29/11/11 15:46 - Μιλούσε ο Χριστός ελληνικά; (2)

Μιλούσε ο Χριστός ελληνικά; (2)

Διαβάστε μια νέα σειρά αποκαλυπτικών άρθρων με τίτλο: «Μιλούσε ο Χριστός Ελληνικά;», με συγκλονιστικά στοιχεία, όπως ακριβώς τα δημοσιεύουμε στο ειδικό και ομώνυμο κεφάλαιο του έργου μας: «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός - Χριστιανισμός»!...

ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΚΩΝ/ΝΟΣ ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

Ο μέγας ιστορικός του Έθνους μας, Κων/νος Παπαρρηγόπουλος, μέσα εις την «Ιστορίαν του Ελληνικού Έθνους»,1 αναφερόμενος εις το θέμα της διαδόσεως του Ελληνισμού, υπογραμμίζει: «Και λέγοντες, ότι τα θαυμάσια παρήγαγεν ο Ελληνισμός, δεν υπονοούμεν, ότι παρήγαγε και τον Χριστιανισμόν. Η μεν αποκαλυφθείσα υπό του Σωτήρος αλήθεια είναι έργον υπεράνθρωπον, ο δε διαδοθείς κατά την Ανατολήν Ελληνισμός, δια της θρησκευτικής συγχωνεύσεως και συνθέσεως, ην προς τοις άλλοις επήγαγεν, υπεβοήθησεν απλώς το έργον της Θείας Πρόνοιας, παρασκευάσας τα πλήθη εις την παραδοχήν και την κατάληψιν του μετ’ ου πολύ υπό του Ευαγγελίου κηρυχθέντος ενός και μόνον αληθινού Θεού. Επί τούτω δε προηγήθη ή του Ελληνισμού διάδοσις. Δεν αρνούμεθα βεβαίως την μεγαλοφυϊαν του Αλεξάνδρου και την επιτηδειότητα και την επιμονήν των διαδόχων του. Αλλ’ ο Αλέξανδρος και οι διάδοχοι εξεπλήρωσαν προδήλως εντολήν άνωθεν αυτοίς τεταγμένην ουδέ είναι δυνατόν να ερμηνευθώσιν άλλως άπασαι του ιστορικού τούτου δράματος αι περιπέτειαι…
Μέγα λοιπόν και υπό της προνοίας αυτής θαυματουργηθέν μάλλον ή υπό ανθρώπου διαπραχθέν, γεγονός έστι η του Ελληνισμού κατά την Ανατολήν διάδοσις˙ μέγα δια την όλην της ανθρωπότητος ιστορίαν.».
Όπως αντιλαμβάνονται οι αναγνώστες αυτού του βιβλίου, ο μέγας ούτος ιστορικός του Έθνους μας Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, πέραν των άλλων, δέχεται και την άνωθεν εντολήν του Μεγάλου Αλεξάνδρου δια την πραγματοποίησιν της μεγάλης αποστολής του ανά τον κόσμον, δικαιώνοντας όλους όσους λέγουν ότι ο θρυλικός Στρατηλάτης, δια της διαδόσεως της ελληνικής γλώσσης στα πέρατα της οικουμένης, υπήρξε πρόδρομος του Χριστιανισμού!…

ΤΙ ΙΣΧΥΡΙΖΕΤΑΙ Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Ο μεγάλος Έλλην γλωσσολόγος Γ. Χατζιδάκις, αναφερόμενος εις το θέμα της υπό του Κυρίου χρησιμοποιήσεως ελληνικής γλώσσης, λέγει: «Την Κοινήν αυτήν ελληνικήν γλώσσαν εχρησιμοποίησεν ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός και οι Απόστολοι εις τας διδασκαλίας των»! (Ίδε ΝΕΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΕΠΙΤΟΜΟΝ, Εκδόσεις Δ. Δημητράκου, Αθήναι 1957). Και αυτό αποτελεί άλλο ένα ισχυρό τεκμήριο αποδείξεως ότι ο Ιησούς Χριστός μιλούσε ελληνικά.

ΤΙ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο ΛΕΩΝ. Ι. ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ

Ο Καθηγητής Λεων. Ι. Φιλιππίδης του οποίου αναφοράν κάμνομεν τακτικώς εις το βιβλίο αυτό, εις το μνημειώδες έργο του: «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΕΞ ΑΠΟΨΕΩΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗΣ», αφού ομιλεί για την υπό της Θείας Προνοίας επιλογήν της Ελληνικής Γλώσσης προς Ευαγγελισμόν της Οικουμένης2 αλλά και την διαμόρφωσιν της «Κοινής» λεγομένης ελληνικής γλώσσης, γράφει:
«Ούτως, από του εξελληνισμού της «οικουμένης» δια του Μ. Αλεξάνδρου και εξής, ήτοι κατά την ελληνικήν εποχήν, η Κοινή απέβη ου μόνον η επίσημος γλώσσα της διοικήσεως και της λογοτεχνίας των Ελλήνων, αλλά και διεθνής γλώσσα, ήτοι κοινόν όργανον πνευματικής επικοινωνίας, συνεννοήσεως και εκπολιτισμού των απανταχού της οικουμένης λαών, ήτις οικουμένη ούτω, καθ’ όλην την γεωγραφικήν έκτασιν και παρά την πολυμορφίαν των λαών της, αποκτά γλωσσικήν ενότητα κατά την ελληνιστικήν περίοδον.
Όλη η Ανατολή παρουσιάζει ως επί το πλείστον ελληνικάς επιγραφάς. Ο λαός πανταχού ομιλεί, ακούει και εννοεί την «Κοινήν».
Εν Αιγύπτω οι πλείστοι πάπυροι γράφονται ελληνιστί. Μετά τον Μ. Αλέξανδρον η Κοινή κατακτά και την Δύσιν. Εν Ρώμη και τη Διασπορά και αυτοί οι Ιουδαίοι ωμίλουν ελληνιστί. Εν Γαλιλαία ο Καίσαρ ευρίσκει ελληνικήν γραφήν και γλώσσαν.
Και εις την ανατολήν της χριστιανικής χρονολογίας η Κοινή έχει καταστή παγκόσμιος γλώσσα. Εις την Ελληνικήν γράφει και ο Ρώμης Ιππόλυτος κατά τον γ’ αιώνα μ.Χ. Μόνον εν τη Ισπανία και την Αφρική επεκράτει η Λατινική.
Η Κοινή ελληνική γλώσσα, κατά βάσιν και κυρίαρχον υλικόν και τύπον αττική, περιελάμβανε κατ’ αρχάς και στοιχεία από τε των λοιπών ελληνικών διαλέκτων3 και από των εξωελληνικών επιδράσεων, λόγω της προς τοσούτο πλήθος λαών επιμιξίας εις τόσον ευρείαν γεωγραφικήν έκτασιν. Παρουσίαζε δια ταύτα η Κοινή παραλλαγάς, εκδήλους εις την διαφοράν μεταξύ της γραφομένης ή λογοτεχνικής Κοινής, ήτις ήτο προσεκτικωτέρα και περισσότερον αττικίζουσα και της λαλουμένης ή δημώδους Κοινής, ήτις εχρωματίζετο πλουσιώτερον δια τυπικών ιδιοτυπιών και παραλλαγών. Αλλά, συν τω χρόνω προϊόντι, η διαμόρφωσις αυτή εξεδηλώθη κατά παλίντροπον φοράν˙ μικρόν κατά μικρόν ήρχισε πάλιν η ανιούσα προς την αρχικήν αττικήν καθαρότητα, τα διαλεκτικά ιδιώματα και τα ξένα στοιχεία ήρχισαν βαθμηδόν να υποχωρούν ούτως, ώστε επί της εποχής των Ρωμαίων αυτοκρατόρων η Κοινή, βαθμηδόν αποκαθαιρομένη, κυριαρχείται και αύθις υπό της αττικής διαλέκτου.
Όταν λέγωμεν ότι η Κοινή Ελληνική κατέστη παγκόσμιος γλώσσα δεν εννοούμεν, ότι υπήρξεν αύτη και η μοναδική ή αποκλειστική. Παρ’ αυτή ίσταντο α) η Λατινική, ως νομική, στρατιωτική και υπαλληλική γλώσσα της Δύσεως και β) άλλαι τινές τοπικαί γλώσσαι ως λ.χ. η κελτική, η αραμαϊκή υπό τας διαφόρους διαλέκτους αυτής: συριακήν, παλαιστίνειον κ.α. προ πάντων εις την ύπαιθρον διετηρούντο αι παλαιαί λαϊκαί γλώσσαι. Αλλ’ η κρατούσα διεθνής γλώσσα, ιδία εν Ανατολή αρά και εν Παλαιστίνη ήτο η Ελληνική».

Συνεχίζεται…