15/05/11 19:02 - Όταν η ελληνική τηλεόραση «ερωτεύεται» την τηλεθέαση!..

 

Όταν η ελληνική τηλεόραση «ερωτεύεται» την τηλεθέαση!..

Διαβάστε, για παράδειγμα, πώς ορισμένοι υπεύθυνοι τηλεοπτικών σταθμών, για να αυξήσουν θεαματικά την τηλεθέαση, χρησιμοποιούν την γνωστή συνταγή «ψέμα, αίμα, σπέρμα» και πώς ορισμένα εθνικά ζητήματα , που είναι αρμοδιότητας της κάθε κυβέρνησης, γίνονται θέαμα και μάλιστα θέμα τηλεοπτικό!..

 

Ελένη Μενεγάκη: Μια από τις πιο εντυπωσιακές παρουσίες της ελληνικής τηλεόρασης. Η αστραφτερή ομορφιά , αλλά και η σέξι εμφάνισή της στα τηλεοπτικά στούντιο των εκπομπών της καθηλώνει τον θεατή εδώ και πολλά χρόνια!..

ΓΙΑ ΤΟ θέμα του τρόπου με τον οποίο η ελληνική τηλεόραση, ιδίως η ιδιωτική, επινοεί μεθόδους θεαματικής αύξησης της τηλεθέασης, θα ασχοληθούμε σε ειδικά άρθρα, διότι οι τρόποι αυτοί είναι πάρα πολλοί και μάλιστα λίαν επινοητικοί. Η συνταγή «σπέρμα, αίμα, ψέμα», φαίνεται ότι είναι διαχρονική και απαράβατη!

Σήμερα, όμως, θα μας επιτραπεί να ασχοληθούμε με ένα πιο συγκεκριμένο τηλεοπτικό θέμα, όπως αυτό της «υπόθεσης Οτσαλάν», το οποίο, ορισμένοι της τηλεόρασης το χειρίστηκαν κατά τέτοιο τρόπο, που άγγιξε τα όρια του σοβαρού διπλωματικού προβληματισμού με τις όποιες εθνικές προεκτάσεις.

Αλλά ας δούμε το θέμα πιο αναλυτικά, έτσι όπως ακριβώς «ξεδιπλώνεται» στις ιστορικές σελίδες της εγκυκλοπαίδειας «Δομή»:

 

«Μια από τις υποθέσεις που χαρακτηρίστηκε από τέτοια έντονα στοιχεία ήταν και η υπόθεση Οτσαλάν, που από θέμα της κυβέρνησης έγινε θέαμα και θέμα τηλεοπτικό. Ήταν το χειμώνα του 1999 όταν ο Κούρδος ηγέτης Αμπντουλάχ Οτσαλάν, παρά τις αντιρρήσεις της ελληνικής κυβέρνησης –για λόγους εθνικούς– έφτασε σε ελληνικό έδαφος. Το γεγονός αποκαλύφθηκε στα κανάλια, τα οποία επιδόθηκαν τόσο σε κυνηγητό του ίδιου του Οτσαλάν για να τον ξετρυπώσουν, ιδίως μετά τις επίσημες κυβερνητικές δηλώσεις ότι η χώρα δεν μπορούσε να του προσφέρει άσυλο, οπότε η ανακάλυψή του σε ελληνικό έδαφος θα εμφάνιζε την κυβέρνηση να ψεύδεται –πρώτο δημοσιογραφικό λαβράκι–, όσο και αξιωματούχων και προσώπων που είχαν σχέση με τον ερχομό του Κούρδου ηγέτη, αναδεικνύοντας το ζήτημα σε μείζονα εθνική και τηλεοπτική υπόθεση.
Το κατασκοπικό ενδιαφέρον της υπόθεσης, η εμπλοκή μυστικών υπηρεσιών, η αποκάλυψη της κυβερνητικής ολιγωρίας σε διάφορες περιπτώσεις, οι πολιτικοεθνικές διαστάσεις και τα εγχώρια πολιτικά πάθη που ανέδειξε, την κατέστησαν σε μια από τις πλέον φαντασμαγορικές τηλεοπτικές στιγμές.
Η υπόθεση Οτσαλάν χρησιμοποιήθηκε για τη σκηνοθεσί¬α ενός εθνικοπατριωτικού τηλεοπτικού ξεσπάσματος, που αναζήτησε ακόμη και ήρωες σε πρόσωπα των μυστικών υπηρεσιών που είχαν απλώς την εντολή να κάνουν το καθήκον τους και να συνοδεύσουν τον Κούρδο φυγάδα στη διαδρομή του μέχρι να βρει καταφύγιο σε όποια χώρα τον δεχόταν.
Ένα τέτοιο άτομο ήταν ο αξιωματικός της ΕΥΠ Καλεντερίδης*. Τα κανάλια ανακάλυψαν ακόμη και τη μαντιλοφορούσα μάνα του την ώρα που σκούπιζε την αυλή της στο χωριό και την αποθέωσαν ως μάνα εθνικού ήρωα.
Η τηλεόραση εκείνων των ημερών αποκάλυψε την ύπαρξη μιας εθνικής παθολογίας, αναμοχλεύοντας, θα έλεγε κανείς, διάφορα απωθημένα. Βασίστηκε στις μυθολογίες περί του ανυπόταχτου της φυλής και αξιοποίησε εύκολα τα φαντάσματα των παθών της μεταπολίτευσης.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της υπερβολής και ταυτοχρόνως του αυτισμού των εγχώριων τηλεοπτικών μέσων ήταν και η κάλυψη της επίθεσης στη Γιουγκοσλαβία.
Αιτία των υπερβολών εκείνης της εποχής, που είχαν τα ίδια χαρακτηριστικά με την υπόθεση Οτσαλάν, με έμφαση στις εθνικιστικές εξάρσεις και στην αυταρέσκεια για το «ασυμβίβαστο της φυλής», ήταν κατά τη γνώμη μας η νοσηρή πλέον υποταγή της τηλεοπτικής ενημέρωσης στην τελετουργία του ανταγωνισμού και στις φόρμουλες του εντυπωσιασμού. Έτσι, βρήκαν πολύ πιο εύκολα δίοδο προς τα τηλεοπτικά πλατό οι απόψεις εθνικιστικών υπερβολών, ως πιο γαργαλιστικές από τις ψύχραιμες. Η παθιασμένη αντιπαράθεση ακραίων θέσεων διατήρησε στη μικρή οθόνη την αίσθηση μιας φρενιτιώδους διακίνησης ιδεών και απόψεων.
Το πρόβλημα που αναδείχθηκε τότε δεν ήταν εκείνο των ανταποκρίσεων. Άλλωστε, τα ελληνικά μέσα είχαν απευθείας σύνδεση με δικά τους συνεργεία στις βομβαρδισμένες περιοχές. Αυτό που αναδύθηκε ήταν το γεγονός ότι τα τραγικά γεγονότα αποτέλεσαν για μία ακόμη φορά την αφορμή για παθιασμένες κόντρες στα τηλεοπτικά πλατό, όπου φαινόταν να συγκρούονται και πάλι οι παραδόσεις της φυλής με έναν κόσμο που υποτίθεται ότι τις αρνείται. Ήταν η αφορμή για έναν εθνικό καβγά μεταξύ εθνολάγνων και εθνοπολέμιων, ειδικής τηλεοπτικής σκηνοθεσίας, μια και οι panelists ήταν επιλεγμένοι ώστε να δίνουν αυτή την αίσθηση…».

--------

* Τα πρόσωπα, που αναφέροντα στην έρευνά μας, για την ελληνική τηλεόραση, τα οποία σεβόμαστε απόλυτα, αναφέρονται για λόγους καθαρά ιστορικούς.