16/05/12 17:51 - Αρχαίοι Έλληνες και Χριστιανοί με το όνομα ... του θεού Έρωτα!

Αρχαίοι Έλληνες και Χριστιανοί με το όνομα ... του θεού Έρωτα!

Διαβάστε πόσοι αρχαίοι Έλληνες είχαν το όνομα του αρχαίου θεού Έρωτος και πώς η ίδια η Ορθοδοξία μας αποδέχθηκε το όνομα αυτό τιμώντας και συγκεκριμένο Άγιο με το όνομα Έρως!.. Μη λησμονούμε ότι ο  Άγιος Έρως, σύμφωνα με το Αγιολόγιον της Εκκλησία μας, ήταν ένας από τά επτά αδέλφια, πού είχε η οικογένειά του, ξακουστά για την ανδρεία τους και υπηρετούσαν ως στρατιώτες στην Θράκη, κατά τα χρόνια του αυτοκράτορος Διοκλητιανού!.. 

Φρανσουά Ζερά: «Ο Έρως και η Ψυχή» (1798)


ΟΠΩΣ λέει και η γνωστή και πανέμορφη Ελληνίδα ηθοποιός, Μαριαλένα Ανδρέου, ο Έρωτας υπήρξε ένας αρχαίος Έλληνας θεός. Κατά τον Ησίοδο εμφανίστηκε μετά το Χάος, ως μία από τις αρχέγονες δυνάμεις που προκάλεσε την ένωση των στοιχείων από τα οποία προήλθε η ζωή. Κατά τους Ορφικούς βγήκε από ένα αβγό που γέννησε ο Κρόνος ή η Νύχτα. Άλλοι μύθοι τον αναφέρουν ως γιο της θεάς Ειλειθυίας ή της Ίριδας και του Ζέφυρου. Από τον 7ο αι. π.Χ. και μετά επικράτησαν οι μύθοι που τον συνέδεαν με την Αφροδίτη. Τον θεωρούσαν γιο της θεάς και του Δία ή του Ερμή ή του Άρη. Περιγράφεται ως όμορφος νέος, με χρυσά φτερά και κρατούσε τόξο και βέλη. Αδερφός του ήταν ο Αντέρωτας. Μαζί με τον Πόθο, τον Ίμερο και την Πειθώ αποτελούσαν την ακολουθία της Αφροδίτης.

Η λατρεία του θεού Έρωτα είναι πανάρχαια στην Ελλάδα. Το κυριότερο κέντρο της ήταν οι Θεσπιές της Βοιωτίας, όπου πιθανόν την έφεραν Θράκες. Εκεί γίνονταν κάθε πέντε χρόνια τα «Ερώτια» ή «Ερωτίδια», γιορτές που περιλάμβαναν ιππικούς και γυμνικούς αγώνες. Εκεί υπήρχε επίσης θαυμάσιο άγαλμα Έρωτα, έργο του Πραξιτέλη. Στην Αθήνα η λατρεία του Έρωτα εμφανίστηκε στα χρόνια του Πεισίστρατου. Τότε ιδρύθηκε στην είσοδο της Ακαδημίας βωμός του θεού, από τον οποίο άναβαν τις λαμπάδες στις γιορτές των Ηφαιστείων. Βωμοί και αγάλματα του Έρωτα μόνου του ή με την Αφροδίτη, με το Διόνυσο, ή με τον Ηρακλή υπήρχαν σε πολλά μέρη της Ελλάδας. Στη Ρώμη η λατρεία του μεταφέρθηκε από την Ελλάδα. (1)

Έρως: Αρχαία ιστορικά ονόματα

Με το όνομα Έρως στην ελληνική αρχαιότητα συναντούμε τέσσερα (4) ιστορικά πρόσωπα, τα οποία καλό θα ήταν να γνωρίζαμε ποια ήσαν ακριβώς:

1. Αθηναίος ανδριαντοποιός (1ος αι. π.Χ.). Κατασκεύασε ανδριάντα γυναίκας, που ήταν τοποθετημένος στην ανατολική πρόσοψη του Ηραίου στην Ολυμπία.

2. Δούλος του Μάρκου Αντώνιου (1ος αι. π.Χ.). Είχε υποσχεθεί στον κύριό του πως θα του έδινε το θανατηφόρο χτύπημα, όταν θα του το ζητούσε. Όταν όμως ο Αντώνιος τού το ζήτησε, ο Έρως αυτοκτόνησε.

3. Ανώτατος υπάλληλος της Αιγύπτου (1ος αι. π.Χ.) Ήταν έμπιστος της Κλεοπάτρας και σταυρώθηκε κατά διαταγή του Αυγούστου στο μεσαίο κατάρτι πολεμικού σκάφους, όταν κυριεύτηκε η Αλεξάνδρεια, επειδή είχε σκοτώσει, ψήσει και φάει ένα ορτύκι, που ήταν νικητής μέχρι τότε σε όλες τις ορτυκομαχίες.

4. Μυστικοσύμβουλος του αυτοκράτορα Αυρηλιανού (3ος αι. μ.Χ.). Υπήρξε ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του, για να καλύψει τις καταχρήσεις του. Ο Τάκιτος, διάδοχος του Αυρηλιανού, πληροφορήθηκε την αλήθεια και τον θανάτωσε. (2)

Ο Άγιος Έρως!..

Όσο κι αν φανεί περίεργο και η Εκλησία μας τιμά τη μνήμη ενός αγίου που ονομάζεται Έρως. Τιμάται την 26ην Ιουνίου και ο βίος του έχει ως εξής:

Ο Άγιος Έρως, σύμφωνα με το Αγιολόγιον της Εκκλησία μας, ήταν ένας από τά επτά αδέλφια, πού είχε η οικογένειά του, ξακουστά για την ανδρεία τους και υπηρετούσαν ως στρατιώτες στην Θράκη, κατά τά χρόνια του αυτοκράτορος Διοκλητιανού. Αυτά τά αδέλφια, λοιπόν, (Ορέντιος, Φαρνάκιος, Έρωτας, Φίρμος, Φιρμίνος, Κυριακός και Λογγίνος), πολεμούσαν υπέρ πίστεως και πατρίδος, ώσπου, σε κάποια μάχη με τους Σκύθες, ο Ορέντιος κατόρθωσε να σκοτώση τον σκληρό και γενναίο αρχηγό τους, Μαραρών. Για το κατόρθωμά του αυτό τιμήθηκε , αλλά συγχρόνως προσκλήθηκε να συμμετάσχη στις θυσίες προς τα είδωλα., που θα προσφέρονταν για την νίκη του. Ο χριστιανός ήρωας αρνήθηκε ρητά, και διεκήρυξε ότι αυτός ένα Θεό αληθινό αναγνωρίζει και λατρεύει, τον Θεό των χριστιανών. Βέβαια δεν τον τιμώρησαν αμέσως, λόγω του ανδραγαθήματός του. Αλλά μαζί με τα έξι αδέλφια του, τους έστειλαν σε δυσμενή μετάθεση στην Αρμενία, όπου σε λίγο χρόνο ανεκρίθησαν. Τότε και οι επτά αδελφοί μ’ ένα στόμα εδήλωσαν, ότι μέχρι την τελευταία τους πνοή θα μείνουν πιστοί στον Αρχηγό της σωτηρίας τους, και Κριτή τους κατά την ημέρα της παγκοσμίου αναστάσεως και ανταποδόσεως. Κατόπιν αυτού καταδικάσθηκαν σε εξορία μακρινών και σκληρών τόπων, όπου και οι επτά πέθαναν ο ένας κατόπιν του άλλου από κακουχίες και ταλαιπωρίες, χωρίς να βγάλουν έστω και ένα γογγυσμό!…(3)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
1. Βλέπε και εγκυκλοπαίδεια «Μαλλιάρης-παιδεία»
2. Βλέπε εγκυκλοπαίδεια «Δομή»
3. Χρήστος Τσολακίδης: «Αγιολόγιον της Ορθοδοξίας».