11/04/13 20:05 - Οι αρχαίοι Έλληνες αρνούνταν ή μήπως δέχονταν την ανάσταση; (2)

Οι αρχαίοι Έλληνες αρνούνταν ή μήπως δέχονταν την ανάσταση; (2)

Μια σειρά πολλών και αποκαλυπτικών άρθρων για το γεγονός ότι οι αρχαίοι Έλληνες όχι μόνον πίστευαν στην ανάσταση, αλλά και αν κάποιοι την αρνούνταν αναγκάζονταν να την υιοθετήσουν, μπροστά στα επιχειρήματα που οι ίδιοι οι πρόγονοί μας ανέπτυξαν επί χιλιετίες είτε με την Ελληνική Μυθολογία είτε με την ίδια την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία!..

Η Άλκηστις δίπλα στον Ηρακλή και τον Κέρβερο. (Τοιχογραφία σε χριστιανική κατακόμβη!!!..).

Η ανάσταση της Άλκηστης!..

Αυτός ο μύθος συνδέεται με το πέρασμα του Ηρακλή από τη Θεσσαλία, τον καιρό που κατά διαταγή του Ευ­ρυσθέα πήγαινε να φέρει τα άλογα του Θρακιώ­τη Διομήδη. Αυτή είναι τουλάχιστο η εκδοχή που ακολούθησε ο Ευριπίδης στην τραγωδία του «Άλκηστις». Αλλά ο Απολλόδωρος παρουσιάζει το επεισόδιο αυτό ως ένα από εκείνα που χαρακτή­ρισαν τις περιπέτειες του Ηρακλή και του Ίφιτου. Είναι άλλωστε πιθανό πως η ανάμιξη του Ηρακλή σ' αυτόν το μύθο είναι μια μεταγενέστερη προσθήκη. Στην πρωταρχική μορφή του μύθου η ίδια η Περσεφόνη, συγκινημένη από την αφοσίωση της νεα­ρής γυναίκας, την ξαναστέλνει στο φως αυθόρ­μητα, και δεν είναι ο ήρωας που αναγκάζει τον Θάνατο να δώσει πίσω το θήραμα του

Ας δούμε, όμως πιο διεξοδικά ποια ήταν η Άλκηστη (Άλκηστις, ιδος)

Η Άλκηστη είναι μια από τις κόρες του Πελία, του βασιλιά της Ιωλκού, και της Αναξιβίας, της γυναίκας του. Είναι η πιο όμορ­φη και η πιο ευσεβής από όλες· η μόνη που δεν πήρε μέρος στη δολοφονία του Πελία, όταν η Μήδεια, με τις πονηριές της και τις μαγείες της, έβαλε τις ίδιες του τις κόρες να τον σκοτώσουν .
Όταν ο 'Αδμητος, ο βασιλιάς των Φερών στη Θεσσαλία, παρουσιάστηκε, για να ζητήσει την 'Αλκηστη για γυναίκα, ο Πελίας του έθεσε όρους τους οποίους εκπλήρωσε με τη βοήθεια του Απόλλωνα. Ο Ευριπίδης μας λέει ότι η ένωση τους ήταν ένα πρότυπο συζυγικής τρυφερότητας σε τέτοιο σημείο, που η Άλκηστη δέχτηκε να πεθάνει στη θέση του άντρα της. Ό­ταν όμως η Άλκηστη πέθανε, ο Ηρακλής έτρεξε στον Άδη, από όπου την ξανάφερε πιο όμορφη και πιο νέα από κάθε άλλη φορά. Διηγούνται ακόμη πως η Περσεφόνη, που είχε συγκινηθεί από την αφοσίωση της Άλκηστης, την έστειλε από μόνη της πίσω ανάμεσα στους θνητούς.

Σχόλιο της Βικιπαίδειας

Ο μύθος αυτός της Άλκηστης στη διάρκεια των αιώνων απετέλεσε συγκινητικό υπόδειγμα συζυγικής πίστης, τόσο που ενέπνευσε πλήθος καλλιτεχνών του λόγου, του χρωστήρα και της σμίλης. Πρώτος ο Φρύνιχος και μετά ο Ευριπίδης έγραψαν τις εμπνευσμένες ομώνυμες τραγωδίες, και από αυτούς παρέλαβαν τον μύθο οι λυρικοί. Από τις σχετικές ομώνυμες όπερες ξεχωρίζουν εκείνες του Λουλλύ και Γκλουκ.

Αλλά και οι εικαστικές τέχνες αντιπροσωπεύονται με ανάγλυφες παραστάσεις κυρίως σε λάρνακες λόγω της νεκρικής υπόθεσης του μύθου, σε νεκρικά αγγεία, αλλά και σε τοιχογραφίες της Πομπηίας κλπ. Περίφημες επ΄ αυτού οι λάρνακες της Κυψέλου και στη σαρκοφάγο της Βίλας Αλμπάνι, ως και σε ετρουσκικά αγγεία.
Εξάλλου, το όνομα της μυθικής ηρωίδας δόθηκε στον αστεροειδή 124 Άλκηστις (124 Alkeste), που ανακαλύφθηκε το 1872.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ:

Ευρ., Άλκ., passim. Υγίν., Fab. 51. Διόδ. Σικ. 4, 52, 2. Απολλόδ., Βιβλ. 1,9, 15. Πλάτ., Συμπ. 179 α Πρβ. Α. Li sky, στο Sitz. Wien. Akad. 203, 2, 1925. Α. Momigliano, στο Cult, 10, 1931, 201-213. G. Mecas, στο Ar f. Rel. W. 30, 1933, 1 κ.ε. L. Weber, στο RhM., 1936, 117-164. M. Gaster, στο Byz. 15, 1939, 66-90., Pierre Grimal Λεξ. Ελλ. & Ρωμ. Μυθ. σ. 73, Πάπυρος, Μέγα Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας, Βικιπαίδεια.

[Πάνω εικόνα: «Ο Ηρακλής επιστρέφει την Άλκηστη στον Άδμητο» (περ.1780), Johann Heinrich Tischbein.]