04/04/19 3:22 - Πώς βιώσαμε ένα προσωπικό θαύμα!..

 

Πώς βιώσαμε ένα προσωπικό θαύμα!..

Καταγράφουμε ένα προσωπικό μας βίωμα, ένα θαύμα, όχι για να συνεγείρουμε το συγκινησιακό φορτίο του αναγνώστη, αλλά για να σφυρηλατήσουμε περισσότερο την πίστη του χριστιανού, που πιστεύει στα θαύματα με τον όποιο τρόπο βιώνει κανείς το δικό του ανεξήγητο γεγονός!..

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΑΣ ΒΙΩΜΑ

Γεννήθηκα το έτος 1950. Από παιδί μικρό (18 περίπου μηνών), όπως έχω γράψει και στο παρελθόν, πάσχω από παραλυσία των κάτω άκρων, λόγω πολιομυελίτιδας, που είχε χτυπήσει εκείνη την εποχή πολλά παιδιά της ηλικίας μου. Οι γονείς μου, μη δυνάμενοι να βρουν νοσοκομειακό κρεβάτι, λόγω της πληθώρας των κρουσμάτων, κατάφεραν τελικά να με βάλουν στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία» και να κάνω αλλεπάλληλες εγχειρίσεις στα κάτω άκρα και στη συνέχεια να οδηγηθώ στο ΠΙΚΠΑ Βούλας από το οποίο έφυγα το έτος 1958, για το οικογενειακό μου περιβάλλον, στο Βεσίνι Καλαβρύτων, όπου, όμως, δεν εγνώριζα κανέναν (ούτε μητέρα, ούτε πατέρα) διότι δεν είχα την εικόνα τους προ οφθαλμών, δεδομένου ότι βρισκόμουν συνεχώς στα νοσοκομεία και είχα φύγει πολύ μικρός από την αγκαλιά τους.
Ήταν Πάσχα… Ποιο έτος; 1955, 1956 ή 1957 δεν θυμάμαι ακριβώς. Είναι λογικό να μην είχα καμία σχέση με την Εκκλησία και με τους ιερείς διότι δεν υπήρχε παρόμοια δυνατότητα από πλευράς μου λόγω των συνεχών εγκλεισμών μου στα νοσοκομεία και τα ποδαράκια μου δεν άντεχαν σε κανένα βάδισμα. Περπατούσα μπουσουλώντας.
Την Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ οι νοσοκόμες του ΠΙΚΠΑ μας οδήγησαν σε έναν άλλον θάλαμο όπου είχαν στολίσει τον Επιτάφιο και ένας ιερεύς ετέλεσε την Ακολουθία των Παθών. Πρωτόγνωρα πράγματα για τα δικά μας ματάκια, αφού δεν είχαμε ξαναζήσει τέτοιες πανέμορφες και συγκινητικές σκηνές!
Την επομένη του Μεγάλου Σαββάτου, οι νοσοκόμες, μετά το μεσημβρινό γεύμα, που το ενθυμούμαι σαν να είναι σήμερα, μας πλάγιασαν για ύπνο, αλλά εγώ, μη μπορώντας να κοιμηθώ γιατί το προηγούμενο βράδυ είχα ζήσει πρωτόγνωρες εικόνες (λουλούδια, επιτάφιους, ψαλμωδίες, λιβάνια κλπ), μισοσηκώθηκα στο κρεβατάκι μου, κάτι που έκαναν όλα σχεδόν τα παιδιά της ηλικίας μου!
Εκείνη τη στιγμή ακριβώς κάνει την εμφάνισή του ένας ιερέας (παπουλάκος) ντυμένος με λευκά άμφια και άρχισε να μας ευλογεί. Ενθυμούμαι ότι καθόταν δίπλα σε μια μεγάλη σόμπα που έκαιγε διότι το Πάσχα πρέπει να ήταν νωρίς και έξω έκανε πολύ κρύο.
Το λέω κι ανατριχιάζω: Όλα τα παιδιά, σαν κάποια ανώτερη δύναμη να μας οδηγούσε, κατεβήκαμε κάτω απ’ τα κρεβατάκια μας και πηγαίναμε μπουσουλώντας κοντά στον παπουλάκο για να του αγγίξουμε τα ράσα! Αυτός μας ευλογούσε!
Κάποια στιγμή ακούμε μία φωνή: Ήταν της προϊσταμένης νοσοκόμας (Σομπότη λεγόταν) που μας καλούσε να ανεβούμε ξανά στα κρεβάτια και να πέσουμε για ύπνο. Προφανώς δεν έβλεπε τον επισκέπτη άγιο!
Πού να την ακούσουμε εμείς… Φωνάζοντας σχεδόν ακολουθούσαμε τον άγιο, σαν τα αρνάκια, που εκείνη τη στιγμή χανόταν μέσα στις μουριές του μεγάλου θαλάμου!.. (5)
Επιστρέφοντας αισθάνομαι μέσα μου κάτι ισχυρό και (ω του θαύματος!) άρχισα να σηκώνομαι και να κάνω τα πρώτα βήματα ως ανάπηρος. Η προϊσταμένη αδελφή κατάπληκτη άρχισε να με προσκαλεί να πάω κοντά της λέγοντας με συγκίνηση: «Έλα, Άγγελε!.. Έλα, Άγγελε!... Περπατάς, Άγγελε!…Περπατάς, Άγγελε!..».

Βέβαια ξανάπεσα κάτω, αλλά από τότε άρχισα να περπατώ, όπως περπατώ και σήμερα με βακτηρίες και ορθοπεδικά μηχανήματα στα πόδια.

Πέρασε καιρός και η εικόνα του αγίου είχε χαραχτεί βαθιά στην ψυχή και το μυαλό μου, μέχρι που ήρθε ο πατέρας μου, που τον γνώρισα για πρώτη φορά 8 ετών, και με πήρε από το νοσοκομείο για να επιστρέψω στο χωριό μου το Βεσίνι Καλαβρύτων.
Την πρώτη κιόλας Κυριακή, η μητέρα μου Κανέλλα και η γιαγιά μου η Τσιοτσιογιωργούλα με πήρανε και με πήγανε στην Εκκλησία του χωριού μας, που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Όλοι μέσα στην εκκλησία, μόλις με είδανε να περπατώ με τα μπαστουνάκια, άρχισαν να κλαίνε και να με αγκαλιάζουν σφιχτά.
Κάποια στιγμή , αντικρίζοντας την εικόνα του Αγίου Νικολάου, βάζω τις φωνές και λέω στη μητέρα μου, που με είχε σχεδόν στην αγκαλιά της: «Μητέρα, να ο παππούλης που ήρθε στο νοσοκομείο να μας δει»!..
Αντιλαμβάνεσθε τι έγινε μέσα στην εκκλησία!.. Άλλοι έκλαιγαν, άλλοι έκαναν τον σταυρό τους, ενώ ο ιερέας του χωριού μας, παπα-Σπύρος Ζαφειρόπουλος, αδελφός της μητέρας μου, μόλις και μετά βίας μπόρεσε να βγάλει πέρα την Θεία λειτουργία, διότι γνώριζε ότι η μητέρα μου και η γιαγιά μου με είχαν τάξει στον Άγιο Νικόλαο αν μπορούσα κάποτε να περπατήσω!..
Δεν θα ήθελα να φορτίσω περισσότερο την στήλη αυτή με συγκινησιακά στοιχεία, ένα όμως ήθελα να πω:
Όταν παρακαλάμε τον Θεό να μας κάνει καλά και πράγματι η υγεία μας βελτιώνεται, αυτό -κατά την ταπεινή μου άποψη- είναι γιατί ο Θεός μας βοηθά να γίνουμε καλά στο διάβα του χρόνου και γι’ αυτό πρέπει να Τον ευγνωμονούμε, για την προοδευτική βελτίωση της υγείας μας.
Είναι, όμως, αυτό που λέμε θαύμα; Θαύμα, κατά την ταπεινή μας άποψη, είναι αυτό που συμβαίνει για μια στιγμή και δεν ερμηνεύεται ή δεν εξηγείται δια της ανθρωπίνης λογικής Το θαύμα, για να το καταλάβουμε καλύτερα, δεν είναι ένα αντικείμενο που το βάζουμε στην χειρουργική κλίνη και το εξετάζουμε από παντού για να δώσουμε την όποια επιστημονική εξήγηση ή ερμηνεία, δεδομένου ότι δεν περνάει μέσα από νοητικές λειτουργίες ή λογικές επιστημονικές διαδρομές. Το θαύμα αν εξηγηθεί ή ερμηνευτεί δεν είναι θαύμα.
Το θαύμα, για να καταλήξουμε, γίνεται μία φορά. Δεν επαναλαμβάνεται, δεν εξηγείται, δεν ερμηνεύεται. Είναι η δύναμη που έχει ο Θεός να περνάει το μήνυμα της παρουσίας Του παντού, χωρίς διακρίσεις, από το πιο αξιοθαύμαστο γεγονός στην ιστορία της ανθρωπότητας, μέχρι την ώρα που ένας βοσκός θα θεωρήσει θαύμα ακόμη και την πιο απλή βλάστηση ενός μικρού χόρτου για τα πρόβατά του, αφού ο κάθε άνθρωπος και πάσα ψυχή ζώσα έχουν τον δικό τους δίαυλο επικοινωνίας με τον Θεό!
Μια άδολη γριούλα, που βλέπει σαν θαύμα το γεγονός ότι έβρασε ο καφές της χωρίς φωτιά (μη γνωρίζοντας τις δυνατότητες του ηλεκτρικού ρεύματος), γι’ αυτήν είναι θαύμα, διότι έτσι νιώθει, έτσι αισθάνεται κι έτσι καταλαβαίνει τον Θεό! Κι αυτό μη το λησμονούμε ποτέ!..»
[Από το βιβλίο μου: «ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ: Άγνωστες Προφητείες και Θαύματα»]

========= 

Στην πάνω φωτογραφία: Μεγάλο Σάββατο. Η μέρα που σηκώθηκα στα πόδια μου και είμαι όλο χαμόγελα (δεξιά). Η φωτογραφία ενδεχομένως να τραβήχτηκε την επόμενη ημέρα, Κυριακή της Ανάστασης, που υπήρχε επισκεπτήριο. Θυμάμαι ακόμη την Σομπότη να καλεί τον φωτογράφο να με φωτογραφίσει!..