09/10/11 16:25 - Η Καταγωγή του Ιησού Χριστού (6)

Η Καταγωγή του Ιησού Χριστού (6)

Η συνέχεια του κεφαλαίου: «Η Καταγωγή του Ιησού Χριστού» μέσα από το βιβλίο μας: «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός», όπου οι φίλες και οι φίλοι της ιστοσελίδας μας θα διαβάσουν σήμερα νέα στοιχεία για το ελληνικό όνομα της Παναγίας μας – και όχι μόνο!.. Διαβάστε το κείμενο που ακολουθεί!..

Συνέχεια από το προηγούμενο:

ΤΙ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΔΡΟΥΜΠΟΥΚΗΣ

Ο γράφων, ευθύς εξ’ αρχής, υιοθέτησε την άποψιν να μη λάβη υπόψιν του για την συγγραφήν του παρόντος βιβλίου τα πάσης φύσεως αποκρυφιστικά έντυπα και γενικώς τα βιβλία εκείνα για τα οποία η Εκκλησία μας έχει επιφυλάξεις (Απόκρυφα Ευαγγέλια κ.λ.π.). Κατόπιν, όμως ενός δημοσιεύματος του γνωστού Έλληνος δημοσιογράφου Θεοδ. Χατζηγώγου εις την εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ» (στήλη «Τα Πικάντικα» της Τρίτης, 16 Μαρτίου 1999) και μιας τηλεοπτικής εκπομπής της γνωστής Ελληνίδος καλλιτέχνιδος και νυν αγωνιστρίας της Ορθοδοξίας, Μαρίας Δουράκη («Εσχατολογικοί Στοχασμοί» της Τετάρτης 18 Μαρτίου 1999, εις την «ΤΗΛΕΤΩΡΑ») ο γράφων αναγκάζεται να παραθέση την άποψιν που καταχωρίζει για την Παναγία ο συγγραφεύς κ. Δημήτριος Δρουμπούκης εις το βιβλίον του: «ΕΛΛΗΝΙΚΑ: Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΠΡΩΤΟΠΛΑΣΤΩΝ» (Εκδόσεις «ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ», Αθήναι 1999), παρά το γεγονός, ότι ο γράφων τηρεί σοβαρότατες επιφυλάξεις δια τις θέσεις του εν λόγω συγγραφέως σχετικώς με την καταγωγήν της Παναγίας, για την οποίαν ο κ. Δρουμπούκης γράφει τα εξής:
«Η Παναγία ήτο Ελληνίς της Παλαιστίνης. Ωμίλει απταίστως τα ελληνικά όπως φαίνεται, όταν επεσκέφθη την Χαλκιδικήν και εδέχθη το δώρον του Αγίου Όρους, ως προίκα της από τον υιόν της. Η Μαρία είχε ελληνικώτατον όνομα προερχόμενον εκ του όρου αρία = καθαρά φυλετικώς. Τα Απόκρυφα Ευαγγέλια δεν διδάσκονται δι’ ευνόητους λόγους και εκρίθησαν μη κανονικά. Εις το ευαγγέλιον του Νικοδήμου η Παναγία εθρήνει τον Χριστόν λέγοντας: «Τι σας έκανε, άνομοι Ιουδαίοι», ενώ ο Αριμαθίας ζητούσε «Τον ΞΕΝΟΝ, εκ ΞΕΝΗΣ ΧΩΡΑΣ, δώστε μου να κηδεύσω…».

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ, ΛΟΙΠΟΝ Ο ΙΩΣΗΦ;

Δεν νομίζω ότι πρέπει να αναλωθώμεν εις την ιστορικήν διερεύνησιν και του γενεαλογικού δένδρου του θετού πατρός του Ιησού, του Ιωσήφ, ο οποίος, όπως είπαμε, για μεν τον Ευαγγελιστήν Λουκάν είναι «υιός» του Ηλί, για δε τους υπολοίπους υιός του Ιακώβ, ενώ υπάρχουν και άλλοι που δεν υιοθετούν τίποτα από αυτά, μιας και κατ’ αυτούς η Βίβλος δεν αποτελεί παρά έναν «απλούν μύθον». Είναι γνωστή άλλωστε η τολμηρή θέσις του ιστορικού Γιάννη Κορδάτου, όπως αυτή έχει διατυπωθεί εις ένα από τα έργα του: «Αν η τοτινή εποχή σήκωνε τις προφητείες και τις κάθε λογής αγυρτείες και φαντασιοπληξίες, σήμερα η επιστήμη περνάει από το κόσκινο της κριτικής τις ευαγγελικές παραδόσεις και βγάζει ολότελα αντίθετα συμπεράσματα από κείνα που βγάζουν μερικοί μωρόπιστοι». 23
Ασφαλώς και οι ως άνω θέσεις του Γιάννη Κορδάτου είναι ακραίες και μη αποδεκτές από τον γράφοντα, όπως και οι επισημάνσεις που κάνει ένας άλλος αιρετικός, ο Robert Ambelain, ο οποίος θεωρεί τον Ιωσήφ «περίεργο χαρακτήρα» και πως «η ύπαρξή του απομακρύνεται, μπαίνει στο περιθώριο και εξαφανίζεται». (Περισσότερα για τον Ιωσήφ ίδε: Ευσέβιος της Καισαρείας: Εκκλησιαστική Ιστορία Ι, Ζ, 16 και Ι, Ζ, 17).

Η πολεμική των εχθρών της Βίβλου

Για να επανέλθωμεν, όμως εις το γενεαλογικό δένδρο του Ιησού, που ορισμένοι (καλοπροαίρετα ή όχι) παρουσιάζουν ως διάτρητο από αντιφάσεις, όπως επί παραδείγματι ο συγγραφεύς Θωμάς Μάρας24 ή που δεν θέλουν να αναγνωρίσουν το κείμενο της Αγίας Γραφής ως γνήσιο, όπως ο Νικόλαος Κόκκινος, 25 ο ROBERT AMBELAIN26 κ.α. θα καταχωρίσωμεν εδώ την άποψιν που διατυπώνει ο δρ. Φιλοσοφίας Γερ. Ζερβόπουλος27 μόνο και μόνο για να μη φανή ότι υιοθετούμεν εκείνα τα οποία ενισχύουν την «ιδικήν» μας επιχειρηματολογικήν σκέψιν και αγνοούμεν ή περιφρονούμεν την λεγομένην «αντίπερα όχθην».
Τι λέει, λοιπόν, ο Γερ. Ζερβόπουλος και τι απαντά σε δύο «πολεμίους» της Βίβλου όπως είναι οι Θωμάς Μάρας* και Ν. Κόκκινος*;
Διαβάζομεν:
«Στο βιβλίο λ.χ.: Οι αντιφάσεις της Καινής Διαθήκης, ο Θ. Μάρας, θαυμαστής του Γ. Κορδάτου, γράφει τα παρακάτω, αναφερόμενος στην γενεαλογικήν κλίμακα του Ιωσήφ, θετού πατέρα του Ιησού, κατά τον Ευαγγελιστήν Ματθαίον (Ματθ. 1,16). Απορεί ο Μάρας: «Αν ο Ιησούς δεν ήταν γιος του Ιωσήφ («ενομίζετο» τέτοιος) τότε για ποιο λόγο μας δίνονται αυτά τα ονόματα που καταλήγουν στον φτωχό μαραγκό της Ιουδαίας; (…) Τι αξία έχει στην Ιουδαϊκή ιστορία ο Ιωσήφ; Η απάντηση είναι καμία» (σελ. 75, 76).
Η παραπάνω απορία του Μάρα ακούγεται λογική και σωστή, αλλά η απάντηση που ο ίδιος δίνει στην απορία του είναι λαθεμένη. Ο Ιωσήφ έχει αξίαν στην ιουδαϊκή ιστορία και ας μην ήταν ο φυσικός πατέρας του Ιησού.
Ο λόγος που ο Ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρει την γενεαλογική κλίμακα του Ιωσήφ είναι για να καταδείξει , δηλαδή, ότι ο Ιωσήφ ούτε ήταν, αλλά ούτε έπρεπε να ήταν ο πατέρας του Μεσσία Ιησού. Τούτο, εξαιτίας του προγόνου του Ιωσήφ, του Χονία (ή Ιεχονία), όνομα που φαίνεται στο χωρίο (Ματθ. 1,11).
Και να περί τίνος πρόκειται:
Ο Χονίας και οι απόγονοί του, έφεραν κατά την σχετικήν προφητεία, το στίγμα της αποδοκιμασίας του Θεού, «για να μην ευοδωθεί το σπέρμα του και να μην καθίσει κανένας απ’ αυτούς στον θρόνο του Δαβίδ». Πράγματι, κανένα από τα εφτά παιδιά του Χονία, ούτε από τους απογόνους τους, κάθισε στον θρόνον (Α΄ Χρον. 3,17 -18).
Αυτή η συγκεκριμένη προφητεία, που αναφέρεται στον Χονία ( ή Ιεχονία) πρόγονο του Ιωσήφ είναι η εξής: «Ο άνθρωπος ούτος ο Χονίας κατεστάθη είδωλον καταπεφρονημένον (…) διατί απεβλήθησαν, αυτός και το σπέρμα αυτού; (…) δεν θέλει ευοδωθή εκ του σπέρματος (του Χονία) άνθρωπος καθήμενος επί του θρόνου του Δαυίδ και εξουσιάζων πλέον επί του Ιούδα» (Ιερεμ. κβ, 28-30). Έτσι, καταφαίνεται πως αν ο Χριστός ήταν πραγματικός γιος του Ιωσήφ, τότε, σύμφωνα με την παραπάνω προφητεία, δεν θα μπορούσε να ήταν ο χρισμένος Βασιλιάς- Μεσσίας. Η χρήση, λοιπόν του ονόματος του Χονία ή Ιεχονία στην γενεαλογική κλίμακα του Ιωσήφ έχει σκοπό να αποδείξει ότι ο Ιησούς ήταν γιος μόνο της Μαρίας όχι του Ιωσήφ.
Αυτή είναι η μόνη και σωστή εξήγηση που ταιριάζει στα γεγονότα. Οι γενεαλογίες ήταν σπουδαίας σημασίας αποδείξεις, ιδιαίτερα για τους δύσπιστους Ιουδαίους, ώστε μέσω αυτών να επαληθευτούν τα διαπιστευτήρια (θετικά και αρνητικά) του αληθινού Μεσσία, που είχαν προαναγγείλει οι Γραφές».

Συνεχίζεται…

* Με τα πρόσωπα τα οποία διαμνημονεύοναι στο βιβλίο μας ο συγγραφέας του βιβλίου δεν έχει τίποτε προσωπικά, δεδομένου ότι τα σέβεται για τις όποιες απόψεις προεσβεύουν. Η όποια κριτική ασκείται είτε από τον συγγραφέα είτε από άλλα άτομα είναι  για τη φιλοσοφία που έχουν τα άτομα αυτά απέναντι στην Αγία Γραφή.