21/04/12 21:37 - Υπάρχουν, αλήθεια, θαύματα;

Υπάρχουν, αλήθεια, θαύματα;

Τι υποστηρίζει η Εκκλησία μας και πώς βιώνουν τα θαύματα οι πιστοί Χριστιανοί οι οποίοι, όπως ο γράφων, έζησαν στη ζωή τους συγκλονιστικές στιγμές από την θαυματουργό δύναμη του Θεού και των Αγίων της Ορθοδοξίας μας!.. Χριστός Ανέστη!..

Η Ανάσταση του Κυρίου. Το θαύμα των αιώνων!..

ΕΙΝΑΙ γεγονός ότι, τελευταίως, παρατηρείται το συγκλονιστικό γεγονός ότι, όσο βάλλεται η Εκκλησία μας και δη η ελλαδική Ιεραρχία, σαν από θαύμα (1), σε κάποιο σημείο της ελλαδικής γης, ένας άγιος ή μία αγία θα δείξει την θαυματουργό δύναμή της, σαν να θέλει να πείσει τους άπιστους και άθεους (και δεν μιλώ για τους επαγγελματίες πολεμίους του χριστιανισμού) ότι η θεία χάρις του Θεού είναι μπροστά μας! Ας δούμε, όμως, τι πιστεύει η Εκκλησία μας για τα θαύματα και θα επανέλθουμε:
Στη θρησκευτική διδασκαλία το θαύμα ερμηνεύεται ως η επέμβαση της δύναμης του Θεού για ευεργεσία του πιστού ή τιμωρία του ασεβή. Θαύματα αναφέρονται και σε θρησκείες προχριστιανικές ή εξωχριστιανικές, που δεν είναι, όμως, της παρούσης στιγμής να αναλύσουμε.
Το θαύμα, όπως φαίνεται και από την Αγία Γραφή, ούτε τυχαία γίνεται ούτε εξυπηρετεί σκοπιμότητες έξω απ’ αυτές που αναφέρονται στο ψυχικό και σωματικό συμφέρον του πιστού. Επίσης δεν γίνεται σε βάρος της φυσικής ή ηθικής τάξης του κόσμου. Αν οι φυσικοί νόμοι αναστέλλονται, δε σημαίνει πως παραβιάζονται, γιατί ουσιαστικά το θαύμα είναι ανακαίνιση της φύσης (πρβλ. τις θαυματουργικές ιάσεις τυφλών, λεπρών κ.ά. ασθενών από το Χριστό, ακόμη και ανάσταση νεκρών, όπως αφηγούνται τα Ευαγγέλια).
Εκτός από την ίαση σωμάτων, στην ίδια την Καινή Διαθήκη αναφέρονται θαυματουργικές ιάσεις ψυχών, όπως π.χ. του φιλάργυρου αρχιτελώνη Ζακχαίου (Λουκ. ιθ΄ 1-10), των δύο τυφλών στην Ιεριχώ (Ματθ. κ΄ 29-34), του δαιμονισμένου (Μάρκ. ε΄ 1-20). Εξουσία να ευεργετούν θαυματουργικά πήραν οι μαθητές του Χριστού (Ματθ. ι΄ 6-9). Ως σήμερα αναφέρονται θαύματα από αγίους της Εκκλησίας, σύμφωνα πάντα με την εξουσία αυτή και τη δύναμη του Χριστού (2).
Θαύμα, για να δούμε τι λένε και άλλοι άνθρωποι, είναι μία εκδήλωση υπερφυσικής προέλευσης, ορατή και συνεπώς αντιληπτή από τις αισθήσεις, που αποκαλύπτεται στον άνθρωπο με όλη της τη μυστηριώδη δύναμη. Η αρχική σημασία της λέξης ήταν «κάθετι που προκαλεί θαυμασμό».
Σύμφωνα με τη δογματική της Ανατ. Ορθόδοξης Εκκλησίας, η συντηρητική δύναμη του κόσμου μπορεί να ενεργήσει χωρίς τις φυσικές δυνάμεις, δηλαδή να κάνει θαύμα. Η δυνατότητα των θαυμάτων έγκειται αφενός στην ελεύθερη θέληση του Θεού και αφετέρου στο ότι οι φυσικές δυνάμεις εξαρτώνται από τη θέληση και τη δύναμη του Θεού.
Αν και το θαύμα δεν προέρχεται από τη φυσική πορεία του κόσμου, αλλά από έμμεση ενέργεια του Θεού, ούτε η φυσική τάξη των πραγμάτων ανατρέπεται, ούτε ο Θεός αλλοιώνεται. Και αυτό συμβαίνει γιατί η θαυματουργή ενέργεια δεν είναι αυθαίρετο προϊόν μιας άστατης και μεταβαλλόμενης θέλησης του Θεού, αλλά περιλαμβάνεται στο σχέδιο της δημιουργίας και της συντήρησης του κόσμου. Η φυσική τάξη δεν ανατρέπεται, επειδή ο Θεός θαυματουργεί, όχι αφού έρθει σε σύγκρουση με τους φυσικούς νόμους, αλλά δημιουργώντας ελεύθερα· γιατί το θαύμα αποτελεί συνέχεια της δημιουργίας, όταν απαιτεί τη συγκεκριμένη ενέργεια του Θεού το αιώνιο διάγραμμα του κοσμικού συστήματος (3).

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΑΣ ΒΙΩΜΑ

Θα ξεκινήσω με ένα προσωπικό μου βίωμα, όχι για να συνεγείρω το συγκλινησιακό φορτίο του αναγνώστη, αλλά για να σφυρηλατήσω περισσότερο την πίστη του χριστιανού, που πιστεύει στα θαύματα με τον όποιο τρόπο βιώνει κανείς το δικό του ανεξήγητο γεγονός:
Γεννήθηκα το έτος 1950. Από παιδί μικρό (18 περίπου μηνών), όπως έχω γράψει και στο παρελθόν, πάσχω από παραλυσία των κάτω άκρων, λόγω πολιομυελίτιδας, που είχε χτυπήσει εκείνη την εποχή πολλά παιδιά της ηλικίας μου. Οι γονείς μου, μη δυνάμενοι να βρουν νοσοκομειακό κρεβάτι, λόγω της πληθώρας των κρουσμάτων, κατάφεραν τελικά να με βάλουν στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία» και να κάνω αλλεπάλληλες εγχειρίσεις στα κάτω άκρα και στη συνέχεια να οδηγηθώ στο ΠΙΚΠΑ Βούλας όπου έφυγα το έτος 1958, για το οικογενειακό μου περιβάλλον, στο Βεσίνι Καλαβρύτων, όπου δεν εγνώριζα κανέναν (ούτε μητέρα, ούτε πατέρα) διότι δεν είχα την εικόνα τους προ οφθαλμών, αφού βρισκόμουν συνεχώς στα νοσοκομεία και είχα φύγει πολύ μικρός από την αγκαλιά τους.
Ήταν Πάσχα… Ποιο έτος; 1955, 1956 ή 1957 δεν θυμάμαι ακριβώς. Είναι λογικό να μην είχα καμία σχέση με την Εκκλησία και με τους ιερείς διότι δεν υπήρχε παρόμοια δυνατότητα από πλευράς μου λόγω των συνεχών εγκλεισμών μου στα νοσοκομεία και τα ποδαράκια μου δεν άντεχαν σε κανένα βάδισμα. Περπατούσα μπουσουλώντας.
Την Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ οι νοσοκόμες του ΠΙΚΠΑ μας οδήγησαν σε έναν άλλον θάλαμο όπου είχαν στολίσει τον Επιτάφιο και ένας ιερεύς τέλεσε την Ακολουθία των Παθών. Πρωτόγνωρα πράγματα για τα δικά μας ματάκια, αφού δεν είχαμε ξαναζήσει τέτοιες πανέμορφες και συγκινητικές σκηνές!
Την επομένη του Μεγάλου Σαββάτου, οι νοσοκόμες, μετά το μεσημβρινό γεύμα, που το ενθυμούμαι σαν να είναι σήμερα, μας πλάγιασαν για ύπνο, αλλά εγώ, μη μπορώντας να κοιμηθώ γιατί το προηγούμενο βράδυ είχα ζήσει πρωτόγνωρες εικόνες (λουλούδια, επιτάφιους, ψαλμωδίες, λιβάνια κλπ), μισοσηκώθηκα στο κρεβατάκι μου, κάτι που έκαναν όλα σχεδόν τα παιδιά της ηλικίας μου!
Εκείνη τη στιγμή ακριβώς κάνει την εμφάνισή του ένας ιερέας ντυμένος με λευκά άμφια και άρχισε να μας ευλογεί. Ενθυμούμαι ότι καθόταν δίπλα σε μια μεγάλη σόμπα που έκαιγε διότι το Πάσχα πρέπει να ήταν νωρίς και έξω έκανε πολύ κρύο.
Το λέω κι ανατριχιάζω: Όλα τα παιδιά, σαν κάποια ανώτερη δύναμη να μας οδηγούσε, κατεβήκαμε κάτω απ’ τα κρεβατάκια μας και πηγαίναμε μπουσουλώντας κοντά στον παππούλη για να του αγγίξουμε τα ράσα! Αυτός μας ευλογούσε!
Κάποια στιγμή ακούμε μία φωνή: Ήταν της προϊσταμένης νοσοκόμας (Σομπότη λεγόταν) που μας καλούσε να ανεβούμε ξανά στα κρεβάτια και να πέσουμε για ύπνο. Προφανώς δεν έβλεπε τον επισκέπτη άγιο!
Πού να την ακούσουμε εμείς… Φωνάζοντας σχεδόν σαν τα αρνάκια, ακολουθούσαμε τον άγιο, που εκείνη τη στιγμή χανόταν μέσα στις μουριές του μεγάλου θαλάμου!.. (4)
Επιστρέφοντας αισθάνομαι μέσα μου κάτι ισχυρό και (ω του θαύματος!) άρχισα να σηκώνομαι και να κάνω τα πρώτα βήματα ως ανάπηρος. Η προϊσταμένη αδελφή κατάπληκτη άρχισε να με προσκαλεί να πάω κοντά της λέγοντας με συγκίνηση: «Έλα, Άγγελε!.. Έλα, Άγγελε!... Περπατάς, Άγγελε!…Περπατάς, Άγγελε!..».
Βέβαια ξανάπεσα κάτω, αλλά από τότε άρχισα να περπατώ, όπως περπατώ και σήμερα με βακτηρίες και ορθοπεδικά μηχανήματα στα πόδια.
Πέρασε καιρός και η εικόνα του αγίου είχε χαραχτεί βαθιά στην ψυχή και το μυαλό μου, μέχρι που ήρθε ο πατέρας μου, που τον γνώρισα για πρώτη φορά 8 ετών, και με πήρε από το νοσοκομείο για να επιστρέψω στο χωριό μου το Βεσίνι Καλαβρύτων.
Την πρώτη κιόλας Κυριακή, η μητέρα μου Κανέλλα και η γιαγιά μου με πήρανε και με πήγανε στην Εκκλησία του χωριού μας, που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Όλοι μέσα στην εκκλησία, μόλις με είδανε να περπατώ με τα μπαστουνάκια, άρχισαν να κλαίνε και να με αγκαλιάζουν σφιχτά.
Κάποια στιγμή βάζω, αντικρίζοντας την εικόνα του Αγίου Νικολάου, τις φωνές και λέω στη μητέρα μου, που με είχε σχεδόν στην αγκαλιά της: «Μητέρα, να ο παππούλης που ήρθε στο νοσοκομείο να μας δει»!..
Αντιλαμβάνεσθε τι έγινε μέσα στην εκκλησία!.. Άλλοι έκλαιγαν, άλλοι έκαναν τον σταυρό τους, ενώ ο ιερέας του χωριού μας, παπα-Σπύρος Ζαφειρόπουλος, αδελφός της μητέρας μου, μόλις και μετά βίας μπόρεσε να βγάλει πέρα την Θεία λειτουργία, διότι γνώριζε ότι η μητέρα μου και η γιαγιά μου με είχαν τάξει στον Άγιο Νικόλαο αν μπορούσα κάποτε να περπατήσω!..
Δεν θα ήθελα να φορτίσω περισσότερο την στήλη αυτή με συγκινησιακά στοιχεία, ένα όμως ήθελα να πω:
Όταν παρακαλάμε τον Θεό να μας κάνει καλά και πράγματι η υγεία μας βελτιώνεται, αυτό – κατά την ταπεινή μου άποψη- είναι γιατί ο Θεός μας βοηθά να γίνουμε καλά στο διάβα του χρόνου και γι’ αυτό πρέπει να Τον ευγνωμονούμε.
Αυτό, όμως, δεν είναι το πραγματικό θαύμα. Θαύμα είναι αυτό που συμβαίνει για μια στιγμή και δεν ερμηνεύεται και δεν εξηγείται δια της ανθρωπίνης λογικής Το θαύμα, για να το καταλάβουμε καλύτερα, δεν είναι ένα αντικείμενο που το βάζουμε στην χειρουργική κλίνη και το εξετάζουμε από παντού για να δώσουμε την όποια επιστημονική εξήγηση ή ερμηνεία, δεδομένου ότι δεν περνάει μέσα από νοητικές λειτουργίες ή λογικές επιστημονικές διαδρομές. Το θαύμα αν εξηγηθεί ή ερμηνευτεί δεν είναι θαύμα.
Το θαύμα, για να καταλήξουμε, γίνεται μία φορά. Δεν επαναλαμβάνεται, δεν εξηγείται, δεν ερμηνεύεται. Είναι η δύναμη που έχει ο Θεός να περνάει το μήνυμα της παρουσίας Του παντού, χωρίς διακρίσεις, από το πιο αξιοθαύμαστο γεγονός στην ιστορία της ανθρωπότητας, μέχρι την ώρα που ένας βοσκός θα θεωρήσει θαύμα ακόμη και την πιο απλή βλάστηση ενός μικρού χόρτου για τα πρόβατά του, αφού ο κάθε άνθρωπος και πάσα ψυχή ζώσα έχουν τον δικό τους δίαυλο επικοινωνίας με τον Θεό!
Μια άδολη γριούλα που βλέπει σαν θαύμα το γεγονός ότι έβρασε ο καφές της χωρίς φωτιά (μη γνωρίζοντας τις δυνατότητες του ηλεκτρικού ρεύματος) γι’ αυτήν είναι θαύμα, διότι έτσι νιώθει, έτσι αισθάνεται κι έτσι καταλαβαίνει τον Θεό! Κι αυτό μη το λησμονούμε ποτέ!
Χριστός Ανέστη!..

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1. Θαύμα : Αυτό που προκαλεί το θαυμασμό στον άνθρωπο (πρβλ. τα «εφτά θαύματα του κόσμου»). Έργο μεγάλο και δυσκολοκατόρθωτο γιατί συνήθως είναι έργο υπερφυσικό.
2. Ίδε εγκυκλοπαίδεια «Μαλλιάρης-παιδεία»
3. Ίδε εγκυκλοπαίδεια «Δομή».
4. Τις μουριές αυτές τις είδα που υπήρχαν ακόμη πριν μερικά χρόνια που επισκέφθηκα το ΠΙΚΠΑ.