10/01/12 18:38 - Φίλος επιζήμιος εχθρός επικαλείται…

Φίλος επιζήμιος εχθρός επικαλείται…

Ένα σατιρικό ποίημα του «Νέου Ρωμηού» ο οποίος σήμερα διακωμωδεί την τάση που έχουν οι Έλληνες να θυμούνται ο ένας τον άλλο μόνον τις ημέρες των Χριστουγέννων ή του Πάσχα, ενώ οι υπόλοιπες μέρες περνάνε στην ψυχρότητα και την αδιαφορία, παρά μονάχα αν ο παράς τρέχει με … ευθυμία!!

Είχα μια πέτρα στην καρδιά και είπα να τη βγάλω
να την πετάξω στα ψηλά και ... όποιο κεφάλι πάρω,
περάσαν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά
και χάθηκαν όσοι έλεγαν συχνά «Χρόνια Πολλά».

Ίσως να ήσαν απ’ αυτούς που με το ζόρι –λένε-
πιάνουνε το τηλέφωνο και τις ευχές τους λένε,
είναι αυτοί που τάχατες για σένανε πονάνε
και αν στο δρόμο τους σε δουν, αλλού την … κοπανάνε!

Χάθηκε το φιλότιμο κι η ανθρωπιά μαζί
αγάπη πια δεν βρίσκεται μέσα στα σωθικά μας,
οι άνθρωποι ταυτίστηκαν όλοι με την «τιβί»
και ξέχασαν πώς έχουμε και άνθρωπο κοντά μας!

Μια «καλημέρα» αν στην πουν -κι αυτή όλο φαρμάκι-
είναι γιατί σε θέλουνε για κάποιο … ρουσφετάκι,
ξάφνου τους βλέπεις δυο και τρεις να έρχονται μαζί
εκτός και αν η τσέπη σου είναι κι αυτή … κλειστή!

Σου λένε τάχα «πώς περνάς;» , «πώς χάθηκες, αλήθεια;»
«πού είν’ τα χρόνια τα παλιά;», κι όλα τα … παραμύθια,
κανείς δεν ενδιαφέρεται για την δική σου υγεία,
παρά μονάχα αν ο παράς σου έχει … ευρυθμία!

Αν όμως είσαι ειλικρινής και τους μιλάς για κρίση,
κανείς από τους φίλους σου δεν θέλει να μιλήσει!
Τηλέφωνο σηκώσανε; Για δανεικά γυρεύουν!
Τους λες «δεν έχω ούτε δραχμή» και σε … διαολοστέλνουν!

Έτσι που λέτε σήμερα, πήρα να δω ένα φίλο,
πού είναι και αν ακούγεται, που είχε τόσο ζήλο!
--Βρε, Νίκο μου, πώς χάθηκες, στον κόσμο τον σκληρό;
--Καλά ’μαι, φιλαράκο μου, … έχεις διακόσια ευρώ;

«Νέος Ρωμηός»