07/11/11 16:56 - Η Καταγωγή του Ιησού Χριστού (8)

Η Καταγωγή του Ιησού Χριστού (8)

Η συνέχεια του κεφαλαίου: «Η Καταγωγή του Ιησού Χριστού» μέσα από το βιβλίο μας: «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός», όπου οι φίλες και οι φίλοι της ιστοσελίδας μας θα διαβάσουν σήμερα για το αν ο Ιησούς Χριστός ήταν, ανθρωπολογικώς, Γαλιλαίος!

 Ο

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΗΤΑΝ, ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΩΣ, ΓΑΛΙΛΑΙΟΣ;

Έχοντας προ οφθαλμών το ως άνω κείμενο του Αλεξ. Χ. Δρεμπέλα, θα προσπαθήσωμεν να αναλύσωμεν ιστορικώς τα επιχειρήματά του. Και πρώτα απ’ όλα: Ο Χριστός ήταν Γαλιλαίος «μη ανήκων εις τινα των δώδεκα φυλών του Ισραήλ»;
Είναι γνωστό ότι η Γαλιλαία όπως ήδη έχουμε αναφέρει,29 ήταν ανεξάρτητος επαρχία υπό αυτοτελήν διοίκησιν˙ αυτοτελείς διοικήσεις αποτελούσαν επί πλέον η Κοίλη Συρία και η Φοινίκη.
Εις την Γαλιλαίαν, λοιπόν υπήρχαν οι πόλεις Ναζαρέτ (η οποία, ως ελληνική πόλις, θα μας απασχολήσει πιο κάτω) το όρος Θαβώρ, η θάλασσα της Γαλιλαίας30 και πολλά άλλα μέρη τα οποία συνεδέθησαν με την ζωήν του Χριστού. Μία Γαλιλαία για την οποίαν ο Ματθαίος κάνει αναφοράν 16 φορές, ο Μάρκος 12 φορές, ο Λουκάς 15 φορές και ο Ιωάννης 17 φορές, ενώ 3 φορές η Γαλιλαία αναφέρεται και εις τις Πράξεις των Αποστόλων.
Όσον αφορά τώρα για τον ίδιον τον Χριστόν αν ήταν Γαλιλαίος, θα το δούμε 11 φορές μέσα εις την Καινήν Διαθήκην, όπου ο Ιησούς είτε αναφέρεται ως Γαλιλαίος είτε συνομιλεί με Γαλιλαίους ή προβληματίζει τους Εβραίους για την σχέσιν Του με αυτούς, 31 δεδομένου ότι εκεί ανθεί πολύ το ελληνικό στοιχείο.
Πράγματι. Όπως γράφεται, 32 μπορεί να μην ήσαν τόσο πυκνές οι ελληνικές πόλεις εις την Γαλιλαίαν, πλην όμως το πλήθος των Ελλήνων και των εξελληνισμένων κατοίκων ήταν τόσο μεγάλο, ώστε πολλοί Ιουδαίοι να δώσουν εις την Γαλιλαίαν το περιφρονητικό όνομα «Γαλιλαία των Εθνών 33 ειδωλολατρών» όπως και κατά την εποχή του προφήτη Ησαϊα. «Εννοείται ότι κατά τα πρώτα ελληνιστικά χρόνια οι Ιουδαίοι απουσίαζαν σχεδόν τελείως από την επαρχία αυτή και ότι η παρουσία τους άρχισε να γίνεται αισθητή μετά την μακκαβαϊκή επανάστασι», γράφει ο Παναγιώτης Χρήστου εις σχετικό βιβλίο του. Και πιο κάτω δίνει ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για τον Ελληνισμόν λέγοντας ότι, από τότε η πάλη μεταξύ Ελληνισμού και Ιουδαϊσμού ήταν έντονη εδώ˙ οι ειδωλολατρικοί ναοί και τα θέατρα συναγωνίζονταν με τις συναγωγές, αλλ’ είναι αξιοσημείωτο ότι οι συναγωγές ήσαν αντίγραφα των ελληνικών κτιρίων δημοσίων συγκεντρώσεων, των βασιλικών! Οι Ιουδαίοι, μη λησμονώντας την θεμελιώδη μωσαϊκήν εντολήν, «ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον ου παντός ομοίωμα» 34 , εγέμισαν, εν τούτοις τις συναγωγές τους με προϊόντα των εικαστικών τεχνών – κάτι που έκαναν εις ολόκληρον σχεδόν τον ιουδαϊκόν κόσμον.
Αξίζει να διαβάσωμεν εδώ τι αναφέρει ο Παν. Χρήστου εις το βιβλίο του: Ελληνική Παρουσία στην Παλαιστίνη:
«…Πολλές από τις ελληνικές και εξελληνισμένες πόλεις ήσαν τοποθετημένες γύρω από την περίφημη λίμνη Γεννησαρέτ, αλλά φυσικά αυτές οι οποίες ευρίσκονταν ανατολικώς της λίμνης θα τις εξετάσουμε σε άλλη συνάφεια. 35
Η σπουδαιότερη και μεγαλύτερη πόλις της Γαλιλαίας από τα μέσα του 1ου αιώνος π.Χ. ήτο η Σέπφωρις στο μέσον περίπου του δρόμου από την λίμνη της Γαλιλαίας προς τη θάλασσα. Σε μεταγενέστερα νομίσματα χαρακτηρίζεται ως «Διοκαισάρεια ιερά άσυλος και αυτόνομος» και επειδή σε μερικά νομίσματα επιγράφεται η φράσις «Τραϊανός αυτοκράτωρ έδωκεν» (εξέδωκε) μπορεί να συναχθή ότι αυτός ήταν ο αυτοκράτωρ που παρεχώρησε την αυτονομία. Κατά τους χρόνους του πρώτου ιουδαϊκού πολέμου υπέστη και αυτή μερική καταστροφή36 αλλά συνήλθε γρήγορα και για ένα διάστημα εφιλοξένησε το ιουδαϊκό Συνέδριο. Η παράδοσις την θεωρεί γενέτειρα της Θεοτόκου Μαρίας και είναι γνωστό ότι κατά την χριστιανική αρχαιότητα ήταν έδρα επισκόπου. Οι ανασκαφές έχουν αποκαλύψει τα λείψανα του αμφιθεάτρου της. (σ.σ. Δεν είναι τυχαίο, ότι εκεί βρέθηκε και ιερός ναός αφιερωμένος στην Αειπάρθενο Μαρία, ο οποίος, σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες, εκτίσθη υπό του Μεγάλου Κωνσταντίνου).
Στο κέντρο περίπου της δυτικής ακτής της λίμνης εκτίσθηκε γύρω στα 20 μ.Χ. από τον Ηρώδη Αντύπα μια πόλις που ονομάσθηκε προς τιμήν του τότε αυτοκράτορος Τιβεριάς και με το ίδιο όνομα φέρεται σήμερα στα στόματα των Παλαιστινίων (Τιβερίγια). Ενώ στην αρχή προωριζόταν να αποτελέση ελληνιστικό κέντρο και απαγορεύθηκε από τους νομοδιδασκάλους ή διαμονή Ιουδαίων στον χώρο της, ο οποίος είχε χαρακτηρισθή ακάθαρτος, επειδή προηγουμένως ένα μέρος του αποτελούσε νεκροταφείο, επρόκειτο πολύ σύντομα να γίνη το κέντρο του παλαιστινιακού ιουδαϊσμού. Κατά τα ολίγα πρώτα χρόνια της ήταν πρωτεύουσα της Γαλιλαίας και είχε ελληνική εσωτερική διάρθρωση με βουλή από 600 μέλη και δύο εκτελεστικούς άρχοντες, τον στρατηγό για τις εσωτερικές υποθέσεις και τον αγορανόμο για τις οικονομικές. Ανάκτορο, στάδιο, αγορά, ναός συνεπλήρωναν τους ελληνικούς θεσμούς της, εως ότου άλλαξε μορφή και έγινε βασικώς ιουδαϊκή.
Το περιπλανώμενο ιουδαϊκό Συνέδριο μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ εγκαταστάθηκε τελικώς σε αυτήν, αφού κατά την ιουδαϊκή επανάστασι Ιουδαίοι, που επέδραμαν εναντίον της από άλλες πόλεις της Γαλιλαίας, κατέσφαξαν όλους «τους ενοικούντας Έλληνας» όπως βεβαιώνει ο Ιώσηπος, που παρευρίσκονταν στην περιοχή αυτήν την εποχή. 37
Από την Τιβεριάδα καταγόταν και ο Ιουδαίος λόγιος Ιούστος, που ανήκε σε αντίπαλη μερίδα από του Ιωσήπου, με τον οποίο ευρισκόταν σε φυσιολογική πολεμική, γράφοντας πάντοτε ελληνικά, όπως και εκείνος. Οι σχολές των νομοδιδασκάλων, επετέλεσαν εδώ ένα ιδιαιτέρως καρποφόρο έργο, ετελείωσαν την Μισνά γύρω στα 200 μ.Χ. και το παλαιστινιακό Ταλμούδ μετά δύο αιώνες και έπειτα προσέθεσαν στο εβραϊκό αλφάβητο τα φωνήεντα και την στίξι.
Επειδή τα νεώτερα κτίρια της πόλεως οικοδομήθηκαν κατά ένα μέρος με υλικά των παλαιών, η αρχαιολογική αντιπροσώπευσίς της περιορίζεται σήμερα σε μερικούς κίονες και ολίγους τοίχους.
Στο νότιο μέρος της λίμνης Γεννησαρέτ, εγκαταστάθηκε ένας ελληνικός οικισμός από τα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου ο οποίος από τον Πτολεμαίο Β΄ Φιλάδελφο προβιβάσθηκε σε πόλη με το όνομα Φιλωτέρεια38 προς τιμήν της αδελφής του Φιλωτέρας. Ήταν τόση η ορμητικότης των στρατιωτών του Ιουδαίου ηγεμόνος Αεξάνδρου Ιανναίου, κατά τις αρχές του 1ου αιώνος π.Χ. ώστε δεν έμεινε σ’ αυτήν λίθος επί λίθου και είναι δύσκολο σήμερα να καθορισθή με ακρίβεια ακόμη και η τοποθεσία της πόλεως. Από μια πλευρά η Τιβεριάς αποτελεί ανοικοδόμησι της Φιλωτερίας, και μάλιστα με υλικά από τα ερείπιά της, αν και απείχε αρκετά από αυτήν.
Στην βόρεια ακτή της λίμνης ευρισκόταν το Επτάπηγον, το οποίο διατηρεί ως σήμερα το όνομά του (Εττάβγα). Στον τόπο αυτόν, εκτός από ερείπια βυζαντινού ναού με θαυμασίας τέχνης ψηφιδωτά, έχει ευρεθή ένας κυκλικός πύργος με κλίμακα μετρήσεως του ύψους των υδάτων της λίμνης.
Από το σημείο αυτό δεν απέχει παρά δύο μόνο χιλιόμετρα μια τοποθεσία η οποία σήμερα ονομάζεται Τελ Χουμ και χωρίς αμφιβολία είναι ο χώρος στον οποίο βρισκόταν παλαιά η Καπερναούμ, η τόσο γνωστή από το έργο του Ιησού Χριστού πόλις.
Η μικρή απόστασις φανερώνει ότι οι δύο πόλεις, Επτάπηγον και Καπερναούμ, αποτελούσαν μάλλον μια με χωριστές συνοικίες για τους Έλληνες και τους Ιουδαίους. Η σωζόμενη συναγωγή της πόλεως, κτισμένη γύρω στα 200 μ.Χ. αποτελείται από μια ορθογώνια αίθουσα, η οποία στηρίζεται με κίονες κορινθιακού ρυθμού και περιλαμβάνει νάρθηκα και τρία κλίτη.
Η Σκυθόπολις, τοποθετημένη μερικά χιλιόμετρα νοτίως της λίμνης Γεννησαρέτ και δυτικώς του Ιορδάνη, στη λωρίδα που κατείχαν παλαιότερα οι Φιλισταίοι, ευρίσκεται στα όρια Γαλιλαίας και Σαμαρείας. Οι Φιλισταίοι είχαν εδώ μεγαλοπρεπή ναό της θεότητος των όφεων, από τον οποίο η πόλις επήρε το σημιτικό όνομα Βεθ Σεάν (Οίκος των Όφεων). Οι Ισραηλίτες, οι οποίοι έχασαν τον πρώτο βασιλέα των Σαούλ πολεμώντας προ αυτής39 κατόρθωσαν να την καταλάβουν. Ο Ηρόδοτος περιγράφει μια εισβολή των Σκυθών στην Παλαιστίνη και την Αίγυπτο ολίγον πριν από τα 600 και φαίνεται ότι από τότε της έμεινε το άλλως ανεξήγητο νέο της όνομα Σκυθόπολις40 , με το οποίο αναφαίνεται τον 3ο αιώνα π.Χ.
Επειδή μόνο οι Έλληνες ονόμαζαν αυτόν τον λαό Σκύθες, πρέπει να υποθέσωμεν ότι το όνομα αυτό δόθηκε στην πόλη από τους Φιλισταιοέλληνες. Κατά τα ελληνιστικά χρόνια η κυρία λατρεία της πόλεως ήταν του Διονύσου, από τον οποίο απέκτησε και το όνομα Νύσα, όπως ονομαζόταν η τροφός του Διονύσου, εμφανιζόμενη στα νομίσματά της. Ελατρεύονταν επίσης σ’ αυτήν ο Ζευς και ο Ήλιος. Αν και ο Αντίοχος Θ’ Φιλοπάτωρ την παρεχώρησε στους Ασμοναίους με χρηματικά ανταλλάγματα, η Σκυθόπολις έμεινε πάντοτε ελληνική, τόσο πολύ μάλιστα, ώστε και οι ολίγοι Ιουδαίοι οι οποίοι εγκαταστάθηκαν σ’ αυτήν αργότερα να συντάσσονται με το μέρος των Ελλήνων κατά τις ιουδαϊκές επαναστάσεις. Σύμφωνα με την εξογκωμένη ίσως είδησι του Ιωσήπου οι Σκυθοπολίτες σε μία περίπτωσι εφόνευσαν άνω των 10.000 Ιουδαίων41 .
Από την εποχή του Πομπήϊου απετέλεσε αυτόνομη πόλι και τμήμα της Δεκαπόλεως, ως η μόνη πόλις της ομοσπονδίας δυτικώς του Ιορδάνη 42 και η μεγαλύτερή της μετά την Δαμασκό. Ήταν ονομαστή για την βιομηχανία των λινών υφασμάτων.
Σπουδαία ήταν η θέσις της κατά την βυζαντινή εποχή οπότε ανέδειξε αξιόλογες προσωπικότητες, ως έδρα μιας από τις κυριότερες μητροπόλεις της Παλαιστίνης. Ο πρώτος γνωστός επίσκοπός της είναι ο Πατρόφιλος, που υπεστήριζε τον αρειανισμό. Σε μεγάλη ακμή ευρισκόταν ιδίως τον 6ο αιώνα μ.Χ. εποχή κατά την οποία έζησαν οι σπουδαίοι συγγραφείς Ιωάννης ο Σχολαστικός και Κύριλλος ο Σκυθοπολίτης.
Γύρω από το σημερινό χωριό Βεθ Σεάν, που έχει διευρυνθή με νέες συνοικίες κατά το 194943 ,και σε μεγάλη έκταση, σώζονται ερείπια που δείχνουν ότι κατά τα ελληνιστικά και τα πρώτα βυζαντινά χρόνια ήταν μεγαλόπολις: τείχη, αμφιθέατρο, θέατρο. Ένα από τα κυριότερα ευρήματα είναι τα ερείπια ενός ελληνικού μοναστηριού της Θεοτόκου Μαρίας, κτισμένου τον 6ο αιώνα, του οποίου τα θαυμάσια μωσαϊκά σώζονται σε καλή κατάσταση.
Όχι μόνο σε αυτές τις ελληνικές πόλεις αλλά και σε άλλες, όπου επικρατούσε το ιουδαϊκό στοιχείο, γλώσσα γενικής επικοινωνίας ήταν η ελληνική. Παραδείγματος χάριν στην Βεθ Σεαρίμ όπου παρέμεινε το συνέδριο για λίγο χρόνο τον 2ο αιώνα μ.Χ. οι τάφοι των νομοδιδασκάλων επιγράφονται συνήθως ελληνικά και αραμαϊκά, μερικές φορές μάλιστα μόνο ελληνικά…».

Ήρθε, όμως, η ώρα να διαβάσουμε ένα σχετικό άρθρο του γράφοντος το οποίο εδημοσιεύθη στην εβδομαδιαία εφημερίδα «Νέοι Άνθρωποι» την 18ην Ιουνίου 1999, ώστε να αποδειχθή το γεγονός, ότι ο Ιησούς ήτο Γαλιλαίος, όπως τουλάχιστον γράφει η ίδια η Καινή Διαθήκη:

Συνεχίζεται…