14/12/11 17:03 - Έγραφε ο Χριστός ελληνικά; (2)

Έγραφε ο Χριστός ελληνικά; (2)

Διαβάστε μια σειρά άρθρων για το αν ο Χριστός έγραφε ή όχι ελληνικά, με συγκλονιστικά ιστορικά και αρχαιολογικά στοιχεία, όπως ακριβώς τα φιλοξενούμε στην ομώνυμη κατηγορία που έχουμε μέσα στο βιβλίο μας: «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός»!..

ΤΙ ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ

Από το βιβλίο της κ. Ειρήνης Οικονομίδου «Το Άγιον Μανδήλιον» (Le Saint Voile) αλιεύομεν τις ακόλουθες πληροφορίες:
«Η ιστορία αυτή αναφέρεται και σε άλλα πατερικά και ιστορικά κείμενα, όπως στον Προκόπιο, ιστορικό του 6ου μ.Χ. αι. (500-565) ο οποίος αναφέρει την θαυματουργή αυτή εικόνα σαν ένα εύρημα που έγινε στην εποχή του μεταξύ άλλων θησαυρών που ανήκαν στον βασιλέα ΄Αγβαρο. Μιλάει γι’ αυτήν επίσης ο ιστορικός Κεδρηνός ( 11ος αι.) και ο Ευάγριος ο Σχολαστικός (536-600 μ.Χ.) ο οποίος λέγει ότι είδε ο ίδιος την εικόνα αυτή στην Έδεσσα, προσθέτοντας ότι είχε ανακαλυφθή πάλι το 545 μ.Χ. Αυτή η ιστορία αναφέρεται επίσης περιληπτικά από τον Πατέρα της Εκκλησίας Ιωάννη τον Δαμασκηνό (8ος αι.) και από τον Λέοντα τον Αναγνώστη της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, που είχε λάβει μέρος στην 7η Οικουμενική Σύνοδο (787 μ.Χ.) και που μας πληροφορεί ότι περνώντας από την Έδεσσα, είδε αυτός ο ίδιος την αγία αυτή εικόνα, που την προσκυνούσε ο κόσμος. Την αναφέρει και ο Όσιος Εφραίμ, ο Σύρος (4ος αι.) ο οποίος έζησε και έδρασε στην Έδεσσα ως καθηγητής της περιφήμου Θεολογικής Σχολής.
Ο εικονομάχος Αυτοκράτωρ του Βυζαντίου Λέων ο Γ’ που με διάταγμα είχε επιβάλλει την καταστροφή των θρησκευτικών εικόνων, το 726, έλαβε δύο γράμματα από τον Πάπα Ρώμης Γρηγόριο τον Β΄(πριν το Σχίσμα) που διαμαρτυρόταν εντόνως γι’ αυτό το μέτρο κατά της παραδόσεως της Εκκλησίας. Σε ένα από αυτά τα γράμματα ο Γρηγόριος Ρώμης ανέφερε την εικόνα της Εδέσσης και προσέθετε: «Στείλε κάποιον να δη αυτήν την εικόνα που είναι αχειροποίητος και θα καταλάβης εσύ ο ίδιος ότι στην Έδεσσα αναρίθμητοι πιστοί συγκεντρώνονται εκεί για να προσευχηθούν».

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ LABUBNA

Είναι ενδιαφέρουσα η εξιστόρησις της Θεολόγου Καθηγήτριας Ειρήνης Οικονομίδου:
«Την αρχαία αυτή εικόνα του Χριστού στην Έδεσσα την αναφέρει και ο Μωϋσής Khoren , o πατέρας της Αρμενικής Ιστορίας, που έζησε τον 5ο μ.Χ. αιώνα και είχε σπουδάσει στην Έδεσσα. Λέγει λοιπόν αυτός ο ιστορικός ότι υπήρχε μια αναφορά στα Αρχεία της Εδέσσης που είχε γράψει κάποιος που ονομαζόταν Labubna, σύγχρονος του βασιλιά Αβγάρου, που αναφέρει την εικόνα του Χριστού φερμένη από τον Ανανία τον γραμματέα του βασιλέα Αβγάρου. Λέγει επίσης ότι η εικόνα αυτή υπήρχε επί της εποχής του (5ο μ.Χ. αι.).
Το Χρονικό του Labubna το νόμιζαν χαμένο, γι’ αυτό η πληροφορία του Μωϋσή Khoren δεν έτυχε μεγάλης προσοχής. Πριν όμως από ένα αιώνα βρέθηκαν αντίγραφα της αναφοράς του Labubna σε τρία διαφορετικά μέρη:
α) Στο Μοναστήρι της Αγίας Μαρίας Δεϊπάρα στην Νιτρία, στην έρημο της Σκήτης (35 μίλια μακριά από το πιο δυτικό κανάλι του Νείλου).
Αυτό το χειρόγραφο το ανακάλυψε ο Αιδ. Herny Tattan το 1839 και βρίσκεται τώρα στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο. Είναι γραμμένο στην συριακή γλώσσα. Ο Αιδ. William Cuneton μετέφρασε στα αγγλικά και εξέδωσε ένα μεγάλο απόσπασμα από το Χρονικό του Labubna βάσει του χειρογράφου του Βρετ. Μουσείου το 1864. Στο περιθώριο του χειρογράφου υπάρχει η σημείωσι ότι το αντέγραψαν στην Έδεσσα το 411 μ.Χ.
β) Μια άλλη μετάφρασι του Χρονικού του Labubna στην αρμενική γλώσσα, βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον Αββά Φραγκίσκο Severin το 1730 και μεταφέρθηκε στο Παρίσι όπου μεταφράστηκε στα γαλλικά το 1867. Αυτό το αρμενικό χειρόγραφο είναι του 12ου αι. και βρίσκεται σήμερα στην Εθνική Βιβλιοθήκη στο Παρίσι (Τμήμα Ανατολικών Σπουδών).
γ) Το τρίτο χειρόγραφο αυτού του Χρονικού είναι του 6ου μ.Χ. αι. γραμμένο και αυτό στην αρμενική γλώσσα. Το ανακάλυψε ο Μ. Philipp στα αυτοκρατορικά Αρχεία της Πετρουπόλεως και εξεδόθη το 1876.
Τα δύο αυτά χειρόγραφα στην αρμενική γλώσσα είναι πολύ σημαντικά γιατί συμπληρώνουν τα κενά του συριακού χειρογράφου του Βρετανικού Μουσείου και δίνουν μία πλήρη αποκατάστασι της αναφοράς του Labubna.
Το Χρονικό αυτό μας δίνει και ορισμένες χρονολογίες:
α) Η βασιλεία του Αβγάρου του 5ου στην Έδεσσα της Συρίας και διήρκησε από το 13 ως το 50 μ.Χ. (σήμερα η Έδεσσα λέγεται Ούρφα και βρίσκεται στην Τουρκία, στα σύνορα με την Συρία).
β) Το 28 μ.Χ. ο Άβγαρος έστειλε μια αντιπροσωπεία στον Ρωμαίο Δικαστή Σαβίνο, που κυβερνούσε την Συρία, την Φοινίκη, την Παλαιστίνη και την Μεσοποταμία. Στην αντιπροσωπεία αυτή μετείχε ο γραμματεύς του Ανανίας που ήταν και ο υπεύθυνος των Αρχείων του. Τότε ήταν που έμαθε στην Ιερουσαλήμ, την ύπαρξι του Ιησού, των θαυμάτων Του και τα της συνωμοσίας εναντίον Του.
Και αφού αναφέρει το Χρονικό την ανταλλαγή των επιστολών μεταξύ Αβγάρου και Ιησού, καθώς και την ύπαρξι της προσωπογραφίας του Χριστού, τελειώνει με την ίαση του Αβγάρου από τον Απόστολο Θαδδαίο (ΑDDAI), που ήλθε στην Έδεσσα να κηρύξη το Ευαγγέλιο μετά την Ανάστασι του Χριστού και να θεραπεύση τον Άβγαρο από την ασθένειά του, όπως του είχε υποσχεθή ο Χριστός στην επιστολή που του είχε στείλει με τον Ανανία.
Και ο Labubna τελειώνει το Χρονικό του λέγοντας πως αυτός, που ήταν γιος του Senac και εγγονός του Ebedshaddai, ως γραμματέας του βασιλέα Αβγάρου, έγραψε αυτό το Χρονικό ως επίσημη πράξι του βασιλείου και ο Ανανίας, ως υπεύθυνος των Αρχείων το εσφράγισε σαν αυτόπτης μάρτυς και το τοποθέτησε στο βασιλικό Αρχείο, όπου φυλάσσονται οι Νόμοι και οι βασιλικοί διάλογοι, με μεγάλη προσοχή.
Ύστερα από όλα αυτά θα ήταν δύσκολο να πιστέψωμε ότι ο Αρμένιος Ιστορικός Μωϋσής Khoren (5ος αι. μ.Χ.) έλεγε ψέματα όταν ανέφερε ότι στα Αρχεία της Εδέσσης υπήρχε ένα χρονικό γραμμένο από έναν σύγχρονο του βασιλέα Αβγάρου, τον Labubna. Ούτε μπορεί κανείς να πιστέψη ότι κάποιος κάθισε και έγραψε με την φαντασία του όλη αυτή την ιστορία με ημερομηνίες, το όνομα του Ιστορικού, καθώς και το όνομα του πατέρα του και του παππού του, το όνομα του γραμματέως και των μελών της αντιπροσωπείας προς τον Σαβίνο κ.λ.π.
Είναι επίσης δύσκολο να πιστέψη κανείς ότι αυτή η πολύ παλιά και τόσο πλατειά διαδεδομένη παράδοσι μιας αρχαίας εικόνας του Χριστού, που ανήκε στο βασιλέα Άβγαρο, θα ήταν τελείως αβάσιμη. Είναι περισσότερο εύλογο να συμπεράνωμε ότι ένα Χρονικό της εποχής εκείνης, που αναφέρει την αλληλογραφία μεταξύ Αβγάρου και Χριστού πραγματικά υπήρξε και ότι το συριακό χειρόγραφο και οι δύο αρμενικές μεταφράσεις βασίζονται ουσιαστικά σ’ αυτό».

Συνεχίζεται…