03/04/12 21:57 - Οι νέοι της Ελλάδος και το αύριο!.. (1)


Οι νέοι της Ελλάδος και το αύριο!.. (1)

Δεν είναι μόνο η στροφή στις παραδοσιακές αξίες της φυλής μας, που ασφαλώς και αποτελούν ένα κινητήριο μοχλό δυνάμεως και αγώνα για μια ζωή ποιοτική και με ανώτερα ιδανικά, αλλά και η πίστη των νέων μας στις δικές τους δυνάμεις, οι οποίες είναι ενθαρρυντικές, ελπιδοφόρες, ανεξάντλητες και πολύ αποτελεσματικές για τους ίδιους!.. Διαβάστε μια μεγάλη έρευνα για τους νέους της Ελλάδος και το αύριο!...


Το ποτάμι της ελληνικής νεολαίας!.. Αν θελήσει όλα μπορεί να τα αναποδογυρίσει!.. Στο χέρι της είναι να διορθώσει τους πολιτικούς με μια νέα πολιτική!... Οι πάσης φύσεως «Μεσσίες» ανήκουν στο παρελθόν!..

Σε τι μπορούν να ελπίζουν οι νέοι μας για το αύριο;

ΟΤΑΝ κάποτε ρώτησα έναν συνομήλικό μου γιατί αρέσκεται να κάνει παρέα συνέχεια με νέους και όχι με συνομήλικούς του, πάρα την απάντηση ότι «οι νέοι έχουν το μέλλον στα χέρια τους και από αυτούς θα εξαρτηθώ κι εγώ αύριο. Άρα κοιτάζω και το δικό μου μέλλον»!..
Ομολογώ ότι έμεινα έκπληκτος από την απάντηση του φίλου και συνομήλικού μου διότι οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν «ήλιξ ήλικα τέρπει» (= ο ηλικιωμένος με τον ηλικιωμένο χαίρεται να βρίσκεται) ή « τέττιξ τέττιγι φίλος, μύρμηξ μύρμηγκι» (=ο τζίτζικας με τον τζίτζικα είναι φίλος, όπως και το μυρμήγκι με το μυρμήγκι). Και για να θυμηθούμε μία άλλη αρχαία ελληνική παροιμία: «Όμοιος ομοίω αεί πελάζει» («Βρήκε ο Φίλιππος τον Ναθαναήλ», όπως θα λέγαμε χρησιμοποιώντας βιβλικές εκφράσεις).
Αλλά, εν μέρει, ο φίλος μου είχε ένα δίκιο: Οι νέοι είναι το μέλλον και ό,τι κάνουμε είναι για να μπορέσουν να ορθοποδήσουν, να στηριχθούν στις δικές τους δυνάμεις και να οικοδομήσουν την δική του –ανθρώπινη, ασφαλώς- κοινωνία. Μια κοινωνία βασισμένη στις παραδοσιακές ανθρώπινες αξίες, που είναι η αγάπη (1), το δίκαιο (2) κα η λογική (3).

Το ... λάθος, γιαγιούλα μου, δεν βρίσκεται στα πόδια της κοπέλας, που περνάει ή παρελαύνει με το δικό της προσωπικό στυλ, αλλά σ’ αυτούς, που δημιούργησαν την αντίληψη για την υποταγή των νέων στο δικό τους κεφαλαιοκρατικό σύστημα, που γεννάει δούλους και όχι αφέντες!

Ο σεβασμός και η ανθρωπιά

Οι νέοι, όπως και να το κάνουμε, επιδεικνύουν έναν ανεξάντλητο σεβασμό προς τους μεγαλύτερους, παρά τα όσα ακούγονται ή γράφονται κατά καιρούς περί «χάσματος γενεών», «μίσους γενεών» ή «αβύσσου μεταξύ γενεών». Κι αυτό γιατί μπορεί να υπάρχει ένα χάσμα ιδεών, αλλά η βάση είναι η ίδια: Ο άνθρωπος και μόνον ο άνθρωπος. Όταν μάλιστα αυτή η ανθρωπιά στολίζεται και με ένα ακόμη χάρισμα, που είναι η ευγένεια της ψυχής, τότε είχε δίκιο ο Μέναδρος, που έλεγε το περίφημο εκείνο: «Ως χαρίεν εστ’ άνθρωπος, όταν άνθρωπος η» (= Τι ωραίο πράγμα είναι να είναι κάποιος άνθρωπος, όταν πραγματικά είναι άνθρωπος)!
Σε τι μπορούν να ελπίζουν λοιπόν οι νέοι;
Και τώρα το μεγάλο ερώτημα: Έτσι όπως έχουμε καταντήσει την ελληνική κοινωνία, με όλα αυτά τα προβλήματα, που την μαστίζουν συνεχώς (ανεργία, ναρκωτικά, διαφθορά κλπ), σε τι μπορούν να ελπίζουν οι νέοι μας για το αύριο;
Η απάντηση δεν είναι αρνητική. Τουναντίον. Είναι καταφατική και μάλιστα με πολλά κι ελπιδοφόρα μηνύματα. Και πρώτα-πρώτα οι ίδιοι νέοι.
Όσον κι αν ακούγεται περίεργα, οι νέοι είναι η ίδια η ελπίδα για το αύριο. Είναι ο νεανικός δυναμισμός, η σφριγηλότητα, το πάθος για ζωή και, ασφαλώς, οι πολλές γνώσεις, που διαθέτουν.
Αν σε όλα αυτά προσθέσεις και την αιώνια και διαχρονική εμμονή σε πολλές από τις παραδοσιακές αξίες της Φυλής μας, τότε «δένει» το πράγματα και το λεγόμενο «παζλ του μέλλοντος», ως εικόνα, παρουσιάζεται χωρίς κενά.

Εάν οι νέοι αξιοποιήσουν τις δικές τους δυνάμεις ασφαλώς και δεν θα χρειαστεί να κάνουν τους όποιους συμβιβασμούς! Κι αυτό είναι το μόνο βέβαιο!..

Πού επισημαίνουμε το λάθος

Κατά την ταπεινή μας άποψη το λάθος της πολιτείας (αν δεν είναι σκόπιμο) έγκειται στο γεγονός, ότι παρασύρουν τους νέους σε μια περίεργη και ολωσδιόλου ενορχηστρωμένη συζήτηση με ό,τι προπαγανδιστικό μέσο διαθέτει το σύστημα (ηλεκτρονικά μέσα, ραδιόφωνα, εφημερίδες, περιοδικά, κλπ), ώστε να κάνουν στους νέους μια συστηματική και άνευ προηγουμένου «πλύση εγκεφάλου» για το λεγόμενο «ασφαλιστικό σύστημα», το οποίο, ούτως ή άλλως, κάθε λίγο και λιγάκι οι επιτήδειοι θα το φέρνουν στην επιφάνεια μέχρι να επιτύχουν το τελικό σκοπό τους, που είναι η πλήρης απογοήτευση και η υποταγή στο σύστημα, που δεν είναι άλλο από το κεφάλαιο. Ένα κεφάλαιο που δεν θέλει νέους με ψηλά, αλλά χαμηλά το κεφάλι («σφάξε με, αγά μου, ν’ αγιάσω», όπως αναγκαζόντουσαν να λένε οι ραγιάδες). Κι αυτό γιατί αλίμονο στο κεφάλαιο που δεν δημιουργεί «δούλους» και εξαρτημένους ανθρώπους. Το ίδιο το κεφάλαιο έχασε τη δυναμική του και την ίδια την δραστική παρέμβασή του στις κοινωνικές διεργασίες.
Για να καταλάβουν καλύτερα οι νέοι και οι νέες τι θέλουμε να πούμε, θα μπορούσαν οι (όποιοι) κυβερνώντες να τελειώσουν με το ασφαλιστικό κάνοντας μία μόνο πράξη: Το ασφαλιστικό σύστημα να περιέλθει εξ ολοκλήρου στο Κράτος, το οποίο θα εισπράττει όλες τις εισφορές των εργαζομένων και οι συντάξεις να δίνονται κατ' ευθείαν από τον Προϋπολογισμό, όπως ήθελε να κάνει κάποτε ο Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά «έπεσαν τα κεφάλια» να τον φάνε!.. «Τζάμπα μάγκας», έγραφε μία απογευματινή (και δυστυχώς εκσυγχρονιστική) εφημερίδα της ευρύτερης αριστεράς, «μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα», έλεγαν κάποιοι άλλοι και ούτω καθ’ εξής.
Κι όλα αυτά γιατί;
Γιατί, απλούστατα, το κεφάλαιο, αν συμβεί αυτό και το ασφαλιστικό σύστημα περιέλθει εξ ολοκλήρου στο Κράτος, χάνει μια από τις πιο σημαντικές «κάνουλες χρυσού», που λέει ο λαός μας, δηλαδή τα μόνιμα και ασφαλή έσοδα, που θα έπαιρνε το ίδιο το Κράτος, ώστε να γεμίζουν τα ταμεία ή τα θησαυροφυλάκιά τους, εισπράττοντας -και μόνον εισπράττοντας- όλα εκείνα που θα μπορούσαν να ήσαν έσοδα του Κράτους: τις εισφορές των εργαζομένων και τώρα όλων των ασφαλιστικών ταμείων μέχρι να τα αποτελειώσουν, για να μπορέσουν αύριο να πάνε κι αυτά στους ιδιώτες!
Αυτός και ο λόγος που ορισμένες ασφαλιστικές εταιρείες (για να μην πούμε οι περισσότερες), μόλις έρχεται η ώρα να πληρώσουν συντάξεις, πιέζουν τις κυβερνήσεις να … αυξήσουν τα όρια ηλικίας των ασφαλισμένων, ενώ το Κράτος αυτό δεν θα το έκανε ποτέ! Καταλαβαίνετε τι έχει να γίνει όταν το ασφαλιστικό μας σύστημα καταρρεύσει (όπως επιθυμούν ορισμένοι κεφαλαιοκράτες) και περάσει στα ιδιωτικά χέρια!.. Τα όρια ηλικίας θα έχουν αυξηθεί τόσο πολύ, πού είναι αμφίβολο εάν στο μέλλον οι εργαζόμενοι προλάβουν να ζήσουν έστω και λίγα χρόνια για να "απολαύσουν" τη σύνταξή τους, αφού. στο μεταξύ, θα έχουν πεθάνει!

Η ελπίδα και η μεγάλη ευκαιρία

Ο νέοι και οι νέες θα πρέπει πάνω απ’ όλα να συνειδητοποιήσουν, ότι είναι απαραίτητο να απεμπλακούν από την συστηματική «πλύση εγκεφάλου» που τους γίνεται πάνω στο ασφαλιστικό σύστημα, να μη χάσουν την αυτοπεποίθηση και την αγάπη προς τη ζωή, που κάνει πολλούς να απογοητεύονται και να γίνονται επιρρεπείς στη διαφθορά, και να οργανώσουν οι ίδιοι την υποδομή για την εξασφάλιση του μέλλοντός των, αφού, έτσι κι αλλιώς, τα οργανωμένα συμφέροντα γυρίζουν τις κοινωνίες στο μεσαίωνα, απλά με σύγχρονα μέσα. Οι ίδιοι είναι εκείνοι που κρατάνε το μέλλον στα χέρια τους και δεν πρέπει με τίποτε να το αφήσουν στους άλλους ν’ αποφασίζουν γι’ αυτούς, χωρίς τους ίδιους στις αποφάσεις που τους αφορούν! Αυτό λέγεται ελπίδα!
Το μεγάλο πολιτικό κενό, η παντελής αδιαφορία των πολιτών απέναντι στους πολιτικούς και το πολύ υψηλό ποσοστό «λευκών» και «άκυρων» ψηφοδελτίων, τους δίνει την δυνατότητα να κάνουν πράξη το μεγάλο όραμα με νέες και αδιάφθορες πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να οργανώσουν πάνω σε στέρεες και ασφαλείς βάσεις, για να γκρεμίσουν μια και καλή το σάπιο και διεφθαρμένο σύστημα που μας κυβερνά εδώ και πολλές δεκαετίες. Κι αυτή είναι η ευκαιρία!

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1. αγάπη η (Α αγάπη)• 1. αγαθά αισθήματα, φιλική διάθεση, στοργή, τρυφερότητα για κάποιον η κάτι• 2. γενετήσια έλξη η πόθος, έρωτας• 3. (και ως προσαγόρευση) το αγαπημένο πρόσωπο• || (νεοελλ. -μσν.) 1. εκδήλωση της χριστιανικής αγάπης, φιλανθρωπία, αλτρουισμός• 2. συμφιλίωση, ομόνοια, ειρήνη• || (νεοελλ.) 1. εκδήλωση των αγαθών αισθημάτων, στοργή, αφοσίωση• 2. προτίμηση• 3. (ως κύριο όνομα) η Αγάπη• ο εσπερινός του Πάσχα, η δεύτερη Ανάσταση• 4. (φρ.) «για την αγάπη κάποιου», για το χατίρι του• «είμαστε στις αγάπες μας», είμαστε στην περίοδο αγαθών σχέσεων «κάνω αγάπη με κάποιον», συμφιλιώνομαι, μονοιάζω• || (μσν.) 1. χαιρετισμός σεβασμού, ασπασμός• 2. (για έθνη) συνθηκολόγηση, συμμαχία• || (αρχ.) η αγάπη του Θεού για τους ανθρώπους και αντίστροφα. [ΕΤΥΜΟΛ. Υποχωρητικός σχηματισμός από το ρήμα αγαπώ. Η λ. συναντάται στα χριστιανικά κείμενα με τη σημασία του «κοινού δείπνου» των πρώτων χριστιανών. Αργότερα χρησιμοποιείται για τη «χριστιανική αγάπη» και «φιλανθρωπία» (ίσως με κάποια επίδραση από το εβραϊκό ’ahābā, αγάπη) για να καταλήξει τελικά στη γενικότερη σημασία «φιλική διάθεση, στοργή, έλξη»].
2. δίκαιος -α και -η, -ο και δίκιος, -α, -ο (AM δίκαιος, -α, -ον)• Ι. 1. αυτός που κρίνει δίκαια, που απονέμει δικαιοσύνη σύμφωνα με τους νόμους και τη λογική («ο δίκαιος κριτής γυρεύει να χωρίσει το δίκαιο από το άδικο»)• 2. ο νόμιμος («δίκαιος κληρονόμος»)• 3. ο αμερόληπτος («δίκαια κρίση», «δικαία βουλή», «δίκαιη παρατήρηση», «δικαία βάσανος», «δίκαιη εξέταση»)• 4. σωστός, κανονικός, ταιριαστός («δίκια ζύγια», «δίκαιος έπαινος», «αι εκατόν οργυιαί δίκαιαι»)• 5. δικαιολογημένος, «δίκια αφορμή», «δίκαιη οργή», «δίκαιη αγανάκτηση»)• 6. (απρόσ. έκφρ.) «είναι δίκαιο να...», «δίκαιον εστι»• || (αρχ.) 1. αυτός που πειθαρχεί σε έθιμα, σε θεσμούς πολιτισμού («υβρισταί τε και άγριοι ουδέ δίκαιοι»)• 2. εκείνος που τηρεί τις υποχρεώσεις του απέναντι στους ανθρώπους και στους θεούς («δίκαιος και όσιος»)• 3. (για νόμο) αυτός που έχει θεσπισθεί με νόμιμη, κανονική διαδικασία• 4. κανονικός, συμμετρικός («δίκαιον σχήμα σώματος», «ίππος δικαίαν την σιαγόνα έχων»)• 5. (για ζώα) εξημερωμένος κατάλληλος («ίππον δίκαιον ποιείσθαι»)• 6. (για αγρό) εύφορος, αποδοτικός• 7. πραγματικός, άξιος του ονόματος («δίκαιος συγγραφεύς»)• 8. (φρ.) α) «δικαίη ζόη»• κανονικός τρόπος ζωής, αναγνωρισμένος ως έντιμος• β) «επί ρηθέντι δικαίω»• για κάτι που ειπώθηκε σωστά• γ) «δίκαιός ειμι ιέναι» η «δίκαιός εστι άρχειν»• είναι δίκαιο να, έχω το δικαίωμα να... II. (το ουδ. εν. ως ουσ.) το δίκαιο και δίκιο (AM δίκαιον)• 1. ο,τι είναι σύμφωνο με τον νόμο, ηθικό, ορθό («το άδικο δίκαιο κάμνουσι»)• 2. η δικαιοσύνη• 3. νόμιμη απαίτηση, δικαίωμα («το δίκιο του μ' αναλαμπή και φλόγα το γυρεύει», «θα βρω το δίκιο μου»)• || (νεοελλ.) το δίκαιο• 1. το σύνολο των κανόνων που διέπουν τις σχέσεις των μελών μιας κοινωνίας• 2. η νομική επιστήμη• 3. (φρ.) α) «δίκαιον εξ υποκειμένου»• το δικαίωμα• β) «γραπτό δίκαιο»• οι νόμοι• γ) «άγραφο δίκαιο»• εθιμικοί, παραδοσιακοί κανόνες δικαίου• δ) «με το δίκιο του»• δίκαια, σωστά• ε) «του δίνω η του ρίχνω δίκιο»• κρίνω ότι σωστά έπραξε κάτι η εγείρει μιαν αξίωση• στ) «παίρνω το δίκιο μου πίσω»• εκδικούμαι αυτόν που με αδίκησε• ζ) «να πούμε και του στραβού η και του φτωχού το δίκιο»• να υποστηρίξουμε και του ανίσχυρου τις αξιώσεις η να αναγνωρίσουμε και κάτι καλό μέσα στα τόσα κακά• η) «το δίκαιο του ισχυροτέρου»• οι ισχυροί παρουσιάζουν τις αυθαιρεσίες τους ως νόμιμες• θ) «κοιμήθηκα τον ύπνο του δικαίου»• ήρεμα και βαθιά•|| (μσν.) 1. δικαιοδοσία• 2. δικαστική απόφαση• 3. συνήθεια• || (αρχ) (φρ.) «εκ του δικαίου»• δίκαια• III. (το ουδ. πληθ. ως ουσ.) τα δίκαια και τα δίκια (AM δίκαια)• 1. οι δίκαιες απαιτήσεις και αξιώσεις• 2. τα νόμιμα δικαιώματα• || (αρχ.) (φρ.) 1. «τα προς αλλήλους δίκαια»• οι αμοιβαίες υποχρεώσεις• 2. «επί συγκειμένοις τισί δικαίοις»• υπό ορισμένους όρους• IV. (επίρρ.) δικαίως και δίκαια (AM δικαίως)• 1. με δίκαιο τρόπο• 2. σύμφωνα με το δίκαιο. [ΕΤΥΜΟΛ. < *δίκα-ιος < δίκη. Η αρχική σημ. του επιθ. δίκαιος ήταν «αυτός που τηρεί, πειθαρχεί, συμμορφώνεται προς τα έθιμα και τους θεσμούς» (Ομ.) απ' όπου προήλθε η σημ. «ισόρροπος, συμμετρικός» (για άρμα). «ακριβής, κανονικός» και αργότερα «σωστός, ορθός, αυτός που κρίνει δίκαια» τόσο με την ηθική όσο και με την νομική έννοια του όρου. ΠΑΡ. δικαιοσύνη, δικαιώνω (AM δικαιώ)• (αρχ.) δικαιότης• (αρχ.-μσν.) δικαιωτήριον. ΣΥΝΘ. (Α' συνθετικό) δικαιοδότης, δικαιοκρίτης, δικαιοπραγία, δικαιοφανής, δικαιόφρων (αρχ.) δικαιοκτόνος, δικαιολόγος, δικαιονομία, δικαιονομώ, δικαιόπολις, δικαιοπραγής (μσν.-νεοελλ.) δικαιοφύλακας (Μ -φύλαξ)• (νεοελλ.) δικαιόγραφο, δικαιοδόχος, δικαιοπάροχος, δικαιοπραξία, δικαιούχος. (Β' συνθετικό) ακριβοδίκαιος, ακροδίκαιος, φιλοδίκαιος• (αρχ.) ορθοδίκαιος, χειροδίκαιος• (νεοελλ.) ισοδίκαιος].
3. λογική η (AM λογική)• (φιλοσ.) 1. η επιστήμη του ορθού λόγου, της ορθής νόησης, του ορθώς διανοείσθαι• 2. το λογικό. [ΕΤΥΜΟΛ. Ουσιαστικοποιημένος τύπος θηλυκού του επιθ. λογικός].(Πάπυρος, Μέγας Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας).