27/01/12 16:41 - Τα καλλιστεία "κατ' οίκον" ήσαν … της μόδας στην αρχαιότητα;


Τα καλλιστεία "κατ' οίκον" ήσαν … της μόδας στην αρχαιότητα;

Διαβάστε μία επιστολή που μας διασώζει ο Αλκίφρων, την οποία έγραψε μία αρχαία Ελληνίδα εταίρα, η Μεγάρα η αυληρίδα, η οποία περιγράφει με κάθε ... λεπτομέρεια τον τρόπο, με τον οποίον είχε διεξαχθεί ένας διαγωνισμός ομορφιάς σε ιδιωτικό σπίτι!.. Όπως άρχισαν δηλαδή και στην Αθήνα του μεσοπολέμου οι διαγωνισμοί ομορφιάς, τα λεγόμενα «καλλιστεία»!...

Αρχαία Ελληνίδα αυλητρίδα (*), όπως εικονογραφείται στην «Ελληνική Μυθολογία» των Αδελφών Στεφανίδη.(Πάνω φωτογραφία: Η εκρηκτικής ομορφιάς Ελληνίδα-μοντέλο και τηλεπαρουσιάστρια, Όλγα Φαρμάκη σε μία ανέκδοτη φωτογραφία).

ΚΑΛΛΙΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ!..

Η Έρις, ως γνωστόν, ήταν ένα μυθολογικό πρόσωπο και όπως αναφέρει ο Ησίοδος ήταν κόρη της Νύκτας και μητέρα του Πόνου, της Λήθης, του Λιμού, του Όρκου και γενικά κάθε κακού και συμφοράς. Κατά τον Όμηρο, ήταν αδελφή και συνοδός του Άρη. Όταν πατούσε στη Γη, είχε τη δύναμη να αυξάνεται τόσο που το κεφάλι της να φτάνει στον ουρανό.
Επειδή, λοιπόν, η Έρις δεν προσκλήθηκε στον γάμο του Πηλέα και της Θέτιδας, έριξε ανάμεσα στους καλεσμένους ένα μήλο με γραμμένη πάνω σε αυτό τη φράση «Στην καλύτερη». Αποτέλεσμα ήταν να φιλονικήσουν η Αφροδίτη, η Ήρα και η Αθηνά για το ποια θα το πάρει. Τότε ο Δίας ανέθεσε στον Πάρη να δώσει στην πιο όμορφη το μήλο, ο οποίος το έδωσε στην Αφροδίτη, γεγονός που είχε άμεση επίδραση στον κατοπινό Τρωϊκό πόλεμο.
Η Μεγάρα η αυλητρίς, για να φέρουμε ένα άλλο παράδειγμα, ήταν μια πανέμορφη Ελληνίδα, η οποία πέρασε στην ιστορία ως μία αυλητρίδα, που διέσωσε, με μία επιστολή της προς την Βακχίδα, τον τρόπον ζωής των γυναικών αυτών, δεδομένου ότι τα στοιχεία για τις αυλητρίδες δεν είναι πολλά.
Από την επιστολήν της Μεγάρας, λοιπόν, προς την πασίγνωστη Εταίρα, που μας διασώζει ο Αλκίφρων, πληροφορούμεθα ότι οι αυλητρίδες, πέραν του αυλού και της ψυχαγωγίας που προσέφεραν προς τους άνδρες της εποχής των, έκαναν ακόμη και διαγωνισμούς ομορφιάς μεταξύ των!
Ας διαβάσουμε τι λέει η επιστολή της Μεγάρας:

«Συ μόνη είσαι τόσον ερωτευμένη ώστε αδυνατείς να αποχωρισθής εκείνου. Τι αηδία μα την Αφροδίτην. Προσκληθείσα υπό της Γλυκέρας προ τόσου καιρού - από της εποχής των εορτών του Διονύσου - δεν ήλθες να ιδής ούτε αυτήν ούτε τας φίλας, μη δυναμένη να ανεχθής τα βλέμματά των. Έγινες φρόνιμη και αγαπάς τον εραστήν. Μακαρία της ευφημίας. Ημείς δε είμεθα πλέον κοιναί και ακόλαστοι. Και ο Φίλων είχε βακτηρίαν από συκιά λέγει η παροιμία. Οργίζομαι, μα την μεγάλην θεάν, δια την διαγωγήν σου. Όλαι παρευρέθημεν. Η Φεττάλη, η Μυρρίνη, η Χρυσίον, η Ευξίππη ως και η Φιλουμένη, η οποία, καίτοι προσφάτως υπανδρευμένη και ζηλοτυπουμένη, κατόρθωσε να αποκοιμήση τον καλόν της και να έλθη την νύκτα. Μόνον συ εφύλαγες τον Άδωνίν σου μη τυχόν και εγκαταλειπόμενον υπό της Αφροδίτης σου τον κλέψη η Περσεφόνη. Το συμπόσιον έγινε μεταξύ μας. Ήτο υπέροχον. Θα σου το περιγράψω για να σκάσης. Ήτο χαριτωμένο. Ωδαί, πειράγματα, μεθύσι ως την αυγή, μύρα, στέφανοι, γλυκίσματα. Η δε κατάκλισις έγινε κάτω από υπόστεγον καλυπτόμενον από δάφνας. Ένα μόνον μας έλειπε. Συ. Όλα τα άλλα υπήρχον. Πολλάκις εκραιπαλήσαμεν. Μετά δε την τέρψιν, που μας επροκάλεσε το συμπόσιον, δεινή φιλονικία εγεννήθη μεταξύ της Θρυαλλίδος και της Μυρρίνης ποία εκ των δύο έχει την καλλιτέραν «πυγήν» (=πρωκτόν). Πρώτη η Μυρρίνη λύσασα την ζώνην - βόμβυξ δ’ ην το χιτώνιον - ήρχισε να τρέμη• η δε οσφύς της (=η μέση της) ανεσάλευσε ως πηκτόν γάλα, ενώ εκείνη στραφείσα προς τα οπίσω, παρηκολούθει τας κινήσεις της πυγής της. Με ηρεμίαν δε, ως εάν έκαμνε κάτι ερωτικόν υπεστέναξεν, ώστε εμέ, μα την Αφροδίτην, κατέπληξε.
Δεν ενικήθην, φωνάζει τότε η Θρυαλλίς, προχωρούσα προς το κέντρον. Εγώ δεν συναγωνίζομαι δια παραπετασμάτων, αλλ' ούτε και ακκιζομένη (=προσποιουμένη), αλλ’ όπως εις τους γυμνικούς αγώνας, διότι ο αγών δεν αρέσκεται εις τας προσποιήσεις. Αφήρεσε λοιπόν το χιτώνιον και ρίψασα εν βλέμμα εις την οσφύν της είπε προς την Μυρίννην: Θαύμασε το χρώμα, την λεπτότητα του δέρματος, τα υπέροχα ισχία (=λεκάνη και μηροί), το μήτε υπέρογκον των μηρών, μήτε το άσαρκον, τους εις τα άκρα ευρισκομένους γελασίνους. Δεν τρέμει, μα τον Δία. Αλλ' υπομειδιώσα, ως η Μυρρίνη, επέτυχε τόσον υπέροχον της πυγής παλμόν και περιεδίνησε κατά τοιούτον τρόπον την όλην οσφύν, ώστε όλαι εχειροκρότησαν και ομολόγησαν ότι η Θρυαλλίς ενίκησε. Έγιναν δε και δι’ άλλα μέρη του σώματος συγκρίσεις και αγώνες δια τα καλλίτερα στήθη. Η Φιλουμένη ενίκησε εις τον διαγωνισμόν της γαστέρας (=κοιλιάς) εφ' όσον είναι άτοκος (=χωρίς τέκνα) και σφριγώσα (=γεμάτη σφρίγος). Όλη η νύκτα επέρασε με ευθυμίαν. Περί το τέλος δε αρχίσαμε να γελώμεν και να υβρίζωμεν τους φίλους μας ευχηθείσαι εις την Αφροδίτην να μας προμηθεύη νέους. Εφύγαμε μεθυσμέναι και, πολλά λέγοντας εις δρόμον, καταλήξαμε εις την οικίαν της Δεξιμάχης, την ευρισκομένην εις την μικράν εκείνην χρυσήν στενωπόν όπου το σπίτι του Μενέφρονος. Αυτόν τον ερωτεύεται η Θαΐς. Εκληρονόμησεν ήδη το μειράκιον (=μικρό παιδί) πλούσιον πατέρα. Και τώρα σε συγχωρώ δια την υπεροψίαν σου. Κατά την προσεχή όμως συνάντησίν μας θα γευματίσωμεν εις του εραστού της Θεττάλης, όστις προσφέρει το γεύμα. Φέρε και τον Άδωνίν σου, διότι θα γλεντήσωμεν με τους εραστάς μας. Χαίρε». (Αλκίφρονος, Επιστολαί, Βιβλίον 4, επιστολή 6 κ. ε).

---------
(*) αυλητής
ο (θηλ. αυλητρίδα, η) (Α αὐλητής και αὐλητήρ, θηλ. αὐλήτρια και αὐλητρίς, [-ίδος], η) [αυλός]· 1. αυτός που παίζει επαγγελματικά αυλό· 2. «αὐλητὴς ὑπονόμων»· υγειονομικός μηχανικός.