28/02/12 17:34 - «Τα πρώτα βήματα του Ιησού στη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας»!..

«Τα πρώτα βήματα του Ιησού στη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας»!.. 

Διαβάστε μια σειρά συγκλονιστικών άρθρων τα οποία περιέχονται μέσα στο Παράρτημα του πολύκροτου βιβλίου μας: «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός-Χριστιανισμός». Σήμερα το άρθρο: «Τα πρώτα βήματα του Ιησού στη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας», του Ερνέστου Ρενάν, που είναι άλλη μία απόδειξη, ότι ο Ιησούς ήταν Ναζωραίος, από την ελληνική πόλη της Ναζαρέτ!.. !..

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΣΤΗ ΝΑΖΑΡΕΤ ΤΗΣ ΓΑΛΙΛΑΙΑΣ

Του ΕΡΝΕΣΤ ΡΕΝΑΝ

Ο Ιησούς γεννήθηκε στη Ναζαρέτ, μικρή πόλη της Γαλιλαίας, που δεν είχε πριν από αυτόν καμία διασημότητα. Σε ολόκληρη τη ζωή του ήταν γνωστός με το όνομα Ναζωραίος, μόνον από ένα αρκετά περίπλοκον ελιγμό κατόρθωσαν μέσα στον θρύλο του να τον κάνουν να γεννηθεί στη Βηθλεέμ.
Θα ιδούμε αργότερα την αιτία αυτής της εικασίας, και πώς υπήρξε η υποχρεωτική συνέπεια του μεσσιανικού ρόλου, που απεδόθη στον Ιησούν. Είναι άγνωστη η ακριβής χρονολογία της γέννησής του. Πραγματοποιήθηκε κατά την βασιλεία του Αυγούστου, πιθανόν το έτος 750 από κτίσεως Ρώμης περίπου (Ρωμαϊκή χρονολογία), δηλαδή μερικά χρόνια πριν από το έτος 1 της χριστιανικής χρονολογίας, από τον οποίον χρονολογούν όλοι οι πολιτισμένοι λαοί, από την ημέρα δηλαδή που πιστεύουν ότι γεννήθηκε.
Το όνομα Ιησούς που του έδωσαν, είναι μια αλλοίωση του ονόματος Ιεσσουά. Ήταν ένα όνομα εξαιρετικά κοινό˙ αλλά φυσικά επεζήτησαν αργότερα μέσα σε αυτό μυστήρια και έναν υπαινιγμό στο ρόλο του Σωτήρος. Ίσως ο Ιησούς ο ίδιος όπως όλοι οι μυστικοί (αλληγορικοί) να εξεθείαζε τον εαυτό του πάνω σε αυτό το θέμα. Υπάρχουν πάμπολλες περιπτώσεις στην ιστορία που ένα όνομα που δίνεται σε ένα παιδί γίνεται και μια ευκαιρία. Οι φλογερές φύσεις δεν ανέχονται ποτέ να ιδούν κάτι το τυχαίο σε ό,τι τις αφορά. Όλα γι’ αυτές έχουν κανονισθεί από τον Θεό, και βλέπουν ένα σημάδι τη ανώτερης δύναμης μέσα στις πιο ασήμαντες περιπτώσεις.
Ο πληθυσμός της Γαλιλαίας ήταν εξαιρετικά ανάμικτος, όπως ακριβώς το υποδηλοί και η ίδια η ονομασία της χώρας. Η επαρχία αυτή αριθμούσε ανάμεσα στους κατοίκους της, την εποχή του Ιησού, πολλούς μη Εβραίους (Φοίνικες, Σύριους, Άραβες, ακόμη και Έλληνες). Οι μεταστροφές στον Ιουδαϊσμό δεν ήταν σπάνιες σ’ αυτού του είδους τις μικτές χώρες. Είναι λοιπόν αδύνατο να ανακινήσουμε εδώ ένα ζήτημα φυλετικό και να αναζητήσουμε τι αίμα κυλούσε μέσα στις φλέβες εκείνου, ο οποίος συνέβαλε στο να εξαλειφθούν μέσα από την ανθρωπότητα οι διακρίσεις του αίματος.
Βγήκε μέσα από τις γραμμές του λαού. Ο πατέρας του ο Ιωσήφ και η μητέρα του Μαρία ήταν άτομα μετρίας κοινωνικής τάξεως, ήταν τεχνίτες και ζούσαν από την εργασία τους, σε μια κατάσταση που είναι τόσο κοινή στην Ανατολή, δηλαδή δεν ζούσαν μέσα στην άνεση, αλλά ούτε και στη δυστυχία […]
Η οικογένεια, που προερχόταν από ένα ή από πολλούς γάμους ήταν αρκετά πολυάριθμη. Ο Ιησούς είχε αδελφούς και αδελφές, των οποίων φαίνεται πως ήταν ο μεγαλύτερος. ΄Όλοι αυτοί έχουν παραμείνει στην αφάνεια˙ γιατί όπως φαίνεται στα τέσσερα πρόσωπα, τα όποια μας δίνουν σαν αδελφούς του, και που ανάμεσα σ’ αυτά ο ένας τουλάχιστον, ο Ιάκωβος, έπαιξε σημαντικό ρόλο στα πρώτα χρόνια της ανάπτυξης του Χριστιανισμού, ήταν πρώτα του ξαδέλφια. Η Μαρία, πραγματικά, είχε μιαν αδελφή που ονομαζόταν επίσης Μαρία, η οποία παντρεύτηκε κάποιον Αλφαίο ή Κλεώπα (αυτά τα δύο ονόματα φαίνεται ότι υποδεικνύουν ένα και το αυτό πρόσωπο) και υπήρξε μητέρα πολλών παιδιών (αγοριών) που έπαιξαν έναν σημαντικό ρόλο μεταξύ των πρώτων μαθητών του Ιησού. Αυτοί οι πρώτοι εξάδελφοί του, προσκολλήθηκαν στον νεαρό Διδάσκαλο, την στιγμή που οι αληθινοί αδελφοί του εναντιώνονταν σ’ αυτόν και πήραν τον τίτλο «αδελφοί του Κυρίου». Οι αληθινοί αδελφοί του Ιησού γίνηκαν γνωστοί, καθώς και η μητέρα τους, μόνο μετά τον θάνατό του. Αλλά και τότε ακόμα δεν φαίνονται να έχουν γίνει ισότιμοι με τους εξαδέλφους του, στα μάτια του κόσμου που η μεταστροφή τους υπήρξε αυθόρμητη και που ο χαρακτήρας τους είχε μάλλον περισσότερη πρωτοτυπία. Τα ονόματά τους ήταν άγνωστα, σε τέτοιο σημείο ώστε, όταν ο ευαγγελιστής βάζει στο στόμα των προσώπων της Ναζαρέτ την αρίθμηση των αδελφών, τότε παρουσιάζονται πρώτα πρώτα μπροστά του τα ονόματα των παιδιών του Κλεώπα.
Οι αδελφές του παντρεύτηκαν στη Ναζαρέτ και εκεί πέρασε αυτός τα χρόνια της πρώτης νεότητάς του. Η Ναζαρέτ ήταν μια μικρή πόλη, χτισμένη μέσα σε μια πτυχή του εδάφους, που ανοιγόταν πλατιά προς την κορυφή της ομάδας των βουνών, που κλείνουν προς βορράν την κοιλάδα του Εσδρελόν. Ο πληθυσμός είναι σήμερα τρεις ως τέσσερις χιλιάδες ψυχές, και δεν πρέπει να έχει αλλάξει και πολύ αυτός ο αριθμός από τότε.[…]
Ο Μάρτυς Αντωνίνος, προς το τέλος του ΣΤ΄ αιώνα μ.Χ. περιγράφει τον μαγευτικόν πίνακα της γονιμότητας των περιχώρων, που τα συγκρίνει με τον παράδεισο, μερικές πεδιάδες της δυτικής πλευράς δικαιολογούν απόλυτα την περιγραφή του. Η βρύση όπου συγκεντρωνόνταν άλλοτε η ζωή και η χαρά της μικρής πολιτείας έχει καταστραφεί˙ τα κανάλια της, που έχουν στερέψει δίνουν σήμερα μόνο λίγο θολό νερό.
Η ομορφιά όμως των γυναικών, που συγκεντρωνόνταν εκεί το βράδυ, η ομορφιά εκείνη, που την είχαν ήδη παρατηρήσει στον ΣΤ΄ αιώνα και την οποίαν έβλεπαν σαν ένα δώρο της Παρθένου Μαρίας, έχει διατηρηθεί κατά κάποιον τρόπο καταπληκτικό. Είναι ο συνοριακός τύπος μέσα σε όλη τη χάρη του, τη γεμάτη ηδυπάθεια. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι η Μαρία πήγαινε εκεί σχεδόν κάθε μέρα, και έπαιρνε σειρά με τη στάμνα στον ώμο, στη γραμμή μαζί με τις συμπολίτισσές της, που παρέμειναν άγνωστες. Ο Μάρτυς Αντωνίνος, παρατηρεί ότι οι γυναίκες των Ιουδαίων, που σε άλλα μέρη αποστρέφονται τους χριστιανούς, είναι εδώ γεμάτες καλοσύνη. Και στην εποχή μας ακόμη, τα θρησκευτικά μίση είναι στη Ναζαρέτ λιγότερο ζωηρά από οπουδήποτε αλλού. […]
Εάν ποτέ ο κόσμος, που παρέμεινε χριστιανικός, αλλά που έχει φτάσει σε μια καλύτερη έννοια εκείνου που αποτελεί τον σεβασμό της προέλευσής του, θελήσει να αντικαταστήσει με αυθεντικούς αγίους τόπους τους απόκρυφους και αποκρουστικούς βωμούς, με τους οποίους έχει συνδεθεί η ευλάβεια των χυδαίων εποχών, επάνω σε αυτό το ύψωμα της Ναζαρέτ θα πρέπει να πάει να οικοδομήσει το ναό του. Εκεί στο σημείο από όπου φανερώθηκε ο χριστιανισμός του ιδρυτού του, πρέπει να υψωθεί η Μεγάλη Εκκλησία, όπου θα μπορούσαν να προσευχηθούν όλοι οι χριστιανοί. Εκεί, επίσης επάνω σε αυτή τη γη όπου κοιμούνται ο ξυλουργός Ιωσήφ και χιλιάδες λησμονημένοι Ναζωραίοι, οι οποίοι ποτέ δεν ξεπέρασαν τον ορίζοντα της πεδιάδας τους, ο φιλόσοφος θα ήταν καλύτερα τοποθετημένος, όσο σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου, για να θαυμάζει τη ροή των ανθρωπίνων πραγμάτων, να παρηγορηθεί για τις διαψεύσεις που παρέχουν στα πιο αγαπημένα μας ένστικτα, να διαβεβαιωθεί σχετικά με τον θεϊκό σκοπό, που ο κόσμος ακολουθεί ανάμεσα από αναρίθμητες αποτυχίες και σχετικά με τη ματαιοδοξία των ανθρώπων.
Ο Ιωσήφ πέθανε πριν ακόμα φτάσει ο γιος του σε έναν δημόσιο ρόλο. Η Μαρία έμεινε λοιπόν αρχηγός της οικογενείας και αυτό εξηγεί γιατί, όταν ήθελαν να διακρίνουν τον Ιησού από τους πολυάριθμους συνωνύμους του, τον αποκαλούσαν τις περισσότερες φορές «ο υιός της Μαρίας».
Φαίνεται, πως έπειτα από τον θάνατο του ανδρός της, επειδή έγινε ξένη στη Ναζαρέτ, αποσύρθηκε στην πόλη Κανά από την οποίαν ίσως καταγόταν. Η Κανά ήταν μια μικρή πόλη δύο ή δυόμιση ώρες μακριά από τη Ναζαρέτ, στους πρόποδες των βουνών που κλείνουν προς βορράν την πεδιάδα του Αζοχίς. Η θέα, λιγότερο μεγαλοπρεπής από τη Ναζαρέτ, εκτείνεται επάνω σε όλη την πεδιάδα και περιορίζεται κατά τον πιο γραφικό τρόπο από τα βουνά της Ναζαρέτ και από τους λόφους της Σεφορείς (Σεπφώριδος) Φαίνεται πως ο Ιησούς παρέμεινε λίγο διάστημα σ’ αυτόν τον τόπο. Εκεί πέρασε ίσως ένα μέρος της νεανικής του ηλικίας και εκεί φανερώθηκαν οι πρώτες του εκλάμψεις.
Ο Ιησούς ασκούσε το επάγγελμά του πατέρα του, δηλαδή του ξυλουργού. Αυτό δεν ήταν ταπεινωτικό ή δυσάρεστο γι’ αυτόν. Τα ιουδαϊκά έθιμα απαιτούσαν από τον άνθρωπο που επεδίδετο στις διανοητικές εργασίες να μάθει κάποιο επάγγελμα. Και οι πιο διάσημοι σοφοί ασκούσαν επαγγέλματα τεχνικά. Γι’ αυτό και ο Απόστολος Παύλος που η ανατροφή του υπήρξε τόσο επιμελημένη, ήταν τεχνίτης σκηνοποιός ή ταπετσιέρης. Ο Ιησούς δεν ήλθε σε γάμο με καμιά γυναίκα. Ολόκληρη τη δύναμη της αγάπης του τη συγκέντρωσε σ’ αυτό που το θεωρούσε σαν ουράνια αποστολή του. Εκείνο το εξαιρετικά λεπτό αίσθημα, που παρατηρείται σ’ αυτόν για τις γυναίκες δεν χωρίσθηκε ποτέ από την απεριόριστη αφοσίωση που είχε για την ιδέα του. Μεταχειρίστηκε σαν αδελφές, όπως ο Φραγκίσκος της Ασσίζης και ο Φραγκίσκος της Σαλ τις γυναίκες, που συναρπάζονταν από το ίδιο έργο με το δικό του˙ είχε τις δικές του γυναίκες, που ο τύπος του ήταν σαν την Αγία Κλάρα, σαν την Φρανσουάζ ντε Σαντάλ. Μόνο, που είναι πιθανό ότι αυτές αγαπούσαν περισσότερο αυτόν παρά το έργο του δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αγαπήθηκε περισσότερο από όσο αγάπησε. Και όπως συμβαίνει πάντα με τις ανώτερες φύσεις, η τρυφερότης της καρδιάς μεταβλήθηκε σ’ αυτόν σε μια άπειρη γλυκύτητα, σε ποίηση αόριστα, σε παγκόσμια θέλγητρο.