22/11/11 17:03 - Η Καταγωγή του Ιησού Χριστού (16)

Η Καταγωγή του Ιησού Χριστού (16)

Η συνέχεια του κεφαλαίου: «Η Καταγωγή του Ιησού Χριστού» μέσα από το βιβλίο μας: «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός», όπου οι φίλες και οι φίλοι της ιστοσελίδας μας θα διαβάσουν για πολλά και ενδιαφέροντα στοιχεία. Σήμερα μιλάμε για τη Δίκη του Χριστού, όπου κανείς μπορεί να βγάλει πολλά συμπεράσματα…

Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Χ. ΔΡΕΜΠΕΛΑΣ, συγγραφέας του βιβλίου: «ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ», αναφερόμενος εις την περίφημον Δίκην του Χριστού, λέει ότι η δίκη αυτή συνεκλόνισε την Ρώμην και τον αυτοκράτορα Τιβέριον Ιούλιον Καίσαρα, ο οποίος μάλιστα είχε ζητήσει να πληροφορηθή από τον προηγούμενον διοικητήν της Ιουδαίας Πούπλιον Λέντουλον με μίαν έκθεσιν περί Χριστού.
Η ως άνω έκθεσις υπάρχει εις χείρας του γράφοντος και κατ’ επανάληψιν είχε επιδειχθή εις την εκπομπήν «Το Ντοκουμέντο της Εβδομάδος» εις την «ΤΗΛΕΤΩΡΑ» αλλά και εδημοσιεύθη εις διαφόρους εφημερίδας και περιοδικά. Ας δούμε, λοιπόν, τι αναφέρει αυτή η έκθεσις του Πούπλιου Λέντουλου: 73


«Ηκουσα, ω Καίσαρ, ότι επιθυμείς να μάθης ότι σοι γράφω νυν περί ανθρώπου τινός ενάρετου, καλουμένου Ιησού Χριστού, ος είναι υιός Θεού Δημιουργού των Ουρανών, της γης και παντός ό,τι υπάρχει. Αλήθεια ω Καίσαρ, καθ’ ημέραν ακούονται θαυμάσια πράγματα δια μιας λέξεως και μόνης.
Είναι ανήρ μετρίου αναστήματος. Καλός την όψιν, περιβεβλημένος με μεγαλοπρέπειαν, ιδίως κατά το πρόσωπον, ώστε όσοι τον κοιτάζουν αναγκάζονται να τον αγαπούν και να τον σέβωνται. Έχει την κόμην χρώματος καρύου ωρίμου, εξικνουμένην μέχρι των ώμων και εκείθεν μέχρι των ωμοπλατών του˙ διχάζεται δε αύτη εν τω μέσω άνωθεν κατά το σύστημα των Ναζαρηνών. Το μέτωπόν του είναι λείον και γαλήνιον, το πρόσωπόν του άνευ ρυτίδος, η ρις και τα χείλη κανονικώτατα. Το γένειόν του είναι πυκνόν και του αυτού χρώματος της κόμης, διχάζεται δε εις το μέσον. Το βλέμμα του είναι σοβαρόν και εμπνέει φόβον, έχει δε ηλιακής ακτίνος δύναμιν. Ουδείς δύναται να τον παρατηρήση ατενώς.
Όταν επιτιμά φοβίζει, όταν δε πράττει τούτο κλαίει. Έχει ωραίας τας χείρας και τους βραχίονας. Εν τη συνομιλία ευχαριστεί πάντας, δυσκόλως όμως φαίνεται, όταν δε φανή που είναι μετριόφρων και έχει το ωραιότερον παράστημα του κόσμου.
Είναι ωραίος ως η μητέρα του, ήτις είναι η ωραιοτέρα γυνή ταύτα.
Εάν όμως η Ση μεγαλειότης, ω Καίσαρ, ποθή να ιδή αυτόν, πληροφόρησόν με διότι θα Σοι τον στείλω πάραυτα. Πάντες εν Ιερουσαλήμ θαυμάζουσι την σοφίαν του, καίτοι ουδέποτε εσπούδασέ τι και όμως είναι κάτοχος πάσης επιστήμης.
Περπατεί ανυπόδητος και ασκεπής. Πολλοί βλέποντες αυτόν, γελώσιν, αλλά όταν ευρίσκονται προ αυτού τρέμουσι και θαυμάζουσιν αυτόν.
Λέγουσιν ότι ουδέποτε άνθρωπος ως αυτός εφάνη εις τα μέρα ταύτα.
Τη αληθεία ως μοι λέγουσιν οι Εβραίοι, ουδέποτε εκηρύχθη διδασκαλία ως η ιδική του.
Άλλοι πάλιν μοι λέγουσιν ότι είναι εχθρός της Σης μεγαλειότητος, ω Καίσαρ. Πολλαχώς με ενοχλούσιν οι μοχθηροί αυτοί Εβραίοι. Λέγεται ότι αυτός ουδέποτε δυσηρέστησέ τινα, αλλά ότι μάλλον εποίησε το αγαθόν.
Όλοι όσοι εγνώρισαν αυτόν ευηργετήθησαν παρ’ αυτού.
Όμως εις την Σην μεγαλειότητα, ω Καίσαρ, εις την προς Σε υπακοήν, ειμί πρόθυμος, ό,τι διατάξεις θέλει εκτελεσθή.
Εν Ιερουσαλήμ Ινδικτιώνος 7 Σελήνη 11.
Τη Ση μεγαλειότητι πιστότατος και ευπειθέστατος
ΠΟΥΠΛΙΟΣ ΛΕΝΤΟΥΛΟΣ
Κυβερνήτης της Ιουδαίας»

Περί της επιστολής αυτής διΐστανται οι απόψεις των ειδικών, ενώ εις χείρας του γράφοντος υπάρχει και άλλη παρόμοιος επιστολή, ήτις μεταξύ άλλων αναφέρει ότι ο Ιησούς «ουδέποτε ώφθη γελών αλλά πάντοτε κλαίων».
Ο αυτοκράτωρ Τιβέριος (42 π.Χ.–37 μ.Χ.) ηξίωσε και από τον Πόντιον Πιλάτον έκθεσιν περί των γεγονότων της Δίκης και Σταυρώσεως του Χριστού.
Αξίζει εδώ να είπωμεν ότι όπως αναφέρει και ο Αλέξανδρος Δρεμπέλας4 εις το βιβλίο του, ο Άννας και ο Καϊάφας απέφευγον να δικάσουν τον Ιησούν Χριστόν μη όντα φυλετικώς Ιουδαίον! Και ο Πόντιος Πιλάτος (ασφαλώς ελληνικής καταγωγής, όπως δείχνει το όνομά του) προσεσπάθησε, όσο ήταν δυνατόν, να σώση τον Κύριον Ημών Χριστόν από την καταδίκην ένεκεν και μόνον της ιδέας της δικαιοσύνης την οποίαν μετά πάθους υπηρετούσε.
Ο Κώστας Πλεύρης, γνωστός Αθηναίος δικηγόρος, εις μίαν μελέτην του περί Πόντιου Πιλάτου, 74 γράφει ότι: «Αι συνομιλίαι μεταξύ Ιησού και Πιλάτου ανήκουν εις τους αθανάτους διαλόγους»!
Και παρακάτω:
«Τι θα έχανε ο Πιλάτος αν συγκατένευε στον φόνον του Ιησού; Τίποτε. Καθαρώς λοιπόν δια λόγους δικαιοσύνης δεν εδέχετο να θανατωθή ο Χριστός, αφού δεν εύρισκε κάτι εις βάρος του. Αποδεικνύεται επομένως ότι ο Πιλάτος ήτο δίκαιος, αλλά και γενναίος, επειδή χάριν της δικαιοσύνης προτίμησε να συγκρουσθή με το φανατικό εβραϊκό ιερατείο και με ολόκληρο τον ιουδαϊκό λαό».
«Νίπτω τας χείρας μου» λοιπόν. Και αν η ιστορική αυτή φράσις του Πιλάτου, που ήλθε πρόσωπο με πρόσωπο με τον Χριστόν, έμεινε διαχρονική, θα πρέπει να μη λησμονήσωμεν και ένα άλλο γεγονός, που αφορά τον Πιλάτον, έτσι όπως το καταγράφει ο Λεων. Ιω. Φιλιππίδης:
«Επίσης ( ο Πιλάτος) εφόνευσε Γαλιλαίους, καθ’ ην ώραν προσέφερον θυσίας εν Ιερουσαλήμ, όπου είχον έλθει χάριν της εορτής του Πάσχα, εξ’ ου διεκόπησαν εχθρικώς οι σχέσεις μεταξύ Πιλάτου και του Τετράρχου της Γαλιλαίας Ηρώδου Αντύπα, η δε Καινή Διαθήκη υπαινίσσεται και άλλας τινάς σχετικάς ταραχάς, δι’ ας είχε συλληφθή ο Βαρραβάς επί συμμετοχή εις στάσιν και φόνον». 75
Αλήθεια, γιατί τους Γαλιλαίους; Μήπως γιατί ορισμένοι εξ αυτών είχαν… αλλαξοπιστήσει με προσφοράν θυσιών εις την Ιερουσαλήμ καίτοι αλλόφυλοι και ετερόδοξοι όπως ήσαν; Ιδού το ερώτημα…

Συνεχίζεται…