14/03/19 19:13 - Υπάρχει σήμερα πολιτικό φιλότιμο;

Υπάρχει σήμερα πολιτικό φιλότιμο;

Πως ένας σημαντικός άνθρωπος του Ελληνικού Θεάτρου, ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, που γεννήθηκε ακριβώς σαν τέτοιες μέρες (13 Μαρτίου 1913), μέσα από μία και μόνο κινηματογραφική σκηνή περιέγραψε το αιώνιο και διαχρονικό χάλι, την αλαζονεία και την ψευτιά ενός πολιτικού συστήματος που ακόμη και σήμερα, παρά τη χλεύη των ηττημένων (λέγε ψηφοφόρων) καταφέρνει να επιβιώνει! Σήμερα, δυστυχώς, το πολιτικό αυτό σύστημα δεν σέβεται ούτε τον εαυτό του!

ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ πως δεν υπάρχει Έλληνας, που να μην έχει δει την κινηματογραφική ταινία των Αλέκου Σακελλάριου-Χρήστου Γιαννακόπουλου: «Υπάρχει και φιλότιμο», όπου ο πρωταγωνιστής της, αυτός ο υπέροχος Έλληνας ηθοποιός, Λάμπρος Κωνσταντάρας, υποδυόταν έναν κομψό, αλλά υποκριτή και ψεύτη πολιτικό της εποχής εκείνης, που κάποια συνειδητοποίησε την αποστολή του και σοβαρεύτηκε.
Θα «κομίσω γλαύκας εις Αθήνας» αν μιλήσω κι εγώ (συγχωρήστε μου τον ενικό) για το χάλι και την κατάντια της πολιτικής ζωής του τόπου. Θα ήμουν ίσως ο τελευταίος σ’ αυτόν τον πλανήτη, που θα ήθελε ν’ ασκήσει κριτική στο πολιτικό μας σύστημα.
Όμως, παρακολουθώντας τις συζητήσεις που γίνονται στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, , διαπιστώνει κανείς την κακομοιριά και το χάλι αυτής της πολιτικής, για την οποία στο Βυζάντιο δεν χρωστούσαν και τόσο καλά λόγια (δεν θέλω να πω πώς την αποκαλούσαν γιατί θα δώσω τροφή σε συγγραφείς πεζοδρομιακών όρων σαν τον αείμνηστο Ηλία Πετρόπουλο!).
Εκείνο, που μας έκανε, όμως, μεγάλη εντύπωση, είναι η συμπεριφορά και ο τρόπος που μιλούσαν ορισμένοι βουλευτές μεταξύ τους , για τους οποίους άλλοι γνώμη είχαμε σχηματίσει όταν μας ζητούσαν την ψήφο, για να γίνουν εκπρόσωποί μας στο Ελληνικό Κοινοβούλιο ή στην Ευρωβουλή.
Ωστόσο, για σήμερα, θ’ αφήσουμε όλα αυτά (φτώχια, ανεργία, αδιόριστοι συμβασιούχοι, πληθωρισμός, ναρκωτικά, τρομοκρατία κλπ κλπ) και θα πιάσω ένα πιο λεπτό θέμα, που νομίζω ότι κάποια στιγμή οι ίδιοι οι βουλευτές θα πρέπει να το σκεφτούν πιο σοβαρά και αν είναι δυνατόν να το επανεξετάσουν. Μιλάμε για το ζήτημα του αυτοσεβασμού. Τι εννοούμε:
Ορισμένοι βουλευτές, έχοντας ίσως παρεξηγήσει ή παρερμηνεύσει την βουλευτική τους ιδιότητα, συμπεριφέρονται μέσα στη Βουλή σαν να είναι ένα καφενείο της γειτονιάς, για να μη πω κάτι χειρότερο. Άλλοι κρατούν κομπολόγια στα χέρια και τα … ανεμίζουν σαν να μην τρέχει τίποτε– και μάλιστα πρώην πρωθυπουργοί, όπως είδα με τα μάτια μου- λες και η Βουλή είναι προθάλαμος των πάσης φύσεως … ξενυχτάδικων, κακόφημων μπαρ, μέντιουμ και αστρολόγων!
Άλλοι εκ των βουλευτών μιλούν στα κινητά, λες και βρίσκονται στο σπίτι τους, άλλοι προσπερνούν υπουργούς και πρώην Πρωθυπουργούς χωρίς να πουν έστω μία ιπποτική «καλησπέρα» (για την «ιπποσύνη» πρέπει να αφιερώσουμε ένα ειδικό άρθρο), ενώ ορισμένοι εξ αυτών συμπεριφέρονται στις βουλευτίνες με τρόπο που δεν τιμά το αξίωμά τους. Αφήστε την ώρα της όποιας ψηφοφορίας τι γίνεται!... Τόμοι ολόκληροι θα μπορούσαν να γραφούν με όλα αυτά τα … παρατράγουδα του Ελληνικού Κοινοβουλίου (και η Αννίτα Πάνια δεν φαίνεται να το έχει πάρει χαμπάρι)!..
Άλλοι εξ αυτών συνομιλούν με τέτοια προκλητικότητα μεταξύ τους, και μάλιστα την ώρα που ένας συνάδελφός τους είναι στο βήμα της Βουλής, χωρίς καν να το σέβονται, ενώ την ίδια στιγμή χασκογελούν λες και βρίσκονται όχι μέσα στο «ναό της δημοκρατίας», όπως είναι η Βουλή, αλλά σε ένα … (άντε μην το πούμε κι αυτό)!
Άλλοι ανεβαίνουν και στέκονται επί ώρα πίσω από τον Πρόεδρο της Βουλής (για να τους παίρνει η κάμερα, ασφαλώς), άλλοι αναζητούν διέξοδο μέσω των φωνασκιών, άλλοι υπερβαίνουν τους χρόνους ομιλίας των και άλλοι λοιδορούν τους πάντες, πολλές φορές με την ανοχή του Προεδρείου, ενώ οι κουβέντες που χρησιμοποιούν ορισμένοι εξ αυτών ντρέπονται να τις χρησιμοποιήσουν ακόμη και οι ίδιοι οι αθυρόστομοι! Κι όχι μόνο!...
Άλλοι ανεβαίνουν στο βήμα της Βουλής, ασφαλώς για να λαϊκίσουν, φορώντας … «ζιβάγκο», χωρίς γραβάτα ή άλλη επίσημη ενδυμασία, λες και αυτά θα τους φέρουν ψήφους (!) ενώ η εμφάνισή τους –για να το πούμε απλά- όχι μόνο δεν θυμίζει βουλευτές, αλλά (επιτρέψ’ τε μου να το πω) κάτι περίεργους τύπους της νυχτερινής πλατείας Ομονοίας! Και δεν έχουν ακόμη καταλάβει ότι ο αυτοσεβασμός δεν είναι μόνο θέμα δικό τους, αλλά και δικό μας, που τους εμπιστευτήκαμε και απαιτούμε, τουλάχιστον, να σέβονται τον χώρο που μας εκπροσωπούν.
Πολλοί υπουργοί έχουν πίσω στα έδρανα ανθρώπους, οι οποίοι με τη συμπεριφορά τους προξενούν όχι μόνον τον γέλωτα, αλλά και τη … σαγήνη της τηλεοπτικής κάμερας, που βρίσκεται συνεχώς από πάνω τους και τους εκθέτει ανεπανόρθωτα. Ένας εξ αυτών μια μέρα έξυνε συνεχώς τη μύτη του – για να μη πω τι άλλο έκανε στη συνέχεια, δίνοντας «τηλεοπτική τροφή» στον (αείμνηστο πλέον) Θέμο Αναστασιάδη και στον Λάκη Λαζόπουλο για να καυτηριάζουν αυτή τη φαρσοκωμωδία ή τον τραγέλαφο, που παρουσιάζουν ορισμένα πολιτικά πρόσωπα, από την εκπομπή τους!
Όλα αυτά τα λέμε καλοπροαίρετα. Και το ξέρουμε ότι θα γίνουμε ενοχλητικοί αν πούμε περισσότερα για κάποιους, που μας θυμίζουν σκηνές όχι απλά του Μαρογιαλούρου, ο οποίος, σε τελευταία ανάλυση, κάποια στιγμή σοβαρεύθηκε, αλλά μιας σκηνής ιλαροτραγωδίας, ή –αν θέλετε- επεισόδια από κωμικοτραγικές σκηνές ή χαρμολύπης, για να θυμηθούμε και έναν γνωστό εκκλησιαστικό όρο.
Για να τελειώνουμε, στο χέρι των βουλευτών, που δεν συμπεριφέρνονται σωστά, είναι η αξιοπρέπεια και ο αυτοσεβασμός τους. Και θα πρέπει κάποια στιγμή, ακριβώς σαν το Μαυρογιαλούρο, να επανεξετάσουν την συμπεριφορά τους, να εκτιμήσουν τα πράγματα καλύτερα και να μη φαίνονται χειρότεροι απ’ αυτόν..
Χίλια συγγνώμη αν ενοχλήσαμε ορισμένους βουλευτές. Τουλάχιστον ο Μαυρογιαλούρος, για να το θυμηθούμε, κάποια στιγμή συνειδητοποίησε την αποστολή του και είπε με περισσή ειλικρίνεια: «Απ’ ό,τι κατάλαβα σ’ αυτόν τον τόπο το δύσκολο δεν είναι να είναι κανείς υπουργός. Το δύσκολο είναι να είναι κύριος»!.. Κι όπως έλεγε ο Ιούλιος Καίσαρας: «Η γυναίκα του Καίσαρος δεν αρκεί να είναι, αλλά και να φαίνεται τίμια»!...

Με σεβασμό και τιμή
ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝΑΓ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ
Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2019