23/11/11 17:14 - Η Καταγωγή του Ιησού Χριστού (17)

Η Καταγωγή του Ιησού Χριστού (17)

Η συνέχεια του κεφαλαίου: «Η Καταγωγή του Ιησού Χριστού» μέσα από το βιβλίο μας: «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός», όπου οι φίλες και οι φίλοι της ιστοσελίδας μας θα διαβάσουν για πολλά και ενδιαφέροντα στοιχεία. Σήμερα, συνεχίζουμε να μιλάμε για τη Δίκη του Χριστού, όπου κανείς μπορεί να βγάλει πολλά συμπεράσματα…

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

Ανοίγοντας την Καινήν Διαθήκην και διαβάζοντας το Ευαγγέλιον του Μάρκου, 76 αλλά και του Ματθαίου, 77 θα δούμε κάτι το οποίο προβληματίζει κάθε καλόπιστον αναγνώστην, αφού ο μέγας αρχιερέας ήταν εκείνος ο οποίος ανέκρινε τον Ιησούν περί της ταυτότητός Του. Η σαφής αξίωσις του Ιησού, «εγώ ειμί» ( Ο Χριστός, ο υιός του Ευλογητού) με την συνοδευομένην εσχατολογικήν αναφοράν της και την προφητείαν της περί της Δευτέρας Παρουσίας Του, 78 εθεωρήθη ως η υπέρτατη βλασφημία για να καταδικασθή εις θάνατον.
Ο Ευαγγελιστής Λουκάς παρέχει μίαν άλλην πληροφορίαν που αξίζει να σημειωθεί μιας και ομιλεί και την ακριβή φρασεολογίαν της κατηγορίας: «Και αναστάν άπαν τη πλήθος αυτών ήγαγον αυτόν επί τον Πιλάτον. Ήρξαντο δε κατηγορείν αυτού λέγοντες τούτο εύρομεν διαστρέφοντα το έθνος και κωλύοντα Καίσαρι φόρους διδόναι, λέγοντα εαυτόν Χριστόν βασιλέα είναι». 79
Οφείλομεν να ομολογήσωμεν ότι δεν κατανοούμε την ερμηνευτικήν απόδοσιν του Παναγιώτη Ν. Τρεμπέλα εις το θέμα της φράσεως «διαστρέφοντα το έθνος» που αποδίδει ως «διαστροφήν και παρακίνησιν εις επανάστασιν του έθνους» την ώρα που ο όρος «διαστροφή» έχει την έννοιαν της διαστρεβλώσεως της κακοπίστου διατυπώσεως80 κ.λ.π.
• Ποιος έθνος, λοιπόν, «διέστρεψε» ο Χριστός και γιατί;
• Σε τι αποσκοπούσε ένας, κατά τα άλλα νομιμόφρων πολίτης, που κατηγορήθηκε τόσο πολύ;
• Εάν υπήρχαν πρακτικά της Δίκης ίσως να εγνωρίζαμε περισσότερα… το βέβαιο είναι ότι οι κατήγοροί Του αντέδρασαν σφοδρότερον, ισχυριζόμενοι ότι προεκάλεσε ταραχήν μακράν εις τον Βορράν όσο η Γαλιλαία! 81 Γιατί;
• Ο Πιλάτος αποστέλλει εις την συνέχειαν, τον Ιησούν, Γαλιλαίον όντα, εις τον Ηρώδην ενώπιον του οποίου η δίκη ήταν μια ματαία υπόθεσις παρά την «σφοδράν κατηγορίαν» υπό των θρησκευτικών αρχηγών των Ιουδαίων.
Τούτο, ίσως, λόγω της αξιοπρεπούς σιωπής και συμπεριφοράς του Ιησού, γι’ αυτό και μετά τον δεύτερον χλευασμόν του Κυρίου, εις τον οποίον συμμετείχε και ο Ηρώδης, 82 απέστειλε Αυτόν και πάλιν εις τον Πιλάτον για δευτέραν φοράν.
Λέγεται ότι ο Πιλάτος έστειλε τον Ιησούν εις τον τετράρχην της Γαλιλαίας, τον Ηρώδην Αντύπαν, δεδομένου ότι ο Ιησούς, ως μη Ιουδαίος, αλλά Γαλιλαίος, ανήκε εις την διοικητικήν περιφέρειαν της Γαλιλαίας, όπου αρμόδιος για να τον δικάση ήταν μόνον ο Ηρώδης ο οποίος μάλιστα, ένεκεν καταγωγής, τον υπεδέχθη χαμογελώντας και με ικανοποίησιν, 83 ασχέτως της εξελίξεως της Δίκης.
Ωστόσο, αν και οι εκθέσεις των Συνοπτικών Ευαγγελίων διαφέρουν εις πολλές λεπτομέρειες, περί της Δίκης και της καταδίκης του Χριστού, συμφωνούν επί του γενικού χαρακτήρος της Δίκης. Κατά την παράδοσιν αυτήν, ο Ιησούς προσήχθη ενώπιον του Ιουδαϊκού δικαστηρίου και εκρίθη άξιος θανάτου, με την κατηγορίαν της βλασφημίας. Αλλά οι διηγήσεις παρουσιάζονται εισηγούμενες, ότι αν και το δικαστήριον, Sanhedrin, ηδύνατο να καταδικάση έναν φυλακισμένον εις θάνατον, η εκτέλεσις δεν μπορούσε να γίνει χωρίς την ειδικήν έκθεσιν της Ρωμαϊκής εξουσίας- κάτι που μόνον ο Πιλάτος ηδύνατο να πράξη, όπερ και εγένετο δια της θανατικής ποινής του Ιησού (δια σταυρώσεως). Επομένως ο Πιλάτος εξέδωσε την τελικήν καταδίκην, αλλά επί τη βάσει εκείνου, που όπως λέει και ο Επίσκοπος Κατάνης, Ιάκωβος Πηλίλης, έχει μεταφρασθή εις την εποχήν μας ως μία πολιτική καταδίκη!

 

ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΠΟΝΤΙΟΥ ΠΙΛΑΤΟΥ, ΗΓΕΜΟΝΟΣ ΤΗΣ ΙΟΥΔΑΙΑΣ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΣΑ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΝ ΕΙΣ ΘΑΝΑΤΟΝ !..

«Εγώ ο Πόντιος Πιλάτος ηγεμών του των Ρωμαίων αυτοκράτορος εν Ιουδαία, επί του Πραιτωρίου του εν Ιερουσαλήμοις, κρίνω και κατακρίνω και καταδικάζω εις θάνατον σταυρικόν τον Ιησούν, τον λεγόμενον υπό του πλήθους Χριστόν, Γαλιλαίον την πατρίδα, άνθρωπον στασιαστήν κατά του νόμου του Μωσαϊκού και του μεγαλοπρεπούς βασιλέως των Ρωμαίων Τιβερίου Καίσαρος. Διότι, συναθροίσας αυτός πλήθος πλουσίων και πενήτων, δεν έπαυσε να διαγείρη ταραχάς εν Ιουδαία, ποιών εαυτόν υιόν του Θεού και βασιλέα της Ιερουσαλήμ απειλών να καταλύση τον ναόν των Ιουδαίων, απαρνούμενος τον φόρον του Καίσαρος, και τολμήσας να εισέλθη θριαμβευτικώς εις την Ιερουσαλήμ μετά πλείστου όχλου, ως αν ήτο βασιλεύς. Δια τούτο διατάσσω τον υπ’ εμέ πρώτον εκατόνταρχον Κόντον Κορνήλιον να περιαγάγη τον Ιησούν δημόσια δεδεμένον μεμαστιγωμένον, ενδεδυμένον πορφυράν, εστεφανωμένον ακανθίνω στεφάνω και βαστάζοντα επ’ ώμων τον ίδιον σταυρόν, και είτα εξελθών δια της νυν καλουμένης Αντωνιακής Πύλης, να απαγάγη αυτόν επί τον τόπον της εκτελέσεως τον καλούμενον Γολγοθά, και να σταυρώση αυτόν εκεί μετά δύο ληστών καταδίκων. Κελεύω δε το σώμα να μείνη επί του σταυρού εις θεωρίαν και παραδειγματισμόν πάντων των κακοποιών, και να τεθή επιγραφή επί του σταυρού δηλούσα την αιτίαν της καταδίκης και γεγραμμένη Εβραϊστί, Ελληνιστί και Ρωμαϊστί.
Εγένετο τω 17 έτει της βασιλείας Τιβερίου Καίσαρος.

ΙΟΥΣΟΥΑ ΝΑΖΟΑΡ ΜΕΛΕΧ ΓΕΟΥΔΑ
(Εβραϊστί)
ΙΗΣΟΥΣ Ο ΝΑΖΩΡΑΙΟΣ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΙΟΥΔΑΙΩΝ
(Ελληνιστί)
JESUS NAZORAEUS REX IOUDAEORUM
(Ρωμαϊστί)»

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑΝ

Άξια μνείας είναι τα συμπεράσματα που εξάγει ο Επίσκοπος Κατάνης, Ιάκωβος (Γεώργιος) Πηλίλης, εις το βιβλίον του: «Τι είναι Χριστιανισμός». Διαβάζομεν:
«Εκείνοι οι οποίοι αμφισβητούν την γνησιότητα της δίκης του Ιησού ενώπιον του Ιουδαϊκού δικαστηρίου, (Sanhedrin) βιάζονται όπως παράσχουν μίαν αφορμήν δια την συμπερίληψιν αυτής εις τα υπομνήματα των Ευαγγελιστών. Η συνήθης ερμηνεία είναι ότι οι συγγραφείς των Ευαγγελίων ενδιεφέροντο όπως μεταφέρουν την ενοχήν δια τον θάνατον του Ιησού από τας Ρωμαϊκάς εις τας Ιουδαϊκάς αρχάς. Ο P. Winter λ.χ. ισχυρίζεται ότι ο Πιλάτος υπήρξεν λίαν συμπαθής προς τον Ιησούν δι’ ο και αι εκθέσεις των Ευαγγελιστών καθίστανται ένα ισχυρόν μέρος απολογητικής, εν όψει ενός, επικινδύνως, αυξανομένου αυτοκρατορικού διωγμού της Χριστιανικής Εκκλησίας, και αντανακλούν επίσης, την τυπικήν, κατά τον πρώτο αιώνα μ.Χ. έντασιν μεταξύ Χριστιανισμού και Ιουδαϊσμού. Δι’ ο είναι πιθανόν να ίδωμεν, άραγε, πως η Χριστιανο – Ιουδαϊκή εχθρότης της περιόδου ταύτης ηδύνατο να έχη επηρεάσει τους Ευαγγελιστάς εις τας αφηγήσεις των; Αλλά παραμένει δύσκολον να κατανοήσωμεν οιονδήποτε πραγματικόν λόγον δια μίαν εσκεμμένην εφεύρεσιν μιας φιλικής προσωπογραφίας του Πιλάτου προς τον Ιησούν, επί σκοπώ όπως κερδίση την εύνοιαν της Ρώμης. Έτι δε και εάν ούτοι εκολακεύοντο από την διαμαρτυρίαν αυτήν της Ρωμαϊκής αθωώσεως οι αυτοκράτορες, οι οποίοι είχον επιδοθή εις την εξόντωσιν, ή τουλάχιστον, εις τον περιορισμόν του Χριστιανισμού, θα εντυπωσιάζοντο με την ενέργειαν ενός κυβερνήτου, ο οποίος έπραξεν το έσχατον ίνα σώση την ζωήν του ιδρυτού του; Επί πλέον, πόσον είναι αληθές τούτο, ότι τα Ευαγγέλια την εποχήν αυτήν, εγράφησαν δια το αυτοκρατορικόν δικαστήριον και όπως χρησιμοποιηθούν εν αυτώ ως απολογητικά δεδομένα; Είναι δυνατόν όπως θεωρήσωμεν μίαν τοιαύτην περίπτωσιν δια τον Ευαγγ. Λουκάν, το Ευαγγέλιόν του και τας Πράξεις του; Αλλά και εάν τούτο ήθελεν επικυρωθή δια τον Λουκάν τούτο δεν δύναται να συζητηθή δια τους άλλους Ευαγγελιστάς.
Συμπέρασμα επί της Δίκης: Δυνάμεθα να καταλήξωμεν εις το συμπέρασμα ότι αι Ευαγγελικαί αφηγήσεις περί της δίκης του Ιησού διασώζουν τα γεγονότα, ως έλαβον ταύτα χώραν, εν ακριβεία. Δεν έχομεν οιονδήποτε λόγον να αμφιβάλλωμεν, ότι η κυρία σκιαγραφία είναι ορθή και ακριβής. Ο Ιησούς εδικάσθη υπό των Ιουδαϊκών αρχών, και μετήχθη, κατ’ ανάγκην υπ’ αυτών εις τον Ρωμαίον κυβερνήτην της Ιουδαίας. Και ο Πιλάτος, ενεργών τελείως εντός των ορίων της εξουσίας του, επεκύρωσεν την καταδίκην κατά του Ιησού, η οποία έκτοτε ως η κατηγορία καθ’ εαυτήν, έχει, σκοπίμως, ισολογισθή, μεταξύ της πολιτικής και θεολογικής κινήσεως».
Αλήθεια, γιατί ο Ιησούς «μετήχθη κατ’ ανάγκην» εις τον Ρωμαίον κυβερνήτην της Ιουδαίας;
Μήπως λόγω της αμφισβητήσεως της καταγωγής Του;
Ιδού το ερώτημα!

Κλείνοντας το θέμα της Δίκης του Χριστού θα πρέπει να επισημάνωμεν εδώ μία αξιοσημείωτη λεπτομέρεια: Το Βατικανό εξέδωσε ένα βιβλίο84 εις το οποίο κάνει σημαντικήν αναφοράν στις διαφωνίες που είχαν οι Εβραϊκές (και όχι οι Ρωμαϊκές) Αρχές του Ισραήλ έναντι του Ιησού Χριστού.
Γιατί;
Και γιατί το Βατικανό, ύστερα από 1963 χρόνια δίδει «άφεσιν αμαρτιών» στους Ιουδαίους οι οποίοι «δεν είναι συλλογικώς υπεύθυνοι για τον θάνατον του Ιησού;» 85
Και κάτι ακόμη: Ποιος γνωρίζει ότι η ανάκρισις του Ιησού Χριστού υπό του Πιλάτου εγένετο εις την ελληνικήν γλώσσαν; 86 Πολλά θα μάθωμε εις το μέλλον…!87

Συνεχίζεται…