13/05/12 16:36 - «Έχω ένα μυστικό, κρυμμένο στης καρδιάς τα βάθη!..»

«Έχω ένα μυστικό, κρυμμένο στης καρδιάς τα βάθη!..»

Το αψυχολόγητο «όχι» σε μια απόλυτη Ελληνίδα σταρ!.. Μια προσωπική εμπειρία με το «ιερόν τέρας» του ελληνικού κινηματογράφου, Αλίκη Βουγιουκλάκη, τον καιρό που το θέατρο γινόταν ένα με τη ζωή του γράφοντα!.. Διαβάστε το κείμενο που ακολουθεί!..

ΗΤΑΝ ο καιρός που ο γράφων, έχοντας ως συνεργάτες του ανθρώπους που είχαμε αποφοιτήσει από τη Δημοσιογραφική Σχολή «Ο Κοραής» του κ Τίτου Αθανασιάδη (Διευθυντή της εφημερίδας «Απογευματινή»), όπως ο Γιάννης Σκλαβούνος (ανώτερο στέλεχος του αθλητικού ρεπορτάζ στη ΝΕΤ), ο Νίκος Αλατζάς, ηθοποιός και δημοσιογράφος, και η Μαρία Αντωνίου, δημοσιογράφος της «Απογευματινής» (οι δύο τελευταίοι, δυστυχώς, είναι αείμνηστοι σήμερα), πηγαίναμε σε όλα τα θέατρα Αθηνών και πρωτευούσης και παίρναμε συνεντεύξεις από όλους σχεδόν τους ηθοποιούς (γνωστούς και αγνώστους) για τα προβλήματα του Ελληνικού Θεάτρου.
Στόχος αυτής της καθαρά δημοσιογραφικής εργασίας,, ήταν να κυκλοφορήσει ένα βιβλίο μας για την ανάδειξη όλων των προβλημάτων, που υπήρχαν πίσω από τα παρασκήνια του θεάτρου και παράλληλα να κάνουμε μία Έκθεση Φωτογραφίας Ελλήνων Ηθοποιών, όπου θα είχαμε την ευκαιρία να παρουσιάσουμε και το βιβλίο.
Τα πράγματα πήγαιναν καλά, αλλά οι επαγγελματικές υποχρεώσεις των συναδέλφων μου ανάγκασαν τον γράφοντα να συνεχίσει σχεδόν μόνος του.
Αυτός και ο λόγος, που έγραψα το βιβλίο με τίτλο: «Φάκελλος: Ελληνικό Θέατρο», με πρόλογο του Διευθυντή του Θεατρικού Μουσείου, Μανώλη Κορρέ, όπου, όμως, λόγω του μεγάλου όγκου, έθεσα σε κυκλοφορία τον πρώτο τόμο (1980), ενώ ο δεύτερος τόμος δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στην εβδομαδιαία εφημερίδα «Νέοι Άνθρωποι», όπου συνεργαζόμουν επί χρόνια.

Η γνωριμία μου με την Αλίκη

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη ήταν, ασφαλώς, το είδωλο της εποχής και δεν μπορούσες εύκολα να το επισκεφθείς. Ακόμη και στο καμαρίνι της ήταν δύσκολο να την πλησιάσεις, κι ό,τι θέλαμε έπρεπε να το πούμε στη γραμματέα, που είχε.
Για να κάνω και το σχετικό μου χιούμορ, όσα «δούναι και λαβείν» κι αν έγιναν με το κορίτσι αυτό, η Αλίκη Βουγιουκλήκη δεν εύρισκε χρόνο να μας δεχθεί. Τουναντίον, κάθε φορά που επισκεπτόμασταν το καμαρίνι της ήταν πολύ πιο δύσκολη η πρόσβαση σ’ αυτήν.
Από τη δύσκολη θέση μας έβγαλε ένας πανέξυπνος τεχνικός του θεάτρου της, που ανήλθε σε υψηλά αξιώματα του συνδικαλιστικού του κλάδου και τον οποίον, για λόγους ευνοήτους δεν θ’ αποκαλύψω το όνομά του. Ο άνθρωπος αυτός, προσφέρθηκε, λοιπόν, να μας βοηθήσει και μας εξομολογήθηκε κάτι, αλλά «να μείνει μεταξύ μας μυστικό»: «Η Αλίκη «λυγίζει» πολύ όταν βλέπει αναμμένα τα φλας»!..
Άλλο που δεν θέλαμε!... «Φορτώσαμε» τις μπαταρίες των φωτογραφικών μηχανών (τότε δεν υπήρχαν βιντεοκάμερες) και αρχίσαμε την … εκτυφλωτική πολιορκία!
Να μη τα πολυλογούμε, τελικώς η Αλίκη μας δέχθηκε (η αλήθεια είναι με πολύ ευγένεια κι ανθρωπιά) και ρώτησε τι ακριβώς θέλουμε.
Της εξηγήσαμε ότι κάνουμε μία εργασία για τα προβλήματα του θεάτρου και της δώσαμε το ερωτηματολόγιο, που δίναμε σε όλους τους ηθοποιούς.
Έριξε μια ματιά στο ερωτηματολόγιο και απευθυνόμενος στον γράφοντα του είπε ότι θα απαντήσει σε μία εβδομάδα. Ήταν τόσο ευγενική, που μας συνόδεψε η ίδια μέχρι την έξοδο του θεάτρου.

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη, όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν θα πάψει να είναι ποτέ η γήινη θεά της ομορφιάς και της υποκριτικής τέχνης!..

Αυτό το «όχι»…

Πράγματι, μόλις πέρασε μία εβδομάδα, πήγαμε στο καλοκαιρινό της θέατρο και για δεύτερη φορά μας δέχθηκε με πολλή ευγένεια. Πουθενά, όμως, οι απαντήσεις, που θέλαμε για το ερωτηματολόγιο…
Κάποια στιγμή, ενώ η συζήτηση γινόταν … περί ανέμων και υδάτων, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, θέλοντας η ίδια να μας βγάλει από τη δύσκολη θέση, ρίχνει ένα βλέμμα όλο νάζι στον γράφοντα και του λέει: «Είσαι να γράψεις τη ζωή μου;».
Τα έχασα!... Δεν ήξερα πώς ν’ αντιδράσω, διότι πίστευα ότι αυτό που έκανα με τους συναδέλφους μου ήταν πολύ πιο σοβαρή εργασία από μία βιογραφία!
Της υποσχέθηκα ότι θα της απαντήσω, αλλά δεν το έπραξα και συνέχισα να γράφω το έργο μου για το θέατρο, πιστεύοντας ότι αυτό που έκανα ήταν αυτό που έπρεπε να γίνει.

Αντί για τη βιογραφία της Αλίκης Βουγιουκλάκη, που σίγουρα θα μου αποκάλυπτε και κάποια … πιπεράτα θέματα, προτίμησα να γράψω αυτό το βιβλίο (δεξιά), που όντως εξαντλήθηκε αμέσως, αλλά, όπως λέει ο λαός: «Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα»!..

Σίγουρα ήταν λάθος …

Πέρασε λίγος καιρός και ξαφνικά διαβάζω σε μία εφημερίδα (αν θυμάμαι καλά ήταν η «Απογευματινή»), ότι η Αλίκη Βουγιουκλάκη ήταν «με τον ποινικό κώδικα στο χέρι»!..
Ποιος ο λόγος; Απλούστατα (όπως κατάλαβα αργότερα) ήταν ένα διαφημιστικό τέχνασμα διότι έγραφε την βιογραφία της ο Μαρίνος Κουσουμίδης! Βιβλίο για την Αλίκη έγραψε και ο εξαίρετος δημοσιογράφος κ. Αλκίνοος Μπουνιάς, ενώ πολλά και ενδιαφέροντα στοιχεία για την μεγάλη ελληνίδα σταρ μπορεί να διαβάσει κανείς στην ιστοσελίδα του άλλου μεγάλου Έλληνα δημοσιογράφου κ Δημήτρη Λυμπερόπουλου.
Τώρα που πέρασαν τα χρόνια ακόμη αναλογίζομαι αν έπραξα ορθά ή όχι, που δεν «άρπαξα» την μεγάλη ευκαιρία, που μου δινόταν τότε από το «ιερόν τέρας» του ελληνικού κινηματογράφου, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, αφού θα μπορούσα παράλληλα να κάνω και τα δύο έργα και να μη πω το μοναδικό «όχι» στη μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιό.
Νεανική επιπολαιότητα, αφέλεια, απειρία; Όπως θέλετε χαρακτηρίστε τα. Το θέμα είναι ότι μετάνιωσα για το λάθος μου.
Στην πορεία, όταν γνωρίστηκα σε έναν συνδικαλιστικό φορέα με τον αδελφό της, τον πολύ γνωστό σκηνοθέτη, Τάκη Βουγιουκλάκη, ήθελα να του εξομολογηθώ την «αμαρτία» μου, αλλά ο Τάκης Σιμωνετάτος, που ήταν τότε πρόεδρος της ΔΑΚΕ καλλιτεχνών (σκηνοθετών) και με συμβούλευε σε πολλά θέματα του καλλιτεχνικού χώρου, μου είπε ότι θα πρέπει να λέω καλύτερα ό,τι ενισχύει την προσωπικότητά μου και όχι τα λάθη μου!...
Νάσαι καλά, βρε Τάκη!... *

-----------
*Από το ανέκδοτο έργο μου: «Τα Άγνωστα Παρασκήνια».