01/12/11 15:40 - Μιλούσε ο Χριστός ελληνικά; (3)

Μιλούσε ο Χριστός ελληνικά; (3)

Διαβάστε μια νέα σειρά αποκαλυπτικών άρθρων με τίτλο: «Μιλούσε ο Χριστός Ελληνικά;», με συγκλονιστικά στοιχεία, όπως ακριβώς τα δημοσιεύουμε στο ειδικό και ομώνυμο κεφάλαιο του έργου μας: «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός - Χριστιανισμός»!...

ΤΙ ΛΕΝΕ ΑΛΛΟΙ ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ

Ο πρώην Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας και Ακαδημαϊκός Μιχ. Στασινόπουλος εις σχετικό του έργο για τις «Μορφές του Δ΄ αιώνος μ.Χ.»4, αναφερόμενος εις τις σχέσεις ελληνικής γλώσσας και Χριστιανισμού θα γράψη:
«Ώστε η χρησιμοποίηση της ελληνικής γλώσσας από τον Χριστιανισμό, από τα πρώτα ακόμη βήματά του, είναι γεγονός με βαθύτερη σημασία. Η ελληνική απέδωσε τα νοήματα του Χριστιανισμού ως η τελειότερη γλώσσα του κόσμου, αλλά και ως κοινό μέσο συνεννοήσεως των πιο εκλεκτών πληθυσμών της εποχής εκείνης. Χαρακτηριστική είναι και η συνάντηση του «ελληνόφωνου» Αποστόλου Φιλίππου με «΄Ελληνάς τινας» δηλαδή «εξελληνισμένους» Ιουδαίους, που εζήτησαν να ιδούν τον Ιησού. Ο Ιησούς τότε διαισθάνθηκε τον ρόλο που έπαιζε ο Ελληνισμός στη διάδοση της θρησκείας και τον προέβλεψε με προφητικά λόγια» 5

Εις υποσημείωσίν του ο ως άνω Ακαδημαϊκός δάσκαλος θυμίζει μιαν εργασίαν που έκανε ο καθηγητής Παναγιώτης Μπρατσιώτης, 6 όπου σημειώνεται ότι σύμφωνα με μιαν άποψιν, η στιχομυθία Ελλήνων και Ιησού έγινε εις την ελληνικήν γλώσσαν! Κάτι το οποίο προφανώς συνέβη και κατά τον διάλογον Ιησού και Πιλάτου! 7

Ο Ιάκωβος (Γεώργιος) Πηλίλης, Επίσκοπος Κατάνης, εις την μνημειώδη εργασίαν του: «Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ»8 καταχωρίζει ένα κεφάλαιο υπό τον τίτλον: «Η Ελληνική» : η Γλώσσα του Ιησού Χριστού». Αλιεύομεν, λοιπόν, το στοιχείο που μας αφορά:
«…Ο Ιησούς Χριστός: Περί του ιδίου του Ιησού Χριστού καθορίζεται ότι εις τρεις περιπτώσεις εχρησιμοποίησεν την Αραμαϊκήν, όταν με τας λέξεις, «ταλιθά κούμι» ήγειρεν εκ των νεκρών την κόρην του Ιαείρου (Μάρκ. 5:41) όταν με την λέξιν «εφφαθά» εθεράπευσεν τον κωφόν μογιλάλον (Μάρκ. 7:32,34) και όταν ευρίσκετο επί του Σταυρού παραφράζοντας τας πρώτας λέξεις του ψαλμού 22, («ο Θεός ο Θεός μου, ίνα τι εγκατέλιπές με;») ανεφώνησεν «Ελωΐ Ελωΐ, λιμά σαβαχθανί;» (Μάρκ. 15:34) και εις τον Ευαγγ. Ματθαίον «ηλί, ηλί λιμά σαβαχθανί;» (27:46). Είναι μόλις διανοητόν ότι μεταξύ όλων των εκφράσεων του Ιησού, αι οποίαι αναφέρονται εν τοις Ευαγγελίοις, αι τρεις αυταί ήσαν αι μόναι δια τας οποίας εχρησιμοποίησεν την εγχώριον ιδιωματικήν γλώσσαν της πατρίδος του. Και δεν είναι εύκολον να προσδιορίσωμεν, διατί εκ μιας μεγάλης σειράς εκφράσεων, αι τρεις αυταί, μόνον, εδόθησαν εις την αρχικήν μορφήν των. Εις την τελευταίαν, οι παρευρισκόμενοι την στιγμήν εκείνην πλησίον Του, εθεώρησαν ότι Ούτος εκάλει τον Ηλίαν, και εις τας άλλας δύο είναι αξιοσημείωτον ότι έκαστος Ευαγγελιστής αναφέρει μίαν, μόνον. Το πραγματοποιηθέν θαύμα με την λέξιν «εφφαθά» ευρίσκεται εις τον Ευαγγ. Μάρκον, μόνον, ενώ το έτερον με τας λέξεις «ταλιθά κούμι» ευρίσκεται εις τον Ευαγγ. Λουκάν μόνον και αι αποδιδόμεναι λέξεις εις τον Ιησούν, «η παις εγείρου» (Λουκ. 8:54), είναι Ελληνικαί, το οποίον μαρτυρεί, πόσον ανασφαλές είναι, εις ετέρας περιπτώσεις, να θεωρήσωμεν ότι ωμίλει Ελληνιστί, διότι λέγεται, ότι δεν ωμίλει την Αραμαϊκήν. Έτι, δε υπάρχει μία άλλη περίπτωσις εν οποία, σαφώς καθορίζεται ότι ωμίλησεν, ομοίως, εις την Αραμαϊκήν εις την εμφάνισίν Του εις τον Παύλον, όταν ούτος μετέβαινεν εις την Δαμασκόν. Περί του γεγονότος τούτου υπάρχουν τρεις διηγήσεις (Πραξ. 9,22,26) και ενταύθα, ομοίως είναι αξιοσημείωτον ότι μεταξύ των παραλλήλων εκθέσεων, μία μόνον (Πραξ. 26:14) υπαινίσσεται το γεγονός ότι η χρησιμοποιηθείσα γλώσσα υπό του Ιησού ήτο η Εβραϊκή, «ήκουσεν φωνήν…Εβραΐδι διαλέκτω». Και είναι κατανοητόν, ότι η χρήσις της Εβραϊκής εις την περίπτωσιν του Αποστ. Παύλου ανήκεν εις την ευλογοφάνειαν της εκδηλώσεως και ο Ιησούς εμφανισθείς εις τον νέον αυτόν Απόστολον, ουχί, μόνον, με την μορφήν εν τη οποία ήτο γνωστός εις τους Δώδεκα, αλλά και με την γλώσσαν με την οποίαν Ούτος εσυνήθιζεν να συνομιλή μετ’ αυτών.
Η Ελληνική Γλώσσα: Ο Ιησούς Χριστός ωμίλει, μετά την Αραμαϊκήν, η οποία ήτο η καθομιλουμένη γλώσσα της Παλαιστίνης, και την Ελληνικήν «Κοινήν» κατά τους Alex Roberts9 και T.W. Abbott, 10 τόσον ώστε η γλώσσα της Καινής Διαθήκης δεν ήτο εν ιδίωμα το οποίον ήτο άγνωστον εις Αυτόν. Εις υποστήριξιν της απόψεώς των ταύτης, ούτοι ισχυρίζονται ότι η Ελληνική ήτο η κοινή γλώσσα όλων των χωρών, αι οποίαι συνιστούσαν πρότερον την αυτοκρατορίαν του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των διαδόχων του. Η Ελληνική, εκτός ότι ήτο το σύνηθες ενδιάμεσον της εμπορικής επικοινωνίας μεταξύ των Ιουδαίων και των ξένων ήτο ομοίως, η τακτική γλώσσα των ελληνιζουσών ανωτέρων τάξεων και των αντιπροσώπων της Ρωμαϊκής κυβερνήσεως. Υπήρχον εν Ιεροσολύμοις ελληνιστί ομιλούντες Ιουδαίοι, οι οποίοι είχον τας ιδικάς των συναγωγάς: «εγένετο γογγυσμός των Ελληνιστών προς τους Εβραίους…» (Πραξ. 6:1,9) και οι οποίοι ως παρουσιάζεται, είχον δημιουργήσει ειδικάς κοινότητας και προήρχοντο οι πλείστοι εξ αυτών, ίσως εκ των επιστρεψάντων Ιουδαίων της Διασποράς. Ο J.E.H.Thomson11 παρουσιάζει, με πειστικότητα, ότι η Παλαιστίνη ήτο μία δίγλωσσος χώρα και ότι ο Ιησούς εγνώριζεν και ωμίλει την Ελληνικήν, «Κοινήν» ως και την Αραμαϊκήν. Ο Αποστ. Πέτρος ωμίλησεν, προφανώς, Ελληνιστί κατά την ημέραν της Πεντηκοστής και εγένετο κατανοητός υφ’ όλων. Ο Αποστ. Παύλος ωμίλησεν επίσης, Ελληνιστί εις τα Ιεροσόλυμα και άπαντες κατενόησαν αυτόν, «ο Παύλος λέγει τω χιλάρχω… Ελληνιστί γινώσκεις;» (Πραξ. 21:37). Ο Ιησούς εδίδαξεν εις την Δεκάπολιν, μίαν ελληνικήν περιφέρειαν, και εις την περιφέρειαν Τύρου και Σιδώνος, ελληνικήν, ομοίως και της παραλίου Τύρου και Σιδώνος» (Λουκ. 6:17). Κατά τον χρόνον της επί του Όρους Ομιλίας, υπήρχον άνθρωποι προερχόμενοι από την Δεκάπολιν και Περαίαν, εκτός του μικτού πληθυσμού εκ Γαλιλαίας, Ιουδαίας και Ιεροσολύμων, (Ματθ. 4:25) 12 Ο Τ.Ε.Η.Thomson αποδεικνύει επίσης, ότι, εις το Ευαγγέλιον, τα παρατιθέμενα χωρία από την Παλαιάν Διαθήκην εις τας ομιλίας του Ιησού προέρχονται από την Ελληνικήν μετάφρασιν των Εβδομήκοντα, ενώ τα παρατιθέμενα χωρία υπό του ιδίου του Ματθαίου προέρχονται από το εβραϊκόν κείμενον της Παλαιάς Διαθήκης. Η περίπτωσις είναι πλέον σαφής ήτοι, δεν δυνάμεθα να καθορίσωμεν μετά βεβαιότητος, πότε ο Ιησούς ωμίλει εις την Ελληνικήν και πότε εις την Αραμαϊκήν. Τούτο εξηρτάτο από το ακροατήριον. Αλλ’ είναι πράγματι, βέβαιον, ότι ο ίδιος ο Ιησούς εγνώριζεν και ωμίλει κατά την θέλησιν Του την καθομιλουμένην «Κοινήν» Ελληνικήν, και ούτω είχεν τον γλωσσολογικόν αυτόν δεσμόν με τον ευρύτατον και ελεύθερον κόσμον της εποχής αυτής ως και με τους εραστάς της ελληνικής Καινής Διαθήκης της ημετέρας εποχής…»

Συνεχίζεται…