01/04/13 23:17 - Τι γινόταν ακριβώς στα Ελευσίνια Μυστήρια; (3)

Τι γινόταν ακριβώς στα Ελευσίνια Μυστήρια; (3)

Μια σειρά αποκαλυπτικών άρθρων για τα τεκταινόμενα μέσα στα Ελευσίνια Μυστήρια και ο τρόπος με τον οποίον πολλοί είχαν μεν πρόσβαση, αλλά τηρούσαν σιγήν ιχθύος μέχρι θανάτου, αφού ο παραβάτης καταδιωκόταν απηνώς, εις περίπτωση κατά την οποίαν απεκάλυπτε τα εντός των Μυστηρίων δρώμενα!.. Διαβάστε τα κείμενα!.. Οι πληροφορίες είναι συγκλονιστικές!..

Η «Ρωμαϊκή» Ιστορία του Τίτου Λίβυου σε έκδοση του 1574.

 Συνέχεια από το προηγούμενο…

Λένε πως ακόμη και η κατά τύχη ή σύμπτωση (αναποδιά, που λέμε στα χωριά μας) γινόταν παράβαση της μυστικότητας των Ελευσινίων Μυστηρίων, σύμφωνα με τον ιστορικό Λίβιο (1), οι ιερείς των Ελευσινίων Μυστηρίων επέβαλαν την ποινή του θανάτου, όπως έγινε με δύο Ακαρνάνες νεαρούς οι οποίοι, αμύητοι όντες, εισέδυσαν εκ λάθους στο ιερό!! (2).

Αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Ακόμη κι αυτοί που ζούσαν μακριά από την Ελλάδα, που ήσαν –αν θέλετε- εκτός ελλαδικού χώρου ή ελληνικής επικρατείας, και κατ’ ακολουθίαν πέραν της πολιτικής δικαιοδοσίας της Ελευσίνας και των Αθηνών, ήσαν υποχρεωμένοι να τηρούν την μυστικότητα εφ’ όρους ζωής, από φόβο και σεβασμό προς τη θεά όπως τουλάχιστον μαρτυρούν οι παρακάτω στίχοι του Ορατίου (3):

Πράγματι!.. Όπως λέει και ο πανεπιστημιακός δάσκαλος, Γεώργιος Μυλωνάς, είναι αξιοθαύμαστο πώς κρατήθηκαν απόρρητες οι βασικές και ουσιώδεις λεπτομέρειες «των σεπτών οργίων της Δήμητρος και Κόρης, οργίων, τα οποία ετελούντο εν Ελευσίνι κατ’ έτος επί δύο σχεδόν χιλιετηρίδας, εις τα οποία εμυήθη πλήθος ανθρώπων από διάφορα μέρη του αρχαίου Ελληνικού και Ρωμαϊκού κόσμου και των οποίων το περιεχόμενον μετεδίδετο δια ζώσης από ιεροφάντου εις ιεροφάντην!».

Και έχει δίκιο, αφού οι πληροφορίες που έφθασαν μέχρι την δική μας εποχή, και οι οποίες μπορούν να θεωρηθούν αξιόπιστες και θετικές, ως προς το μέρος της τελετής, ήταν το γεγονός ότι η τελετή αυτή γινόταν δημοσία και εις επήκοον όλων!

Λένε μάλιστα πως η μεταφορά των ιερών από Ελευσίνα μέχρι Αθήνα, όπως για παράδειγμα ο αγυρμός (4) και η πρόρρησις (5), ο καθαρμός (6) και η θυσία των χοιριδίων (7), η πομπή και ο Ίακχος, οι δάδες, τα στεφάνια, τα στρόφια (8) και οι λαμπρές στολές των ιεροφαντών και των δαδούχων, τα καθήκοντα των αποτελούντων το ιερατείο του Ελευσινιακού ιερού και οι αμοιβές τους, η ευθύνη του άρχοντα βασιλιά και των επιμελητών, αλλά και τόσα άλλα, αναφέρονται από διάφορους συγγραφείς και αναγράφονται σε επίσημες επιγραφές διότι, τις πρώτες μέρες της γιορτής, οι άρχοντες των Αθηνών και οι ιερείς της Ελευσίνος ελάμβαναν μέρος σε ιερουργίες με επίσημη περιβολή, που μπορούσε να παρακολουθήσει όλος ο πληθυσμός των Αθηνών ακόμη και οι ξένοι από την υπόλοιπη Ελλάδα! Κατά συνέπεια, οι λεπτομέρειες όλων αυτών των ιερουργιών δεν ήσαν απόρρητα μυστικά, αλλά γνωστά σε όλους!..

Η συνέχεια στο επόμενο….

---------------------------------
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

(1) Λίβιος, Τίτος (59 π.Χ-17 μ.Χ.). Λατίνος ιστορικός. Η εποχή του συμπίπτει με την εποχή του Αυγούστου, με τον οποίο τον ένωνε στενή φιλία. Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια και νέος ακόμα πήρε καλή μόρφωση. Έγραψε μάλιστα φιλοσοφο-ιστορικούς διαλόγους και φιλοσοφικά έργα. Στη Ρώμη, όπου είχε εγκατασταθεί, έγραψε μετά το 27 π.Χ. το σπουδαιότερο έργο του, τη «Ρωμαϊκή ιστορία» σε 142 βιβλία. Το έργο σώθηκε σε αποσπάσματα. Έφτασαν ως τις μέρες μας μόνο 35 βιβλία και συγκεκριμένα τα 1-10, από την εποχή δηλαδή της ίδρυσης της Ρώμης ως το 293 π.Χ., και τα 21-45, από την εποχή του β’ καρχηδονικού πολέμου ως το θρίαμβο του Αιμίλιου Παύλου το 167 π.Χ. Υπάρχουν οι περιλήψεις σχεδόν όλων των βιβλίων με τα πιο σπουδαία γεγονότα. Έτσι, τα χαμένα βιβλία συμπληρώνονται από αυτές τις περιλήψεις. Ο Λίβιος χρησιμοποίησε ως πηγές προγενέστερους Ρωμαίους χρονογράφους και έργα Ελλήνων ιστορικών, όπως του Πολύβιου και Ποσειδώνιου. Μιμείται τον Πολύβιο στην αφήγηση του καρχηδονικού πολέμου, που θεωρείται το καλύτερο τμήμα ολόκληρου του έργου του. Το έργο του χαρακτηρίζεται ως ιστορικό έπος του ρωμαϊκού λαού, παρά ως ιστορία του ρωμαϊκού κράτους. Άλλωστε και ο ίδιος παραδεχόταν ότι προτιμούσε να είναι λογοτέχνης παρά ιστορικός. Το ύφος του, επηρεασμένο από το ύφος του Κικέρωνα, είναι δυναμικό, ρωμαλέο και παθητικό στις περιγραφές δραματικών γεγονότων. Έχει την ικανότητα να δίνει την ψυχογραφία των ηρώων του και αυτό φαίνεται από τον τρόπο που απεικονίζει ατομικές ή ομαδικές καταστάσεις σε κρίσιμες στιγμές. Στα διηγηματικά μέρη της ιστορίας του μιμείται τον Καίσαρα και στους λόγους που αναφέρει ακολουθεί τους ρητορικούς κανόνες του Κικέρωνα και εκθέτει τις σκέψεις του με μεγάλη σαφήνεια. Υμνεί τα ήθη, τους άντρες και τα ιδανικά της εποχής που ζει, έτσι παρουσιάζεται το έργο του περισσότερο ηθικολογικό-παιδαγωγικό. Του λείπουν η επιστημονική ακρίβεια και η ικανότητα να διεισδύσει στα βαθύτερα αίτια των γεγονότων που εκθέτει. Ο πατριωτισμός του παραβλέπει τα ελαττώματα των ηρώων του και γενικά του ρωμαϊκού λαού. Στο έργο του βρίσκουμε και αρκετά λάθη στη θεώρηση των πραγμάτων και των γεγονότων και αυτό οφείλεται στο ότι πολύ συχνά αναζητούσε την αλήθεια σε πηγές αναξιόπιστες. Παρ’ όλα αυτά παραμένει ένας αξιόλογος ιστορικός της εποχής του. (Εγκυκλοπαίδεια «Μαλλιάρης-παιδεία»).
(2) T. Livius, XXXI, 14. Βλέπε και Σώπατρο, Rhetores Graeci (Waltz), τόμ. 8, σ. 110.
(3) Q. Horatius Flaccus, βιβλ. III, ωδ. στ. 25-29. Βλέπε και Αιλιανό στο Λεξικό της επιτροπής Σουίδα, στο λήμμα «ιεροφάντης».
(4) αγυρμός ο (Α ἀγυρμός)· (νεοελλ.) παλιό έθιμο τών κατοίκων τής Βιζύης στη Θράκη, κατά το οποίο οι μεταμφιεσμένοι γύριζαν από σπίτι σε σπίτι (ίσως λείψανο τών αρχαίων διονυσιακών τελετών)· || (αρχ.) ο ἀγερμός*. [ΕΤΥΜΟΛ. συνεσταλμένη βαθμίδα ἀγυρ- < ἀγερ- τού ρ. ἀγείρω + παραγ. κατάλ. -μος].
(5) πρόρρηση η / πρόρρησις, -ήσεως, ΝΑ [προλέγω]· η πρόγνωση τού μέλλοντος, προφητεία· || (αρχ.) 1. συμβουλή που δίνεται σε κάποιον από πριν («μάχης δὲ οὐκ ἦρχον δεδιότες οἱ στρατηγοὶ τὴν πρόρρησιν τῶν Ἀθηναίων», Θουκ.)· 2. προκήρυξη· 3. (ρητ.) προεισαγωγικός ισχυρισμός· 4. (στον πληθ.) αἱ προρρήσεις· οι δηλώσεις που γίνονταν δημοσίως, όπως λ.χ. στην περίπτωση δίκης για φόνο.
(6) καθαρμός ο (AM καθαρμός)· 1. καθαρισμός, εξαγνισμός, εξιλασμός («λύσεις τε καὶ καθαρμοὶ ἀδικημάτων», Πλάτ.)· 2. εξιλαστήρια τελετή, εξαγνιστική θυσία («θοῡ νῡν καθαρμὸν δαιμόνων», Σοφ.)· 3. κάθαρση, έκκριση, αποβολή ακάθαρτων ουσιών· || (αρχ.) 1. (στα Ελευσίνια μυστήρια) ο πρώτος βαθμός τής εξαγνιστικής μυήσεως· 2. απόβρασμα τής κοινωνίας, κάθαρμα· 3. (στον πληθ.) Καθαρμοί· τίτλος εξαγνιστικών ωδών τού Εμπεδοκλή και τού Επιμενίδη. [ΕΤΥΜΟΛ. < θ. καθαρ- τού καθαίρω + -μος (πρβλ. οικτιρ-μός, συρ-μός)].
(7) χοιρίδιο το / χοιρίδιον, ΝΑ· (υποκορ. τού χοίρος) μικρός στην ηλικία χοίρος, γουρουνάκι· || (νεοελλ.) 1. (ζωολ.) γένος κολεόπτερων εντόμων· 2. (φρ.) «ινδικό χοιρίδιο»· (ζωολ.) ο ινδόχοιρος· || (αρχ.) (και χωρίς υποκορ. σημ.) χοίρος. [ΕΤΥΜΟΛ. < χοῖρος + υποκορ. κατάλ. -ίδιο(ν), (πρβλ. φιαλ-ίδιο[ν])].
(8) στρόφιο το / στρόφιον, ΝΑ [στρόφος]· (νεοελλ.) 1. (ιατρ.) είδος δερματοπάθειας, στρόφαλος· 2. (ναυτ.) πλεκτός δακτύλιος με πολλά λεπτά σχοινιά κατασκευασμένος στην άκρη χοντρού σχοινιού για τη στερέωση τού σχοινιού σε ιστό ή σε δοκό τού πλοίου· || (αρχ.) 1. (υποκορ.) μικρή ταινία με την οποία οι γυναίκες έδεναν τα μαλλιά τους ή στερέωναν το στήθος τους, κεφαλόδεσμος ή στηθόδεσμος· 2. κοσμητική ταινία που φορούσαν οι ιερείς στο κεφάλι τους· 3. (κατά τον Ησύχ.) «στρογγύλη ζώνη». (Πάπυρος, Μέγα Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας]