27/12/11 22:47 - Τι είναι – άραγε- ηθική στην τηλεόραση;

Τι είναι – άραγε- ηθική στην τηλεόραση;

Να είναι –λέτε- η συνεχώς αυξανόμενη τάση για πιο «σέξι εμφάνιση» ορισμένων τηλεπαρουσιαστριών ή μήπως η φιλοσοφική αντίληψη ορισμένων Ελλήνων να βλέπουν εκείνο που δήθεν καυτηριάζουν, ενώ στην πραγματικότητα το βλέπουν – και μάλιστα μανιωδώς;

Η αστραφτερής ομορφιάς Ελληνίδα τηλεπαρουσιάστρια, Ελονώρα Μελέτη, σε μια εντυπωσιακή και σέξι φωτογράφηση!.. 

Ας μην το παίξουμε τώρα πουριτανοί, σεμνότυφοι και ηθικολόγοι. Δεν νομίζω ότι υπάρχει έστω και ένας Έλληνας τηλεθεατής που αν μην έχει δει την … Πετρούλα!
Η υπόθεση αυτή, μου θυμίζει την κινηματογραφική ταινία «Εμμανουέλα», που όταν προβλήθηκε στις αθηναϊκές κινηματογραφικές αίθουσες, βγήκε ο αμίμητος ευθυμογράφος, Δημήτρης Ψαθάς, και είπε το περίφημο εκείνο: «Βρέθηκα κι εγώ στο … παναθηναϊκό συμπόσιο»!.. Πώς λέγανε οι παλιοί για να δικαιολογήσουν την αρκαδική καταγωγή τους; «Et in Arkadia ego» («Είμαι κι εγώ από την Αρκαδία»)!..
Κι όχι μόνον!..
Είναι τόσοι πολλοί αυτοί που τη βλέπουν, ώστε το ίδιο το σύστημα να σε κάνει να ασθάνεσαι κάπως σαν … «κομπλεξικός», «οπισθοδρομικός», «πειραγμένος» ή κάτι τέτοιο αν τύχει και δηλώσεις ότι δεν έχεις δει την Πετρούλα! Αλλά, ας προχωρήσουμε το θέμα, που νομίζω ότι έχει αρκετό ενδιαφέρον.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ –ΑΡΑΓΕ- ΗΘΙΚΗ;

Γελάω, που τα γράφω, αλλά εκεί φτάσαμε. Και το ερώτημα, που βγαίνει από τα χείλη όλων των Ελλήνων, είναι το εξής: «Φταίει η Πετρούλα;».
Ασφαλώς, όχι!.. Το μόνο κορίτσι που δεν φταίει για το γενικό χάλι της ελληνικής τηλεόρασης είναι η Πετρούλα (Κωστίδου). Τουναντίον, τα κορίτσι αυτό, είναι παένξυπνο (κι ας το παίζει … ξανθιά και αφελής), ενώ η ομορφιά της και απαστράπτουσα είναι και εκθαμβωτική.
Τα ίδια θα έλεγα και για παλιότερες τηλεπαρουσιάστριες, όπως η η καλόκαρδη και εξίσου εντυπωσιακής ομορφιάς, Γιούλη Μπάρκα, η καλή μου φίλη και πανέμορφη, Ελεάνα Παγουρά, και τόσες άλλες.
Μήπως, λοιπόν, ήρθε η ώρα να απαντήσουμε στο ερώτημα τι είναι ηθική;
Είναι γεγονός, ότι κάθε θεωρία που θέτει αντικείμενο θεωρητικής εξέτασης την πρακτική συμπεριφορά του ανθρώπου. Η φιλοσοφική ηθική διακρίνεται επομένως τόσο από τις θετικές εντολές ή προσταγές που εκπορεύονται από οποιαδήποτε πηγή (θρησκευτική, φιλοσοφική, πολιτική, δικονομική) όσο και από τις περιγραφικές επιστήμες –που έχουν αντικείμενο τις ανθρώπινες πράξεις, τα είδη και τους τύπους τους– κατά το ότι δεν περιλαμβάνει εντολές προς εκτέλεση και δεν χρησιμοποιεί καμία ταξινομική μέθοδο.
Η ιστορία της ηθικής –σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια «Δομή» - συμπίπτει με την ιστορία της φιλοσοφίας σε ό,τι αφορά τις θεωρίες σχετικά με την πρακτική δραστηριότητα και το αγαθό. Τo πρόβλημα μιας ηθικής παρουσιάστηκε στον αρχαίο ελληνικό κόσμο, όταν το θρησκευτικό-πολιτικό σύστημα της πόλης-κράτους κατέρρευσε από τη διαβρωτική κριτική της διδασκαλίας των σοφιστών. Αποτέλεσε αργότερα αντικείμενο της θεωρητικής σκέψης του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη: στον πρώτο γίνεται το θεμέλιο για μια θεωρία της αθανασίας της ατομικής ψυχής· στον δεύτερο διαμορφώνεται σε οργανωτική αρχή της κοινωνίας, ενώ εξάλλου η ηδονιστική άποψη, η οποία ήδη είχε εκδηλωθεί στη θεωρία των σοφιστών και την οποία καταπολέμησε ο Πλάτων, επανεμφανίστηκε με τον επικουρισμό.
Είναι επίσης γνωστό, ότι ο χριστιανισμός καταπολέμησε με σφοδρότητα τη φιλοσοφική ηθική του κλασικού κόσμου –στον οποίο καταλόγιζε και αποδοκίμαζε έναν υπερβολικό νατουραλισμό– και έγινε φορέας μιας ηθικής αρχής, πνευματικής αλλά και εξαρτημένης από τη θέληση που θεμελιώνεται στην αγάπη προς τον πλησίον και στρέφεται προς την τελική υπερβατική πραγματικότητα της βασιλείας του Θεού.

Κεντρική θέση στη χριστιανική ηθική κατέχει το αποκαλούμενο «προπατορικό αμάρτημα» (Στην εικόνα μας, «Αδάμ και Εύα»).

ΡΙΖΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ … ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΜΑΚΙΑΒΕΛΙ!

Η ριζική αλλαγή που επέφεραν οι νέες αυτές αρχές στην αντίληψη για τη ζωή και τον κόσμο –πάντα κατά την παραπάνω εγκυκλοπαίδεια- έκανε τη χριστιανική ηθική ουσιαστικό πρωταγωνιστή του μεσαιωνικού πολιτισμού σε όλες του τις μορφές, χωρίς να εξαιρούνται οι καλλιτεχνικές και κοινωνικο-πολιτικές εκδηλώσεις του. Η ηθική έφεση προς το υπερβατικό, που οικοδομεί μια τελολογική κοσμολογία, έγινε η βάση και για μια ανάλογη πολιτική οργάνωση της κοινωνίας (Εκκλησία και Κράτος). Αυτό εξηγεί γιατί η γέννηση ενός σύγχρονου κόσμου κατά την ουμανιστική εποχή και την Αναγέννηση εκδηλώθηκε ως αντίθεση με το πνεύμα του Μεσαίωνα και ως συνηγορία υπέρ της γήινης εναντίον της καταπιεστικής κυριαρχίας της ουράνιας πραγματικότητας. Επιστρέφοντας συχνά στην ηδονιστική αντίληψη, η ηθική της Αναγέννησης είχε στόχο να προβάλλει την πολιτική αρετή (virtus civica), η οποία ενέχει, πέρα από τον λόγο ύπαρξής της, την εσωτερική αξία της.
Το κράτος (Μακιαβέλι) έγινε έτσι η συγκεκριμένη μορφή του ηθικού σύμπαντος, ενώ σιγά-σιγά άρχισε να διαμορφώνεται η κριτική της ηθική του χριστιανισμού, την οποία αργότερα o Καντ διατύπωσε με σαφήνεια, αποκαλύπτοντας την ετερονομία που υπάρχει ανάμεσα σε αυτήν και στη βούληση του Θεού.
Να πούμε εδώ, ότι στον Καντ, η κριτική αυτή αποτελούσε ταυτόχρονα ένα αποφασιστικό πλήγμα εναντίον κάθε ωφελιμιστικού κατάλοιπου που κρυβόταν πίσω από το δόγμα της τελικής ανταμοιβής ή τιμωρίας, μετά την αναγνώριση από αυτόν της αυτονομίας της συνείδησης και του απόλυτου της ηθικής κατηγορικής προσταγής. Ο Καντ αντιπαρέθεσε έτσι μια ασκητική καταδίκη των παθών και την ασυμφιλίωτη αντίθεση μεταξύ αγαθού και χρήσιμου.

H πανέμορφη και πάντα χαρωπή Ελληνίδα παρουσιάστρια του (πάλαι ποτέ) λεγόμενου .... αποκαλυπτικού Δελτίου Καιρού, στο Star, Πετρούλα Κωστίδου.

ΗΘΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Μετά τον Καντ, ο φιλοσοφικός στοχασμός από τη μία κατεύθυνση προώθησε την αντίληψη της ηθικής ελευθερίας και από την άλλη ενίσχυσε τη θέση για ένα ξεπέρασμα της ατομιστικής ηθική, που υποστήριξε ο Καντ και οι ρομαντικοί με την ενσωμάτωση του ατόμου στη συγκεκριμένη πραγματικότητα του κράτους, που αντιπροσωπεύει και εξαντλεί την απόλυτη ηθική έννοια (Χέγκελ, Μαρξ). Ήρθε έπειτα o θετικισμός που θέλησε να υποκαταστήσει την καντιανή μεταφυσική των ηθών με μια φυσική της ηθικής συμπεριφοράς (νατουραλιστικής έμπνευσης) προβάλλοντας μια γενική μηχανοκρατική αιτιότητα. Οι απόψεις του θετικισμού για την ηθική, αν και έχουν διατυπωθεί στη βάση μιας αιτιοκρατικής μεταφυσικής, στην πραγματικότητα κατέληξαν σε έναν ανανεωμένο ωφελιμισμό και ηθικό εμπειρισμό.
Την άποψη αυτή της ηθικής του θετικισμού καταπολέμησαν τόσο ο ιταλικός νεοϊδεαλισμός (Κρότσε-Τζεντίλε) όσο και η φιλοσοφία της δράσης του Μπλοντέλ και ο γαλλικός νεοσπιριτουαλισμός.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΛΕΞΗ «ΗΘΙΚΗ» ;

Η λέξη ηθική προέρχεται από το ουσιαστικό ήθος. Ο Αριστοτέλης χρησιμοποίησε πρώτος το επίθετο ηθικός, συνδέοντάς το με τη λέξη αρετή και πραγματεία, για να αντιδιαστείλει τον όρο διανοητικός.
Την ηθική ως μέρος της φιλοσοφίας πρωτοχρησιμοποίησαν οι Κυρηναϊκοί φιλόσοφοι, που διαπίστωσαν ότι υπάρχει ένα ηθικό και ένα λογικό μέρος στη φιλοσοφία. Ο Στράβων αναφέρει την έκφραση ηθική φιλοσοφία και ο Φίλων τη λέξη ηθική χωρίς προσδιορισμό. Στους Ρωμαίους ο Κικέρων ανέφερε πως αυτός έκανε τη μετάφραση του ελληνικού όρου ηθικός με το λατινικό moralis.
Αλλά και στον Όμηρο, όπως και στον Ησίοδο υπάρχουν συχνά γνώμες και παρατηρήσεις σχετικές με την ηθική.
Ωστόσο, η επίδραση του Πυθαγόρα στη χριστιανική ηθική ήταν τεράστια. O τρόπος ζωής στις χριστιανικές κοινότητες, οι λειτουργικές τελετές, το δόγμα του Λόγου και της Αγίας Τριάδας έχουν τη βάση τους στις ιδέες των Πυθαγορείων, και είναι ν’ απορεί κανείς πώς βάλλεται ο χριστιανισμός σε θέματα που είχαν υιοθετήσει πρώτοι οι μεγάλοι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι!

Η δημοφιλής και πανέμορφη Ελληνίδα τηλεπαρουσιάστρια, Φαίη Σκορδά, σε μια σέξι φωτογράφηση, που βλέπουμε και στο πάνω μέρος του άρθρου μας)

ΠΟΙΟΣ ΠΡΩΤΟΜΙΛΗΣΕ ΓΙΑ ΗΘΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ;

Είναι αλήθεια, ότι ο πρώτος που ασχολήθηκε συστηματικά με τα ηθικά προβλήματα ήταν ο Σωκράτης, ο οποίος πίστευε πως υπάρχει μια σταθερή ηθική αντικειμενικότητα και προσπαθούσε να την καθορίσει, σε αντίθεση με τους σοφιστές, οι οποίοι είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει αντικειμενική ηθική εμπειρία.
O Σωκράτης δίδαξε πρώτος στην Ελλάδα μια ηθική που στηριζόταν περισσότερο στις απαιτήσεις της ατομικής συνείδησης παρά του κράτους. O Πλάτων έστρεψε την προσοχή των ανθρώπων από τον κόσμο των αισθήσεων και τη ζωή της δράσης σε έναν υπερβατικό, αφηρημένο κόσμο. Πίστευε πως η πράξη είχε μικρότερη σημασία από τη σκέψη και πως η πολιτική ελευθερία ήταν ένα κάλυμμα για την αναρχία, ιδέες που αναπτύσσονται στα έργα του Πολιτεία και Νόμοι.
Για να τελειώνουμε μ’ αυτό το θέμα, ο Αριστοτέλης, μελετώντας τις ανθρώπινες κοινωνίες προσπαθούσε να βρει τι ήταν καλό και τι κακό, αναλύοντας τα πλεονεκτήματα αλλά και τις αδυναμίες των πολιτικών θεσμών. Σε αυτόν η ηθική διαμορφώνεται σε αρχή οργανωτική της κοινωνίας.
Τέλος, ο Πλωτίνος αποτελεί τον σύνδεσμο ανάμεσα στην πλατωνική και τη χριστιανική ηθική.
Ας μην τα βάζουμε, λοιπόν, με την … Πετρούλα, όταν το θέμα αυτό «ταλανίζει» φιλοσοφικά επί αιώνες φιλόσοφους και στοχαστές σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης!..