01/12/12 19:19 - Σπουργίτια στο χιόνι!..

Σπουργίτια στο χιόνι!..

Σήμερα, που οι άνθρωποι χάσαμε τον προσανατολισμό μας και περπατάμε πάνω στον κουρασμένο φλοιό της γης σαν κινούμενα αγάλματα (χωρίς καρδιά, χωρίς ψυχή και χωρίς αισθήματα), χωρίς να ενδιαφερόμαστε ο ένας για τον άλλον, ας διδαχτούμε τουλάχιστον από τις επισκέψεις των σπουργιτιών στα σπίτια μας, όπως τότε που διαβάζαμε ένα συγκινητικό διήγημα του Ιωάννου Κονδυλάκη στο «Αναγνωστικό» της Τετάρτης Τάξεως του Δημοτικού Σχολείου του 1959!...

ΜΙΑ ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ

Την πρώτη ημέραν της χιονιάς* ήκουσα ένα μικρόν θόρυβον, σαν να έρριπταν λιθάρια εις το τζάμι του παραθύρου. Στρέφομαι και βλέπω ένα σπουργίτην καθισμένον εις το πλαίσιον κάτω του παραθύρου.
Εγνώριζα από αναγνώσεις, ότι τα πτηνά κάμνουν τοιαύτας επισκέψεις εις εν καιρώ χιονιάς, αλλά τας εθεώρουν αδυνάτους εις την Ελλάδα, διότι τα πτηνά γνωρίζουν τα ήθη και τον χαρακτήρά μας. Και αντί αγάπης και οίκτου, πρέπει να περιμένουν, άμα πλησιάσουν άνθρωπον, επίθεσιν με ξύλον, με όπλον, με πέτραν ή με λάστιχον, Αλλ’ αληθώς αυτός μού εκτύπησε με το ράμφος του το τζάμι;
Την αμφιβολίαν μου διέλυσε νέον ράμφισμα, το οποίον είδα. Και το πράγμα με συνεκίνησε, μάλιστα, αν θέλετε, με εκολάκευσεν. Ο καημένος ο σπουργίτης μου έκανε μίαν τιμητικήν διάκρισιν να με θεωρή ως ανίκανον να του κάμω κακόν και ικανόν να τον λυπηθώ.
Επλησίασα σιγά - σιγά εις το παράθυρον. Ο σπουργίτης, αφού ετίναξε τα πτερά του, έκαμε μικρόν κίνημα οπισθοδρομήσεως. Έπειτα εστάθη και με ητένισε με την έντονον περιέργειαν, την οποίαν έχει κάποτε το βλέμμα των πτηνών.
Απείχα από το παράθυρον δύο βήματα. Ο σπουργίτης εξηκολούθει να με παρατηρή. Έπειτα έκαμε κίνημα της κεφαλής ωσάν υπόκλισιν. Αλλ’ όταν έφθασα εις το παράθυρον και εξέτεινα το χέρι προς τον σύρτην, ο σπουργίτης επέταξεν. Αδύνατον να πιστεύση εις την ανθρωπίνην αγαθότητα.
Έρριψα ψίχουλα εις το μάρμαρον του παραθύρου, το οποίον είχεν ήδη καθαρισθή από το χιόνι, και έκλεισα το τζάμι και το παραπέτασμα. Μετ’ ολίγον είδα τον σπουργίτην να επανέλθη εις το παράθυρον και να αρχίση να τρώγη λαιμάργως τα ψιχία. Αφού δε ετελείωσεν, έκαμε νέαν υπόκλισιν, έπειτα ερράμφισε το τζάμι και εκίνει δεξιά και αριστερά την κεφαλήν, ωσάν να προσεπάθει να διακρίνη δια μέσου του τζαμιού και του παραπετάσματος. Αλλ’ όταν επλησίασα να ανοίξω, επέταξε πάλιν φοβισμένος.
Έρριψα νέα ψιχία εις το μάρμαρον του παραθύρου. Έρριψα και άλλα εις το πάτωμα υπό το παράθυρον και εκάθισα εις το βάθος του δωματίου, αφήσας ανοικτόν το παράθυρον.
Δεν επέρασαν πολλά λεπτά και ο σπουργίτης επανήλθε. Μετά διαφόρους δε δισταγμούς επήδησε και μέσα εις το δωμάτιον και εξηκολούθησε να τρώγη τα σκορπισμένα εις το δωμάτιον ψιχία, ανήσυχος όμως πάντοτε και έτοιμος να πετάξη. Έπειτα με ένα πτερύγισμα ανέβη εις το γραφείόν μου και εκείθεν εστράφη και με παρετήρει. Με παρετήρει σχεδόν πέντε λεπτά. Και μου εφάνη, ότι εις τα μάτια του υπήρχε μία λάμψις μειδιάματος. Αλλά μόλις εκινήθην, επέταξε και δεν επανήλθε πλέον. Ούτε και εγώ ηδυνάμην να έχω το παράθυρον περισσότερον ανοικτόν.
Επερίμενα την επιούσαν, επερίμενα και την μεθεπομένην να ακούσω το ράμφισμά του εις το τζάμι. Επεθύμουν να συνεχίσωμεν τας σχέσεις μας, να γίνωμεν φίλοι. Τα στρουθία, εκτός του ότι έχουν την χάριν όλων των μικρών πτηνών, ενθυμίζουν την πραότητα και αγαθότητα Εκείνου, ο οποίος συχνά τα ανέφερεν εις τας παραβολάς του. Αλλά δεν ήλθεν.

Πηγές: α) Εφημερίς «Ακρόπολις» Ιωάννης Κονδυλάκης, β) Γ. ΜΕΓΑ, Κ. ΡΩΜΑΙΟΥ Σ. ΔΟΥΦΕΞΗ, Θ. ΜΑΚΡΟΠΟΥΛΟΥ: "ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟΝ Δ’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ", ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΕΚΔΟΣΕΩΣ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ. ΑΘΗΝΑΙ 1959
-----
* Ίσως ο διηγηματογράφος να ήθελε να γράψει «την πρώτη ημέραν της χρονιάς», αλλά και στα χωριά μας όταν έριχνε χιόνι, την πρώτη μέρα τη λέγαμε «μέρα της χιονιάς»!...