδούς ανθρώπου, αλλά ο διάλογος καταλήγει σε αδιέξοδο, γιατί είναι δύσκολο να διακριθούν τα κέρδη σε καλά και κακά, αφού καμία ζημιά δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί καλή. Έτσι βγαίνει το παράδοξο συμπέρασμα ότι όλοι οι άνθρωποι είναι φιλοκερδείς. Σε μια παρέκβαση του διαλόγου, ο Σωκράτης πλέκει το εγκώμιο του Ιππάρχου, γιου του Πεισίστρατου, για τις προσπάθειες που κατέβαλε για να μορφώσει τους πολίτες. Ο Σωκράτης διηγείται με ποιον τρόπο τον δολοφόνησαν ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτων, επειδή με την παιδεία του και τη σοφία του κατόρθωσε να αποκτήσει τη φιλία ενός νέου, που ήταν πριν φίλος των δύο τυραννοκτόνων. Αυτή η παρέκβαση έγινε αιτία ν' αμφισβητηθεί η γνησιότητα του διαλόγου, αν και το ύφος του είναι γνήσια πλατωνικό και η συζήτηση ακολουθεί την απορητική μέθοδο που χρησιμοποιούσε ο Πλάτωνας στη νεανική περίοδο της συγγραφικής του δράσης. Οπωσδήποτε, ο Ίππαρχος πρέπει να συγκαταλέγεται στα νεανικά έργα του Πλάτωνα, γιατί η αφήγηση σχετικά με τη δολοφονία του Ιππάρχου δεν έχει υπόψη της τις πληροφορίες του Θουκυδίδη, και συνεπώς ο Πλάτωνας πρέπει να έγραψε το διάλογο πριν από το 395 π.Χ.

Με σεβασμό και τιμή
ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ
Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2019