05/06/13 23:17 - Τι λένε οι επιστήμονες για τον πάπυρο του Ιησού; (1)

Τι λένε οι επιστήμονες για τον πάπυρο του Ιησού; (1)

Μια σειρά άρθρων για τα συγκλονιστικά στοιχεία από τις τελευταίες επιστημονικές και βιβλικές έρευνες, που είδαν το φως της δημοσιότητας α) στο βιβλίο μας "Το Χειρόγραφο του Ιησού" και β) στις νεότερες επιστημονικές έρευνες!.. Επειδή, λοιπόν, τελευταίως ακούγεται και μία – ανιστόρητη, κατά την ταπεινή μας άποψη- θεωρία, ότι τα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης εγράφησαν πολύ αργότερα από την εποχή που έζησε ο Χριστός, αποκαλύπτουμε τι δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Τα Νέα» της Τετάρτης 28 Δεκεμβρίου 1994, η οποία, σύμφωνα με την έρευνα που έκανε, βρήκε «ξεχασμένο» στην Βιβλιοθήκη της Μαγδαληνής έναν πάπυρο που ανατρέπει την θεωρία των αμφισβητιών λέγοντας ότι τα Ευαγγέλια εγράφησαν από ανθρώπους που εγνώρισαν τον Ιησού Χριστό!.. Διαβάστε, λοιπόν, τα κείμενα!...

Τρία αποσπάσματα ενός ευαγγελίου που γράφτηκε στα χρόνια του Χριστού με ελληνικά γράμματα!...

«Ο ΠΑΠΥΡΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ»

Τα συγκλονιστικά στοιχεία από την ανακάλυψη τριών τεμαχίων παπύρου, που αποδεικνύουν ότι τα Ευαγγέλια εγράφησαν από αυτόπτες μάρτυρες της εποχής του Ιησού!..

ΕΝΑ δημοσίευμα αθηναϊκής εφημερίδος υπό τον τίτλον: «ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ», που δημοσιεύθηκε στον ελληνικό Τύπο, ήρθε να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα της ανεμελιάς και αμεριμνησίας τόσων αιώνων, σχετικώς με το αν υπήρχαν χειρόγραφα κείμενα την εποχή που έζησε ο Ιησούς.
Κοντολογίς, ένας Γερμανός παπυρολόγος, ο Κάρστεν Θιέντε υποστηρίζει ότι η Καινή Διαθήκη, ένα από τα σπουδαιότερα κείμενα του κόσμου, εγράφη από ανθρώπους που γνώρισαν τον Ιησού Χριστό, επιβεβαιώνοντας την άποψη της Εκκλησίας ότι η Καινή Διαθήκη είναι σχεδόν σύγχρονη με τον ίδιο τον Χριστιανισμό και πως τα Ευαγγέλια εγράφησαν πράγματι από τους μαθητές του Ιησού ή τους διαδόχους τους!.
Επειδή, λοιπόν, τελευταίως ακούγεται και μία – ανιστόρητη, κατά την ταπεινή μας άποψη- θεωρία, ότι τα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης εγράφησαν πολύ αργότερα από την εποχή που έζησε ο Χριστός, αποκαλύπτουμε στο βιβλίο αυτό τι δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Τα Νέα» της Τετάρτης 28 Δεκεμβρίου 1994, η οποία, σύμφωνα με την έρευνα που έκανε, βρήκε «ξεχασμένο» στην Βιβλιοθήκη της Μαγδαληνής έναν πάπυρο που ανατρέπει την θεωρία των αμφισβητιών λέγοντας ότι τα Ευαγγέλια εγράφησαν από ανθρώπους που εγνώρισαν τον Ιησού Χριστό:
«…Η ριζοσπαστική άποψη του κ. Θίντε στηρίζεται σε τρία σπαράγματα αιγυπτι¬κού παπύρου με αποσπάσματα από το «Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» που βρίσκονταν ξεχασμένα στη Βιβλιοθήκη της Μαγδαληνής στην Οξφόρδη. Μέχρι τώρα, ο πάπυρος της Μαγδαληνής εθεωρείτο ότι χρονολογείται στα τέλη του 2ου μ.Χ. αιώνα. Σύμφωνα με τη μελέτη του κ. Θίντε, ο πάπυρος είναι πολύ παλαιότερος και μάλιστα πρόκειται για το αρχαιότερο δείγμα της Καινής Διαθήκης που έχει βρεθεί. Οι συνέπειες από αυτή τη χρονολόγηση, είναι πολλές. Αμέσως προκύπτει ότι ο Χριστιανισμός ήταν πολύ ανεπτυγμένος και συνυπήρχε με τον Ιουδαϊσμό πριν το 70 μ.Χ. Κυρίως, όμως, προκύπτει ότι το «Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» δεν είναι μια εκδοχή της προφορικής παράδοσης του 2ου αιώνα, αλλά η αφήγηση ενός αυτόπτη μάρτυρα. Η θεωρία του Θίντε ήδη έχει προκαλέσει το δέος των συναδέλφων του για την ανακάλυψή του, όπως και τις πρώτες αντιρρήσεις για την τόσο πρώιμη χρονολόγηση που προτείνει. Εξετάζοντας τους παπύρους στη διάρκεια τεσσάρων ταξιδιών στην Οξφόρδη, ο κ. Θίντε διαπίστωσε ότι το είδος της γραφής αυτού του χειρογράφου ήταν πολύ διαδεδομένο κατά τον 1ο π.Χ. αιώνα αλλά ξέφτισε κατά τα μέσα του 1ου μ.Χ. αιώνα. Βαθμηδόν, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το χέρι που έγραψε τον συγκεκριμένο πάπυρο ήταν εκατό χρόνια παλαιότερο απ' ό,τι εθεωρείτο. Επιβεβαιώνεται έτσι η άποψη της Εκκλησίας ότι η Καινή Διαθήκη είναι σχεδόν σύγχρονη με τον ίδιο τον Χριστιανισμό και ότι τα Ευαγγέλια γράφηκαν πράγματι από τους μαθητές του Ιησού ή τους διαδόχους τους

Νέα χρονολόγηση!.

Όπως προκύπτει από τη νέα χρονολόγηση, οι πρώτοι γραφείς της Καινής Διαθήκης έγραφαν σε μια καλλιεργημένη ελληνική γλώσσα, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μιας εγγράμματης κοινωνίας. Η νέα θρησκεία αναπτύχθηκε πολύ πρώιμα. Στα μέσα του 1ου μ.Χ. αιώνα υπήρχε ήδη μια πλατιά κοινωνία πιστών, που χρησιμοποιούσε τα ιερά ονόματα όπως «Ιησούς», και «Κύριε» μόλις μια γενιά μετά τη Σταύρωση. Μ' άλλα λόγια, η θεότητα του Χριστού είχε αναγνωρισθεί αιώνες πριν από την επίσημη αποδοχή της από την Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας, το 325 μ.Χ. Σημαίνει επίσης ότι η αναγνώριση της Θεότητας του Ιησού έγινε πριν από το τέλος του Κλασικού Ιουδαϊσμού που ήρθε με την καταστροφή του Ναού το 70 μ.Χ.
Ο πάπυρος της Βιβλιοθήκης της Μαγδαληνής ανήκε σ' έναν Άγγλο ιερέα απόφοιτο του Κολεγίου που υπηρέτησε στο Λούξορ της Αιγύπτου, τον αιδεσιμώτατο κ. Χιούλιτ, ο οποίος αργότερα βρήκε τραγικό θάνατο στο σπίτι του στη διάρκεια ενός σεισμού στη Μεσσήνη της Σικελίας το 1908. Παραμένει άγνωστο πώς ακριβώς βρέθηκε στην κατοχή του και γιατί τον κληροδότησε στην Οξφόρδη και αν υπήρχαν και άλλα κομμάτια που χάθηκαν στα ερείπια του σπιτιού του.
Ο καθηγητής Πίτερ Πάρσον της Εκκλησίας του Χριστού της Οξφόρδης θεωρεί ότι οι ισχυρισμοί του Θίντε δεν είναι πειστικοί, αν και παραδέχεται ότι είναι εξίσου δύσκολο να καταρριφθούν, επειδή το συγκριτικό υλικό που υπάρχει από τον 1ο αιώνα είναι ελάχιστο. Όμως, βεβαιώνει ότι όλα τα σωζόμενα χριστιανικά κείμενα από την Αίγυπτο είναι μετά το 200 μ.Χ.
Άλλοι συνάδελφοί του στη Βρετανική Ακαδημία πιστεύουν ότι ο πάπυρος είναι του 3ου ή 4ου μ.Χ. αιώνα, αλλά μένει ακόμα η ετυμηγορία της διεθνούς ακαδημαϊκής κοινότητας, η οποία βεβαίως αναμένει τη δημοσίευση της ριζοσπαστικής θεωρίας του κ. Θίντε.
Όπως αντιλαμβάνονται οι αναγνώστες η νέα αυτή αποκάλυψις έρχεται να επιβεβαιώση για μία ακόμη φορά την Εκκλησία η οποία από τα χρόνια εκείνα έλεγε πως τα Ευαγγέλια τα έγραψαν άνθρωποι που εγνώρισαν τον ίδιο τον Ιησού Χριστό και έζησαν την εποχή που αυτός εδίδασκε στην Γαλιλαία και όχι μόνον!…»

Το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ

ΕΙΝΑΙ γεγονός, ότι τα τελευταία χρόνια η Επιστήμη της παπυρολογίας, που ασχολείται με τη μελέτη και την ταξινόμηση των παπύρων, από άποψη παλαιογραφική και περιεχομένου, έχει αναχθεί σε υψηλή επιστημονική βαθμίδα και με τις έρευνες της βοηθά τη φιλολογία και την ιστορία των αρχαίων πολιτισμών της Μεσογείου (1).
Οι μεγαλύτερες συλλογές παπύρων βρίσκονται στην Οξφόρδη, στο Βρετανικό Μουσείο, στα μουσεία Βερολίνου, Καΐρου, Μονάχου, Λειψίας, στα πανεπιστήμια των Ηνωμένων Πολιτειών κ.α. Οι περισσότεροι πάπυροι είναι γραμμένοι στα ελληνικά, λίγοι στα λατινικά και λιγότεροι στα κοπτικά, αραμαϊκά και αραβικά.
Από τα μέχρι τούδε ευρήματα γνωρίζουμε ότι οι σπουδαιότεροι πάπυροι με αρχαία ελληνικά κείμενα περιλαμβάνουν ωδές του Βακχυλίδη, την «Αθηναίων Πολιτεία» του Αριστοτέλη, τους «Ιχνευτές» του Σοφοκλή, αποσπάσματα από το έργο της Σαπφώς, του Αλκαίου, του Μένανδρου, του Πίνδαρου, του Έφορου, του Λυσία κ.ά.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ανακαλύφθηκαν 800 κιβώτια με αρχαίους ελληνικούς παπύρους (!) μέσα στους οποίους θα υπάρχουν, ασφαλώς, και άγνωστα κείμενα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων και (γιατί όχι;) των Ευαγγελίων ή άλλων παπύρων διαφόρων συγγραφέων, που ήσαν σύγχρονοι του Ιησού.

Τι είναι ο πάπυρος

Ευθύς εξ αρχής θα πρέπει να δώσουμε τον ορισμό του παπύρου, ο οποίος, σύμφωνα με το Μέγα Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας των Εκδόσεων Παπύρου σημαίνει τα εξής:
πάπυρος ο, ΝΜΑ, και πάπυρος, ἡ, Α· 1. το υδροχαρές φυτό Cyperus papyrus, γνωστότερο σήμερα είδος τού γένους κύπερος, από τις λωρίδες τού στελέχους τού οποίου κατασκεύαζαν οι Αιγύπτιοι την ομώνυμη γραφική ύλη και το οποίο ήταν αρχικά ιθαγενές τής βόρειας και τροπικής Αφρικής, όπου υπήρχε αυτοφυές σε αφθονία κατά μήκος τής όχθης τών ποταμών, εξαπλώθηκε όμως σε όλη την περιοχή τής Μεσογείου και στη νοτιοδυτική Ασία· 2. καθετί που κατασκευάζεται από το φυτό αυτό («ἐκ παπύρου καὶ κόλλης χάρτης κατασκευασθείς», Νείλ.)· || (νεοελλ.) (συνεκδ.) κάθε κείμενο γραμμένο σε «χαρτί» παρασκευασμένο από το φυτό αυτό· || (αρχ.) η ρίζα τού φυτού αυτού, την οποία χρησιμοποιούσαν ως τροφή. [ΕΤΥΜΟΛ. Λ., κατά την επικρατέστερη άποψη, αιγυπτιακής προέλευσης, πιθ. από την αιγυπτ. φρ. pa-p-ouro «βασιλικός» (πρβλ. και λ. βύβλος)].
Είναι γνωστόν, ότι οι πάπυροι, που ήταν για πολλά χρόνια η γραφική ύλη των αρχαίων, κατασκευάζονταν στην Αίγυπτο με ειδική επεξεργασία της ψίχας του φυτού. Έκοβαν την ψίχα (εντεριώνη) σε λεπτές λουρίδες, τις οποίες κολλούσαν σε δύο στρώματα τη μία κοντά στην άλλη για να έχουν σταθερότητα και δημιουργούσαν έτσι ταινίες ανάλογα με το μήκος του κειμένου που θα έγραφαν. Τα κείμενα γράφονταν με μελανωμένο μυτερό καλάμι και πολλές φορές τους διακοσμούσαν με διάφορα χρώματα ειδικής μελάνης, που άντεχε στο χρόνο.
Οι παλιότεροι πάπυροι ανάγονται στον 4ο και τον 3ο αι. π.Χ. Περιλαμβάνουν έγγραφα της καθημερινής ζωής (επιστολές, διαθήκες κτλ.) και κείμενα της κλασικής φιλολογίας.
Η χρήση του παπύρου γενικεύτηκε στα αρχαία κέντρα της Μεσογείου κατά τον 9ο αι. π.Χ. και περιορίστηκε μετά την εμφάνιση της περγαμηνής κατά την ελληνιστική και βυζαντινή περίοδο. Το 13ο αι. σταμάτησε η καλλιέργεια του φυτού, συνεχίστηκε μόνο η παραγωγή παπύρου για τα επίσημα αυτοκρατορικά έγγραφα (2)
Τον τελευταίο καιρό, ιδίως μετά την αποκάλυψη ότι στα υπόγεια του πανεπιστημίου της Οξφόρδης βρέθηκαν 800 κιβώτια με πάπυρους της Οξυρύγχου (3), που γράφουμε και μέσα στον δεύτερο τόμο του βιβλίου μας «Πού βρίσκονται τα αρχαία ελληνικά χειρόγραφα» (4), φούντωσε το ενδιαφέρον των μελετητών και των πάσης φύσεως ενδιαφερομένων (αρχαιολόγων, παπυρολόγων, ιστορικών ερευνητών, πανεπιστημιακών δασκάλων, φοιτητών, σπουδαστών, κλπ), με αποτέλεσμα κάθε μέρα που περνάει να έχουμε σχεδόν και από μία είδηση.

Συνεχίζεται....