07/04/11 15:33 - Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός (8)

 

Η Παλαιστίνη την Εποχή του Χριστού. Έργο του Κ. Γεωργακόπουλου, Καθηγητού της Ιστορίας της Επιστήμης, που έγινε ειδικά για το βιβλίο μας. Καταγράφει τουλάχιστον 115 ελληνικές πόλεις!..

Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός (8)

Διαβάστε σήμερα το δεύτερο κεφάλαιο του έργου μας «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός» με τίτλο: «Η ελληνική διείσδυση στην Παλαιστίνη» με πλήθος ιστορικών και αρχαιολογικών αναφορών!...

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΕΙΣΔΥΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ


 

Χάρτης του Πτολεμαίου, που δείχνει την Παλαιστίνη του καιρού εκείνου (2οα αιών μ.Χ.).

ΤΟ ΠΡΟΖΥΜΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ Μ. ΑΝΑΤΟΛΗΣ

Είναι γεγονός ότι όσοι παρακολουθούν την σημερινήν κατάστασιν πραγμάτων εις την Μέσην Ανατολήν σχηματίζουν την εντύπωσιν ότι εις την Παλαιστίνην, από αμνημονεύτων χρόνων, οι μοναδικοί λαοί που επάλαιαν μεταξύ τους δεν ήσαν άλλοι παρά οι Εβραίοι και οι Άραβες.
Όμως, όπως γράφει και ο Παναγιώτης Κ. Χρήστου εις το βιβλίον του: «Ελληνική Παρουσία στην Παλαιστίνη»,1 οι Άραβες είναι μάλλον νεήλυδες εις αυτόν τον χώρον και ως τον 7ον προ Χριστού αιώνα την θέσιν τους κατείχαν οι Έλληνες! 2 Αυτοί οι δύο λαοί Εβραίοι και Έλληνες, είναι οι κατ’ εξοχήν λαοί της Βίβλου. Επί αιώνες επάλαιαν σκληρώς μεταξύ τους και εις τον αγώνα τους ολοκλήρωσαν ένα από τα μεγαλειωδέστερα δημιουργήματα της ανθρωπότητος, την Αγίαν Γραφήν, εις την συγκρότησιν της οποίας συνέβαλλαν και οι δύο, άλλοτε θετικώς και άλλοτε αρνητικώς. Βασικώς, βεβαίως, οι πρώτοι εδημιούργησαν την Παλαιάν Διαθήκην και οι δεύτεροι την Καινήν Διαθήκη:
«Και δεν είναι τόσο νέο το φαινόμενο της έντονης και δημιουργικής παρουσίας των Ελλήνων σ’ εκείνον τον χώρο, όσο φαίνεται εις τους απληροφόρητουςֹ δεν είναι δηλαδή, για να αποσαφηνίσωμε τα πράγματα, επακόλουθο μόλις της κατακτήσεως του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Κατά το ξετίναγμα αυτό του Ελληνισμού, από τον 4ο π.Χ. αιώνα και έπειτα, καμμιά χώρα της Μέσης Ανατολής δεν αντιστάθηκε με τόσο σφοδρότητα εναντίον του ελληνισμού με όσην η Παλαιστίνηֹ αλλά τελικώς καμμιά χώρα δεν εξελληνίσθηκε σε τόση έκτασιν σε όση η Παλαιστίνη. Το φαινόμενο αυτό θα παρέμενε ανεξήγητο, αν την εποχή της μεγάλης κατά του ελληνισμού αντιστάσεως δεν ήταν ήδη πολύ βαθειά ριζωμένος ο ελληνισμός εις τον τόπο εκείνοֹ και οι ρίζες δεν θα ήσαν τόσο βαθειές, αν η παρουσία του ελληνισμού δεν ήταν παλαιότερη της εποχής του Μεγάλου Αλεξάνδρου…»!
Ο ως άνω συγγραφεύς μέσα εις το βιβλίο του παρουσιάζει την αδιάκοπον σχεδόν δραστηριότητα του ελληνικού στοιχείου εις την Παλαιστίνην, από πολύ παλαιά, από μία προϊστορικήν φάσιν του βίου του, έως την εποχή που αναγκάσθηκε από τους Άραβες να αποσυρθή από εκεί ή να τεθή εις το περιθώριο, κατά την διάρκειαν δύο περίπου χιλιάδων ετών!
Και τι περίεργο!...Οι Εβραίοι, παρά την σημαντικήν παρουσίαν τους εις την παγκόσμιον ιστορίαν, τελικώς δεν κατάφεραν να δώσουν το δικό τους όνομα εις τον τόπο όπου επρόκειτο να επιστρέψουν προσφάτως, για να ιδρύσουν το κράτος του Ισραήλ το 1947. κατά μίαν τραγικήν ειρωνείαν της Ιστορίας, το όνομα του τόπου, όπου εκατοίκησαν, το έδωσαν οι πρώτοι θανάσιμοι αντίπαλοί τους, οι Φιλισταίοι, και γι αυτό τους είναι τόσο αντιπαθείς σήμερον: Φιλιστία, Παλαιστίνη!
Πρέπει εδώ να πούμε, ότι παλαιότερον ή Παλαιστίνη, μαζί με την Κοίλην Συρίαν, ωνομάζετο Χαναάν, αλλά μετά την εμφάνισιν των ελληνικών φύλων εις τα εδάφη της άρχισε να γίνεται γνωστή με διαφορετικά κατά τόπους ονόματα: βορείως τους όρους Καρμήλου Φοινίκη, νοτίως του Καρμήλου μέχρι νοτίως της Γάζας Φιλιστία, Παλαιστίνη.
Ομολογώ ότι και ο γράφων ακόμη εξεπλάγη όσο διερευνούσε την ιστορικήν φυσιογνωμίαν της Παλαιστίνης με την προϊστορικήν εξάπλωσιν και διείσδυσιν των Ελλήνων εις μίαν περιοχήν, όπως η χώρα αυτή, δεδομένου ότι δεν μπορείς να αγνοήσης, επί παραδείγματι, τους Φιλισταίους, με την κάθοδον των λαών της ελληνικής λεκάνης της Μεσογείου Θαλάσσης, την προέλευσιν των Φιλισταίων,3 την εγκατάστασίν τους εις την Παλαιστίνην, την ακμήν ή την παρακμή τους κλπ.
Προχωρώντας στις σχέσεις Ιουδαίων και Ελλήνων δεν μπορείς να αρνηθής την ιστορικήν συνάντησιν των δύο λαών, την βαθμιαίαν εξελλήνισιν των Ιουδαίων και, ασφαλώς, να μην προβληματισθής με την Μακκαβαϊκήν επανάστασιν και την ιστορικήν συνέχειαν της ηγεμονίας των Ασμοναίων, τον ρόλο του Ηρώδη και των διαδόχων του, το τέλος του Παλαιστινιακού Ιουδαϊσμού ή το πώς εξηπλώθη ο Ιουδαϊσμός της διασποράς. Και όχι μόνο… 

Επιγραφή από την Σαμάρεια του 3ου αιώνος π.Χ.

Αλλά και οι Ναβαταίοι δεν είχαν σχέσιν με τον Ελληνισμόν; Βεβαίως. Σύμφωνα με μίαν άποψιν, οι Ναβαταίοι ταυτίζονται με τους Νεβαιώθ της Παλαιάς Διαθήκης, που κατοικούσαν εις τα ενδότερα της Αραβίας˙ ωστόσο, αυτό δεν μας εμποδίζει να υποστηρίξωμεν ότι η έρημος εκείνη άλλαξε μορφήν, έγινε πολιτεία, μια πολιτεία που εφύσηξε πνοήν ελληνικήν κατά τον 4ον π.Χ. αιώνα! Και εις το τέλος του 7ου μ.Χ. αιώνα να ξαναγίνει έρημος! Όμως, το εμπόριο των καραβανιών και κυρίως η κωμόπολις Πέτρα αποδεικνύουν πως οι Έλληνες έβαλαν και εκεί τον πολιτιστικόν τους λίθον. Εκτός και αν κάποιος θελήσει να αρνηθή τις ελληνικές πόλεις της περιοχής της Συρίας, που έλαβε το όνομά της από το γεγονός ότι οι Έλληνες έσυραν προς την θάλασσαν τα καράβια τους!
Ελληνικές πόλεις, όμως, είχαμε και εις την κυρίως Παλαιστίνην. Η φιλισταϊκή παραλία, η Γαλιλαία, η Σαμάρεια, η Ιουδαία, δεν αποτελούσαν παρά εστίες ελληνικής φλόγας, όπου εφάνταζε ο πολιτισμός και η δραστηριότης των Ελλήνων. 

Από σπηλαιώδη τάφο του Ασκάλωνος. Ζωγραφιά της αμπέλου με τη θεά Δήμητρα στη μέση.

Και η Υπεριορδανία; Δεν υπήρχε Ελληνισμός εις την Ιτουραίαν, την Δεκάπολιν ή την Περαίαν; Δεν εφύσηξε «αγέρι ελληνικό» εις την Ναβαταίαν και την Παλμύραν (πόλεις της ερήμου) μέχρι την ώραν που ο επίλογος του Ελληνισμού της Παλαιστίνης “έκλεισε” με το χριστιανικό Ευαγγέλιο εις χείρας των Ελλήνων; Η απάντησις είναι ένα μεγάλο «ναι»!…

ΠΟΙΟΙ ΗΣΑΝ ΟΙ «ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ»

Ο Παναγιώτης Χρήστου, εις το βιβλίο του: «Ελληνική Παρουσία στην Παλαιστίνη», γράφει:
«Η ΚΙΝΗΣΙΣ των λεγομένων Λαών της Θάλασσας σημειώθηκε επί των βασιλέων Μενεφθά και Ραμσή Γ΄ της Αιγύπτου, στα τέλη του 13ου και τις αρχές του 12ου αιώνος π.Χ. και επηρέασε όλες τις μεγάλες αυτοκρατορίες της εποχής εκείνης. Έπειτα από σύγκριση όλων των σχετικών με τις κινήσεις αυτών των φύλων αναφορών, στις αιγυπτιακές, τις χεττιτικές και τις ουγγαριτικές πηγές, συνάγεται ότι τα φύλα ήσαν δέκα τέσσερα, είχαν όλα ελληνογενή ονόματα και προέρχονταν από τα νησιά του Αιγαίου και τις γύρω του ακτές.
Πρώτα ενόχλησαν την Αίγυπτο αποσπάσματα αυτών των φύλων από την δυτική πλευρά του Δέλτα του Νείλου, μαζί με Λιβύες επιδρομείς, το 1219 επί Μενεφθά και αποκρούσθηκαν απ’ αυτόν. Κατά το όγδοο έτος της βασιλείας του διαδόχου του Ραμσή Γ΄, το 1190, άλλα αποσπάσματα επιτέθηκαν κατά της Αιγύπτου από ξηρά και θάλασσα ανατολικώς, αλλά αποκρούσθηκαν πάλι με σοβαρές απώλειες.5
Επτά από τους Λαούς της Θάλασσας αναφέρονται ότι έλαβαν μέρος εις την από την ξηρά επιδρομή εναντίον της Αιγύπτου και όλοι τους είναι λίγο πολύ γνωστοί από τον γύρω εις το Αιγαίο χώρο, απ’ όπου επεκτάθηκαν εις τα ανατολικά και τα δυτικά της Μεσογείου. 6
Από τους λαούς αυτούς οι Πελασάτα, που ήσαν επικεφαλής, είναι προφανώς οι Φαλισταίοι, Τιεκάρα οι Τεύκροι, Βησσάρα οι Βησσοί και έπειτα οι γνωστότεροι, αφού έμειναν πλησιέστερα εις τον ελλαδικό χώρο, Τύρσα οι Τυρσηνοί και Τρώες, Σαρδάνα οι Σαρδηνοί, Σακάλσα οι Σικελοί. Αναφέρονται επίσης και οι Δανιούνα, για την ταύτιση των οποίων με τους Δαναούς παρά την παρουσία του διπλού νι, δεν επιτρέπεται να υπάρχουν πολλές αμφιβολίες.
Στην στήλη του ναού του Μεδινέτ Αβού, ο Ραμσής παρατηρεί ότι οι λαοί αυτοί προέρχονταν από όλα τα νησιά˙ «όλα τα νησιά συνωμότησαν» και εννοεί τα μεγάλα νησιά της Κύπρου, της Κρήτης, της Ρόδου και τα μικρότερα, καθώς και τις ακτές του Αιγαίου και της Μικράς Ασίας».

Συνεχίζεται…