24/03/19 21:53 - Θυμάμαι…

 

Θυμάμαι…

Μια κατάθεση ψυχής και καρδιάς!.. Αναμνήσεις που μένουν ακόμη νωπές μέσα στο μυαλό και οι οποίες γίνονται νοσταλγικές, όσο περισσότερο περνούν τα χρόνια!.. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η προετοιμασία που κάναμε τότε με τον συμμαθητή μου Αντώνη Καβαλλάρη για τέσσερα σκηνικά (2,5 Χ 6 τετραγωνικά μέτρα το καθένα), προκειμένου να έχουμε έτοιμο το ντεκόρ για την επέτειο της Εθνικής Εορτής στο Γυμνάσιο!...

Ο ΚΑΙΡΟΣ μουντός, αλλά και μόνο στη σκέψη ότι η ταπεινότητά μου μαζί με τον συμμαθητή μου Αντώνη Καβαλλάρη, πήραμε άδεια 3 ημερών αποχής από τα μαθήματα, για να ετοιμάσουμε τα σκηνικά της εορτής της 25ης Μαρτίου στο Γυμνάσιο, μας έδινε ανείπωτη χαρά. Μια χαρά που ακτινοβολούσε στα πρόσωπά μας, όσο κι αν ο ήλιος πεισματάρικα ήθελε να κρύβεται πίσω από τα σύννεφα.
--Αντώνη, πάρε και κανένα χοντρό μαύρο μαρκαδόρο. Θα τον χρειαστούμε να ζωγραφίσουμε τον καπνό που βγαίνει από τα σπίτια των εξεγερμένων καλαβρυτινών!
--Έχεις δίκιο, Άγγελε! Θα πάρω χοντρό και ψιλό μαρκαδόρο για να τονίζουμε τα μάτια των επαναστατημένων κλεφτών και αρματολών!..
--Μη λησμονήσεις και μπλε κόλλα για να ντύσουμε τις γωμίες!
--Το έχω υπόψη μου!..

Σ’ αυτό το σημείο έφτανε η προσπάθεια, που κάναμε με τον Αντώνη, προκειμένου τα σκηνικά να είναι έτοιμα την παραμονή της εθνικής εορτής, που θα κάναμε και τις πρόβες στο Γυμνάσιο. Έτσι κι αλλιώς τα χρήματα που χαλάγαμε τα πλήρωνε το σχολείο, που μας ανέθεσε το έργο.
Θυμάμαι ακόμη τα σκηνικά:
 Το ένα έδειχνε τους Επαναστάτες να ψάλουν μέσα στην Αγία Λαύρα και να υψώνουν το Λάβαρο της Επαναστάσεως με τη φράση: «Ελευθερία ή Θάνατος»!
 Το άλλο έδειχνε μία μεγάλη καμπάνα να χτυπάει, παρά το γεγονός ότι ήταν μισογκρεμισμένη από τις κανονιές των Τούρκων!
 Το τρίτο έδειχνε τον Θοδωρή Κολοκοτρώνη να κάνει γιουρούσι και να πολιορκεί με τους Αγωνιστές του ένα κάστρο1
 Το τελευταίο έδειχνε μια μάνα να κρατάει το παιδί στην αγκαλιά της και να φωνάζει δυνατά, κυνηγώντας με ορμή τους οχτρούς!

Έτοιμα, λοιπόν, τα σκηνικά!.. Κάναμε και την πρόβα, οπότε οι πάντες αγωνιούσαν πώς θα πάει η εθνική εορτή, που ετοιμάζαμε όλοι μας στο Γυμνάσιο.
Και να που η μεγάλη στιγμή έφτασε!.. Καθώς το ρολόϊτηςεκκλησίας χτυπούσε έξι το απόγευμα, το σχολείο άρχισε να γιομίζει από κόσμο κι εμείς οι δύο, με τον Αντώνη δηλαδή, καθόμασταν στα τελευταία καθίσματα για να παρακολουθούμε, πέραν των άλλων, και τις αντιδράσεις του κόσμου για τα σκηνικά.
Χτυπάει το κουδούνι κι ανοίγει η αυλαία η οποία ήταν από βαθυγάλαζες χειμωνιάτικες κουρτίνες, που μας είχε δανείσει μια αρχόντισσα της Δάφνης Καλαβρύτων.
Ο κόσμος μένει αμίλητος κι εκείνη τη στιγμή βγαίνει στη σκηνή, εν μέσω των κουρτινών, ίσα να φαίνεται το κεφάλι της, η πανέμορφη μαθήτρια του Γυμνασίου, Βικτωρία Τράγκα, από τα Νάσια Καλαβρύτων, τραγουδώντας με την υπέροχη φωνή της, την «Τζαβέλαινα».
Μόλις τελείωσε το θρυλικό αυτό δημοτικό τραγούδι, έγινε ο πρώτος χαλασμός! Άλλος έκλαιγε, άλλος φώναζε από χαρά, άλλος χτυπούσε τα πόδια του στο πάτωμα, άλλος πετούσε τα μαντήλια του και ολόκληρο το σχολείο θύμιζε «ένα μελίσσι εν ώρα εργασίας»! Πολύ βουητό!

Ξαφνικά βλέπω τον Αντώνη να σκύβει προς το αυτί μου και να μου λέει:
--Έβγα γρήγορα έξω!.
--Τι συμβαίνει;
--Θα σου πω!.
Βγαίνουμε έξω και για ένα μη μας βλέπει κανείς, ανεβαίνουμε τον ανηφορικό δρόμο, δεξιά του Γυμνασίου, όπως φαίνεται στην πάνω φωτογραφία και εκεί μου λέει κάτι που με αιφνιδίασε:
--Ξέρεις κάτι; Τζάμπα παιδευτήκαμε!..
--Γιατί; Τι κάναμε;
--Τα μάτια των Αγωνιστών δεν φαίνονται καθόλου! Έπρεπε να τα τονίσουμε περισσότερο για να τα βλέπει και ο τελευταίος θεατής στο βάθος. Μάλλον θα μας επιπλήξει ο Γυμνασιάρχης!
--Κι αν μας πει τίποτα ο Φωτόπουλος;
--Θα δούμε. Πάμε τώρα μήπως τέλειωσε κιόλας η γιορτή.

Να μην τα πολυλογούμε, κάποια στιγμή τελειώνει η εορτή, εμείς έχουμε μπει στην κεντρική αίθουσα, και ο καθηγητής θρησκευτικών, Σπύρος Φωτόπουλος, που μας δίδασκε και ιστορία, ανεβαίνει χαμογελαστός στο βήμα.
Αφού είπε όλα τα σχετικά και αράδιασε τις ευχαριστίες του προς όλους, χωρίς να αναφέρει τα ονόματά μας (καταλαβαίνετε τώρα την ψυχολογία μας), τελειώνει με τα εξής:
--Και τώρα, κυρίες και κύριοι, θέλω να σας παρουσιάσω τους πρωτεργάτες αυτής της γιορτής: Τους ανθρώπους, που μας έκαναν σήμερα πολύ χαρούμενους! Τους μαθητές Άγγελο Σακκέτο και Αντώνη Καβαλλάρη, που για τρεις ολόκληρες ημέρες δούλεψαν υπομονετικά για να έχουμε το σημερινό αποτέλεσμα. Τους αξίζει ένα μεγάλο «εύγε»!.. Χειροκροτήστε τους!
Δεύτερος χαλασμός!
Άλλος έλεγε «μπράβο!», άλλος φώναζε εν ρυθμώ τα ονόματά μας, άλλος σφύριζε με το στόμα του, άλλος κουνούσε τα χέρια του, άλλος χτύπαγε με τα πόδια του τις πόρτες, με λίγα λόγια ένας πανζουρλισμός!
Με τρεμάμενα χέρια από συγκίνηση, αλλά και από μεγάλη ανακούφιση και χαρά, που δεν άκουσα τίποτα δυσάρεστο, παρά μονάχα εγκωμιαστικά λόγια, πήγα να χαιρετίσω τον καθηγητή και στην συνέχεια έναν άνθρωπο, που είχε «υπό την μασχάλην» το υπηρεσιακό του καπέλο και με κοίταζε δακρυσμένος από τη μεγάλη συγκίνηση.
Ήταν ο πατεράκος μου!...