20/05/19 22:54 - Τα Άγουρα Στάχυα!.

 

Τα Άγουρα Στάχυα!..

Όλοι εμείς οι παλιοί θυμόμαστε το έργο: "Τα Άγουρα Χρόνια" του μεγαλοφυούς Α. Τζ. Κρόνιν, που μας περιγράφει με αδρά χρώματα τη βασανιστική μα και τόσο γοητευτική πορεία του οκτάχρονου Ρόμπερτ Σάννον προς την εφηβεία. Το ίδιο και το ομώνυμο ελληνικό έργο, που μας μιλάει για πόθους και πάθη στην παλιά Αθήνα. Ίσως αυτό να μη  συμβαίνει σήμερα αν αναλογιστούμε τα ... Άγουρα Στάχυα της πανέμορφης Ελληνίδας παρουσιάστριας, Φαίης Σκορδά, η οποία, εν προκειμένω, είναι η προσωποποίηση της ίδιας της εφηβείας!.. Ας διαβάσουμε ένα κείμενο:

Οι «παρδαλές»

Ακόμη και προς το τέλος της ρομαντικής περιόδου, σύμφωνα με τον Βασίλη Αττικό, η Αθηναία γυναίκα ή κόρη στη δημόσια εμφάνισή της έπρεπε να είναι όσο το δυνατόν πιο σοβαρή κι αμίλητη. Μονοκόμματη και με τα μάτια κάτω. Απαγορευόταν τότε να γελάσει στο δρόμο. Να στρέφει το βλέμμα της δεξιά κι αριστερά. Να κοιτάξει έναν άντρα στα μάτια. Να δώσει κάποια χάρη στο περπάτημα ή κίνηση στο σώμα της. Το ντύσιμό της επιβαλλόταν να είναι απλό, σεμνό και το φόρεμά της κλειστό. Να αρχίζει από το σαγόνι, να φτάνει στις μύτες των παπουτσιών, και τα μανίκια του ως τις παλάμες των χεριών της. Έπρεπε, ακόμη, να αποφεύγει τα φανταχτερά χρώματα στην ενδυμασία της. Εάν εκτελούσε απαράγραπτα όλες τις πιο πάνω απαγορεύσεις, η κοινωνία της Παλιάς Αθήνας τη θεωρούσε σεμνή κι ενάρετη και της έδινε το... σχετικό πιστοποιητικό.
Αντίθετα, αν μια Αθηναία απλώς και μόνο κοίταζε προς το μέρος όπου βρισκόταν ένας άντρας, έλεγαν αμέσως: «Αυτή τα θέλει». Το να γελάσει δημόσια θεωρούνταν μεγάλη «ξετσιπωσιά». Αν στο περπάτημα κουνούσε λίγο το κορμί της, της κολλούσαν τη ρετσινιά ότι «κουνιέται». Αυτό σήμαινε τότε πως ήταν ύποπτης διαγωγής. Τα ίδια θα έλεγαν σε περίπτωση που το φόρεμά της είχε χτυπητά χρώματα. Όταν, λοιπόν, η γυναίκα της Αθήνας έπεφτε στα πιο πάνω «θανάσιμα αμαρτήματα», τη θεωρούσαν «παρδαλή». Δηλαδή μέτριας ηθικής! Όπως βέβαια αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα για τους νέους της εποχής. Τα αγόρια βρίσκονταν σε φοβερό δίλημμα• ή να παντρευτούν μικρά όπως όπως ή να κοιτάζουν από μακριά το σπάνιο κι απαγορευμένο καρπό. Τα κορίτσια παντρεύονταν σε μικρή ηλικία, ιδιαίτερα αν ο πατέρας ή ο μεγάλος αδερφός έκριναν ότι είναι ζωηρά κι ανήσυχα, και φυσικά τα συνοικέσια έδιναν κι έπαιρναν. (Απόσπασμα από το έργο : Τα Άγουρα Χρόνια - Πόθοι και Πάθη της Παλιάς Αθήνα, Μέρος Α΄)