28/10/12 22:54 - Ο ελληνοϊταλικός πόλεμος και τα σατιρικά τραγούδια του ‘40!..

Ο ελληνοϊταλικός πόλεμος και τα σατιρικά τραγούδια του ‘40!..

Ορισμένα από τα σατιρικά τραγούδια της «Τραγουδίστριας της Νίκης», Σοφίας Βέμπο, σε σχέση με τον πόλεμο του '40 μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας, που κηρύχτηκε στις 28 Οκτωβρίου 1940, σηματοδότησε την ανάμειξη της Ελλάδας στο β’ παγκόσμιο πόλεμο και οι ... επιθεωρησιογράφοι είχαν τον δικό τους λόγο!..

ΕΙΝΑΙ γνωστό ότι με την έναρξη του β' παγκόσμιου πολέμου (1939), η Ελλάδα ήταν αποφασισμένη να μείνει μακριά από τον πόλεμο και γι' αυτό τήρησε ουδετερότητα. Μετά όμως την πτώση και τη συνθηκολόγηση της Γαλλίας με τις δυνάμεις του Άξονα, η ιταλική προπαγάνδα άρχισε τις προκλήσεις κατά της Ελλάδας, με αποκορύφωμα τον τορπιλισμό του καταδρομικού «Έλλη» από ιταλικό υποβρύχιο στο λιμάνι της Τήνου στις 15 Αυγούστου 1940.
Από τα τέλη Αυγούστου ως τις 20 Οκτωβρίου του 1940, ο υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας Τσιάνο επανειλημμένα κάλεσε τον Έλληνα πρεσβευτή στη Ρώμη, Πολίτη, προς τον οποίο έντονα διαμαρτυρόταν για ανύπαρκτα και φανταστικά επεισόδια της Ελλάδας σε βάρος της Ιταλίας και για κατάφωρες, όπως τις χαρακτήριζε, παραβιάσεις της ελληνικής ουδετερότητας (εφοδιασμοί αγγλικών πολεμικών στα λιμάνια της Κρήτης κ.ά.). Οι ενέργειες αυτές, όπως έλεγε, έθεταν σε δοκιμασία την ελληνοϊταλική φιλία και μοιραία θα οδηγούσαν σε ένοπλη ρήξη. Έτσι γινόταν φανερό πως η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη.
Πραγματικά, στις 3 το πρωί στις 28 Οκτωβρίου του 1940, ο Ιταλός πρεσβευτής στην Αθήνα Γκράτσι, επέδωσε στον Έλληνα πρωθυπουργό Ι. Μεταξά τελεσίγραφο της κυβέρνησής του. Με αυτό απαιτούσε η Ιταλία να της παραδοθούν για έλεγχο ορισμένες καίριες θέσεις σε ελληνικά εδάφη, αλλιώς τα ιταλικά στρατεύματα στις 6 το πρωί θα έμπαιναν στην Ελλάδα. Το ιταλικό τελεσίγραφο ισοδυναμούσε με κήρυξη πολέμου και γι’ αυτό το ιταλικό διπλωματικό σώμα μετά την επίδοση του τελεσιγράφου επέστρεψε στην Ιταλία. Η απάντηση του Ι. Μεταξά ήταν αρνητική. Με τη στάση του Μεταξά συμπορεύτηκε και το σύνολο του ελληνικού λαού που αποφάσισε να αντισταθεί, καθώς αμέσως δημοσιεύτηκε το διάταγμα της επιστράτευσης. Μόνο που η αντίσταση αυτή ήταν και σατιρική. Τα περισσότερα θέατρα έπαιζαν επιθεωρησιακά έργα όπου τον πρώτο λόγο τον είχε ο ... Ντούτσε τον οποίον σατίριζαν οι πάντες!.. Ας διαβάσουμε το πρώτο επιθεωρησιακό τραγούδι της θρυλικής «Τραγουδίστριας της Νίκης», Σοφίας Βέμπο:

«Στον πόλεμο βγαίν' ου Ιταλός
κι ο Τσουλιάς του λέει,
έβγα Μουσουλί,
ρε μι του φστάν' του κουρουμπλί,
γιατί δεν βγαίνεις καταδώ
κι έχω όρεξ' να σι 'δώ.

Κι 'κει, σιαπάν, σιαπάν στην Κορυτσά,
λεν τα πιδιά μας ούλα,
έλα παραδώ,
ορέ, για να συ δω κι εγώ,
γιατί δεν βγαίνεις να συ δω,
όρε, γιατί μας κάνεις το λαγό.

Καίει ο ήλιος, καίει,
καίει μανάρα μ' καίει,
και αυτοί μιλάν' για χιόνια,
λάσπες και βροχές,
όρε, λάσπες και βροχές.

Τον πόλεμο τι, μώρ' τι τον ήθελες,
κι 'συ πιριγιλούνε οι άντρες σα συ δούνε.

Παράτα την,
την παλικαριά,
τα τάνκς κι τα κανόνια
δεν είναι μακαρόνια.

Που 'σαι ορέ Μπενίτο, κρυμμένος στη σπηλιά,
όρε κατέβα παρακάτω,
φοβάμαι τον τσολιά,
έρι, φοβάμαι τον τσολιά».

Η ιταλική επίθεση άρχισε στις 5.30 το πρωί στην Πίνδο, ενώ η ιταλική αεροπορία βομβάρδιζε. Οι Έλληνες είχαν στην περιοχή της Ηπείρου δύο μεραρχίες, ενώ οι Ιταλοί διέθεταν 8 μεραρχίες πεζικού, ισχυρούς σχηματισμούς πυροβολικού και τάγματα μελανοχιτώνων. Παράλληλα συντριπτική ήταν και η υπεροχή της ιταλικής αεροπορίας. Με την έναρξη της επίθεσης, η επίλεκτη ιταλική μεραρχία αλπινιστών «Τζούλια» πέρασε τα φαράγγια της Πίνδου και απειλούσε το Μέτσοβο. Την περιοχή αυτή υπεράσπιζε το απόσπασμα (περίπου 1000 άντρες) του συνταγματάρχη Δαβάκη, που διεξήγαγε επιβραδυντικό αγώνα συγκρατώντας τις ιταλικές δυνάμεις ώσπου στις 10 Νοεμβρίου έφτασαν οι ενισχύσεις της 7ης μεραρχίας και έτσι άρχισε η υποχώρηση της «Τζούλια». Δυτικότερα όμως από το ποτάμι Καλαμάς, οι Ιταλοί πέτυχαν βαθύτερη διείσδυση. Αλλά και οι θεατρικές επιθεωρήσεις είχαν τον δικό τους λόγο: Ακούμε άλλο ένα σατιρικό τραγούδι της Σοφίας Βέμπο!..

«Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του 
και τη σκούφια την ψηλή του,
μ' όλα τα φτερά,
και μια νύχτα με φεγγάρι
την Ελλάδα πάει να πάρει,
βρε, το φουκαρά!

Ωωωωωωωωωωωωωχ.

Τον τσολιά μας τον λεβέντη
βρίσκει στα βουνά
και ταράζει τον αφέντη
τον μακαρονά.

Αχ, Τσιάνο, θα τρελαθώ Τσιάνο,
με τους τσολιάδες ποιος μου είπε να τα βάνω.

Αααααααααααααχ.

Ξεκινάει την άλλη μέρα,
μα και πάλι ακούει "Αέρα"
από τον τσολιά,
δρόμο παίρνει και δρομάκι
και πηδάει το ποταμάκι,
ξέρει τη δουλειά.

Ωωωωωωωωωωωωωχ.

Τρώει τις σφαίρες σαν χαλάζι από τον τσολιά,
κι όλο στρατηγούς αλλάζει για να βρει δουλειά.

Αχ, Τσιάνο, θα τρελαθώ Τσιάνο,
και στείλε γρήγορα τα μαύρα μου να βάνω.

Αααααααααααααχ.

Στέλνει ο νέος Ναπολέων
μεραρχίες πειναλέων
στο βουνό ψηλά,
για να βρουν τον διάβολό τους
κι ο στρατός μας αιχμαλώτους
τσούρμο κουβαλά.

Ωωωωωωωωωωωωωχ.

Και οι Κένταυροι οι καημένοι,
βρε τι τρομερό,
νηστικοί, ξελιγωμένοι
πέφτουν στο νερό.

Αχ! Γκράτσι, να μη σε δω Γκράτσι,
γιατί σε κάρβουνα αναμμένα έχω κάτσει.

Αααααααααααααχ.

Τρέχουν σαν τρελοί στους βράχους
κι από μας και τους συμμάχους
τρώνε τη κλωτσιά,
και χωρίς πολλές κουβέντες
μπήκαν Έλληνες λεβέντες
μεσ' τη Κορυτσά.

Ωωωωωωωωωωωωωχ.

Μέσα στ' Αργυρόκαστρο εμπήκε το χακί
και σημαία κυματίζει τώρα Ελληνική,
Αχ! Τσιάνο, θα σκοτωθώ Τσιάνο,
γιατί σε λίγο και τα Τίρανα τα χάνω.

Και 'πάθαν οι καημένοι
μεγάλη συμφορά,
κι η Ρώμη περιμένει
κι εκείνη τη σειρά.

Αααααααααααααχ.»

Ωστόσο, ήταν τόσο ορμητική η ελληνική αντεπίθεση, ώστε μέσα σε λίγες μέρες οι Ιταλοί διώχτηκαν από τα ελληνικά εδάφη, ο πόλεμος διεξαγόταν πια στο έδαφος της Αλβανίας (Βόρεια Ήπειρος) και οι ελληνικές δυνάμεις στις 21 Νοεμβρίου μπήκαν στην Κορυτσά, στις 29 Νοεμβρίου στη Μοσχόπολη και στη συνέχεια στο Πόγραδετς, την Πρεμετή, τους Αγίους Σαράντα, τη Χιμάρα, το Δέλβινο και στις 8 Δεκεμβρίου στο Αργυρόκαστρο. Το Δεκέμβριο έγιναν οι πιο σφοδρές μάχες μεταξύ των δύο αντιπάλων, ενώ ο χειμώνας ήταν εξαιρετικά βαρύς. Παρ’ όλα αυτά όμως, η διαταγή του αρχιστράτηγου Παπάγου για αποτελεσματική προέλαση, εφαρμόστηκε από τις ελληνικές δυνάμεις και στις 10 Ιανουαρίου καταλήφθηκε η Κλεισούρα. Σημαντική ήταν και η σημαντική προσφορά των γυναικών της Πίνδου, που κουβαλούσαν στους ώμους τους τα πυρομαχικά για τους πολεμιστές και φρόντιζαν για τους τραυματίες. Παράλληλα το ελληνικό ναυτικό βρισκόταν σε επιφυλακή στις ακτές του Ιονίου, ενώ τα ελληνικά πολεμικά αεροπλάνα αντιμετώπιζαν σε σκληρές αερομαχίες τα ιταλικά.

Στις 29 Ιανουαρίου 1941 πέθανε ο Ι. Μεταξάς και τον διαδέχτηκε ο Αλέξανδρος Κορυζής. Οι Ιταλοί ετοίμασαν νέες επίλεκτες δυνάμεις τους και με νέο αρχιστράτηγο, τον Καμπαλέρο, άρχισαν στις 9 Μαρτίου την ανοιξιάτικη επίθεσή τους που την παρακολουθούσε και ο ίδιος ο Μουσολίνι, που έφτασε στην Αλβανία για να τονώσει το ηθικό των στρατιωτών του. Με επιτυχία οι Έλληνες απέκρουσαν και τη νέα αυτή επίθεση με αποτέλεσμα το ύψωμα «731», το Ζεντέλι, η Τρεμπεσίνα, το Μάλι Σπάτι, η Στεπίζα να παραμείνουν απόρθητα και ο Μουσολίνι απογοητευμένος να γυρίσει στην Ιταλία. Σε τέτοιο σημείο που οι επιθεωρησιογράφοι να μη σταματούν και η Σοφία Βέμπο να τραγουδάει με τον δικό της σατιρικό τρόπο:

«Ντούτσε κορόιδο τα έκανες ρόιδο αφότου φοράς το χακί
και νόμιzες τη Μεσόγειο για λίμνη φασιστική
Γκάφα σου πρώτη που πίστεψες ότι η Ελλάς σκλάβα ζει, παλαβέ
και σου απάντησαν οι Έλληνες με το «Μολών λαβέ».

Ω! Πω, πω τι έπαθε ο Μουσολίνι από την Ελλάδα ο χαζός
Ω! Δίχως σπαγγέτι ο φρατέλος θα μείνει για μήνες πολλούς ο φτωχός
Με τρόμο αντικρίζει τον φαντάρο, σα χάρο,
τη ξιφολόγχη του τσολιά σαν βλέπει του κόβεται ευθύς η λαλιά
Ω ! Πω, πω τι έπαθε ο Μουσολίνι από την Ελλάδα ο κουτός

Για τιμωρία η αυτοκρατορία σαν στάχτη θα διαλυθεί
μες τη Μεσόγειο μεγάλη Ελλάς γοργά θ' αναγεννηθεί
και εις το τέλος ο βλαξ ο φρατέλος θα λέει με κομμένα αυτιά
«Την έπαθα σαν το γκάινταρο που ήθελε αρχοντιά»
Ω! Πω, πω τι έπαθε ο Μουσολίνι από την Ελλάδα ο χαζός….»