16/07/13 22:01 - Γιατί οι έσχατοι έσονται πρώτοι!...(1)

Γιατί οι έσχατοι έσονται πρώτοι!...(1) 

Ανάλυση της θεωρίας του μεγάλου Έλληνα κοινωνιολόγου Ευαγγέλου Λεμπέση με τίτλο: «Η Τεράστια Κοινωνική Σημασία των Βλακών εν τω Συγχρόνω Βίω», μέσα από ένα άλλο οπτικό πρίσμα, δεδομένου ότι οι άνθρωποι μειωμένης αντιλήψεως, αντιστάσεως μη ούσης, επικυριαρχούν στην σημερινή εποχή με όχημα την επιδέξια προβολή τους μέσα από διάφορα ΜΜΕ και με τελικό αποτέλεσμα την λεγόμενη «αποβλάκωση» της ελληνικής κοινωνίας από την συνεχή «πλύση εγκεφάλου»!..


Οι αλησμόνητοι ηθοποιοί Νίκος Σταυρίδης και Γιάννης Γκιωνάκης στην ξεκαρδιστική κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου: «Τα κίτρινα γάντια» (Φίνος Φιλμ, 1960), όπου ο Γκιωνάκης υποδύεται τον βλάκα. Παροιμιώδης έχει μείνει ο διάλογός τους: «Σταυρίδης: Έχεις μια πορτοκαλάδα ρε; Γκιωνάκης: Πορτοκαλάδα θέτε; Σταυρίδης: Ναι ρε. Γκιωνάκης: Από πορτοκάλια; Σταυρίδης: Όχι από μούσμουλα!

ΠΡΙΝ αρχίσουμε την ανάπτυξη του θέματός μας, να πούμε λίγα λόγια γι’ αυτό το σημαντικό έργο του Ευάγγελου Λεμπέση: «Η Τεράστια Κοινωνική Σημασία των Βλακών εν τω Συγχρόνω Κόσμω».
Το έργο αυτό αρχικά είδε το φως της δημοσιότητας στην «Εφημερίδα των Ελλήνων Νομικών» το έτος 1941. Αποτέλεσμα του δημοσιεύματος αυτού, όπως μας πληροφορούν οι Εκδόσεις «Τα Καλώς Κείμενα», ήταν η πολεμική συζητήσεων κριτικών και αντιπαραθέσεων στις εφημερίδες της εποχής.
Είναι αλήθεια ότι το παραπάνω έργο είναι γεμάτο από οξυδερκείς παρατηρήσεις πάνω στο τεράστιο θέμα της βλακείας στις σύγχρονες κοινωνίες και είναι γραμμένο στην άκρα καθαρεύουσα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι απρόσιτο σε κάθε μελετητή, αφού, όπως λένε όσοι το έχουν διαβάσει, αξίζει τον κόπο να διαβαστεί και να γίνει κτήμα όλων των Ελλήνων αναγνωστών, με δεδομένο το γεγονός ότι η ελληνική γλώσσα, ακόμη και η καθαρεύουσα, είναι πιο οικεία γι’ αυτούς.

Πρόλογος

Θα ξεκινήσουμε, λοιπόν, με τον Πρόλογο του δοκιμίου του Ευάγγελου Λεμπέση, ο οποίος τονίζει τα κίνητρα, που υπήρξαν, για να γραφτεί το δοκίμιο αυτό, αλλά και τα πρόσωπα που συνετέλεσαν στην υλοποίηση αυτού του έργου, όπως για παράδειγμα ο Διευθυντής της «Εφημερίδος των Ελλήνων Νομικών» Ν. Π. Θηβαίος:

«Απλή υποσημείωσις εξ ολίγων γραμμών εις άλλην μελέτην μου η παρούσα μικρά εργασία εξελιχθή εις το ανά χείρας δοκίμιον χάρις εις την παρώθησιν του διαπρεπεστάτου νομικού και αγαπητού φίλου Διευθυντού της «Εφημερίδος των Ελλήνων Νομικών», κ. Ν. Π. Θηβαίου. Εις αυτόν επομένως τον ανεξάντλητον εις εμπνεύσεις και εις παντοειδή πρωτοτυπίαν επιστήμονα και συγγραφέα οφείλεται τόσον η συγγραφή, καθώς και η δημοσίευσις εις την «Εφημερίδα των Ελλήνων Νομικών», ως και η ενταύθα αναδημοσίευσις της παρούσης μικράς πραγματείας….»

Ας δούμε, όμως, τι τονίζει παρακάτω ο Ευάγγελος Λεμπέσης και γιατί χρωστάει ευγνωμοσύνη στον Ν. Π. Θηβαίο:

«Οφείλομεν χάριτας εις αυτόν, από κοινού συγγραφεύς και ανανώσται, δια την σύντομον αυτήν εντρύφησιν εις τον χλοερόν τούτον κόσμον μιας κατηγορίας συνανθρώπων, των οποίων η κοινωνική σημασία έχει δεινώς υποτιμηθή και των οποίων τα δικαιώματα είναι εξησφαλισμένα ου μόνον -φευ!- εν τω βασιλείω των ουρανών, αλλ έτι πλέον επί του χλοερού τούτου πλανήτου!....».

Απ’ ό,τι αντελήφθησαν οι αναγνώστες, ο συγγραφέας δίδει το σωστό βάθρο πάνω στο οποίο πρέπει να σταθούν οι συνάνθρωποί μας οι οποίοι έχουν υποτιμηθεί, παρά το γεγονός ότι είναι πασιφανές πως τα λεγόμενα δικαιώματά τους δεν βρίσκονται μόνον στο βασίλειο των ουρανών, αλλά και στον χλοερό τούτο πλανήτη!
Κοντολογίς, ο Ευάγγελος Λεμπέσης, θέλοντας να θίξει την κατηγορία των εχόντων μια αδυναμία συγκροτήσεως της λογικής των, δεν χρησιμοποιεί τον όρο «βλάκες» ή «ανόητοι» ή «στενόμυαλοι» κλπ, αλλά κυριολεκτεί δια του ορθού τρόπου εκφοράς του γραπτού λόγου, μιλώντας για «υποτίμηση» της κοινωνικής σημασίας των ανθρώπων αυτών και όχι για γελοιοποίησή τους.
Γιατί, όμως, ο συγγραφέας μιλάει για «δικαιώματα» τα οποία είναι εξησφαλισμένα «ου μόνον -φευ!- εν τω βασιλείω των ουρανών, αλλ έτι πλέον επί του χλοερού τούτου πλανήτου»;
Διότι ο ίδιος ο Χριστός, έχοντας υπόψη του μια παρόμοια κατηγορία ανθρώπων, είχε πει το περίφημο εκείνο: «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, ότι αυτών εστιν η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 5, 3).
Βεβαίως, το παραπάνω βιβλικό εδάφιο, χρήζει πολλών ερμηνειών και εξηγήσεων και δεν είναι της παρούσης στιγμής να γίνει παρόμοια ανάλυση. Ωστόσο, μη λησμονούμε, ότι ο Χριστός ήθελε τον άνθρωπο αγαθό, με την έννοια να μη βασανίζει εαυτόν σε ατέρμονες φιλοσοφικές αναζητήσεις και αγωνίες, αφού το κακόν της ημέρας είναι αρκετόν:

«Ματθ. 6,25 Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε καὶ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν τί ἐνδύσησθε· οὐχὶ ἡ ψυχὴ πλεῖόν ἐστι τῆς τροφῆς καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἐνδύματος;
[Δια τούτο ακριβώς και σας λέγω, μη φροντίζετε με στενοχωρίαν και αγωνίαν δια την ζωήν σας, δηλαδή δια το τι θα φάγετε και το τι θα πίετε, ούτε και δια το σώμα σας με τι θα ενδυθήτε. Δεν αξίζει η ζωή περισσότερον από την τροφήν και το σώμα από το ένδυμα; (Ο Θεός, που σας έδωσε το πολυτιμότερον, δεν θα σας δώση και το κατώτερον;]
Ματθ. 6,26 ἐμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά· οὐχ ὑμεῖς μᾶλλον διαφέρετε αὐτῶν;
(Παρατηρήστε τα πτηνά του ουρανού και ίδετε ότι αυτά ούτε σπέρνουν ούτε θερίζουν ούτε συγκεντρώνουν τροφάς εις αποθήκας. Και όμως ο Πατήρ σας ο ουράνιος τα τρέφει. Σεις δεν έχετε ασυγκρίτως μεγαλυτέραν αξίαν από αυτά;)
Ματθ. 6,27 τίς δὲ ἐξ ὑμῶν μεριμνῶν δύναται προσθεῖναι ἐπὶ τὴν ἡλικίαν αὐτοῦ πῆχυν ἕνα; (Ποιός δε από σας, όσας πολλάς και μεγάλας φροντίδας και αν καταβάλη, ημπορεί να προσθέση στο ανάστημά του ένα πήχυν;).
Ματθ. 6,28 καὶ περὶ ἐνδύματος τί μεριμνᾶτε; καταμάθετε τὰ κρῖνα τοῦ ἀγροῦ πῶς αὐξάνει· οὐ κοπιᾷ οὐδὲ νήθει·)
(Και περί του ενδύματος διατί φροντίζετε με τόσην ανησυχίαν και αγωνίαν; Παρατηρήστε με προσοχήν τα άνθη του αγρού, πως φυτρώνουν και πως αυξάνουν. Ούτε κοπιάζουν ούτε γνέθουν.)
Ματθ. 6,29 λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐδὲ Σολομὼν ἐν πάσῃ τῇ δόξῃ αὐτοῦ περιεβάλετο ὡς ἓν τούτων.
(Και όμως σας λέγω τούτο, ούτε και αυτός ο Σολομών με όλην του την βασιλικήν μεγαλοπρέπειαν και δόξαν δεν εφόρεσε ποτέ ένα τόσον περίλαμπρον ένδυμα ωσάν αυτό, με το οποίον περιβάλλεται ένα από τα ταπεινά αυτά άνθη).
Ματθ. 6,30 Εἰ δὲ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ, σήμερον ὄντα καὶ αὔριον εἰς κλίβανον βαλλόμενον, ὁ Θεὸς οὕτως ἀμφιέννυσιν, οὐ πολλῷ μᾶλλον ὑμᾶς, ὀλιγόπιστοι;
[Εάν δε ο Θεός ενδύη με τόσην λαμπρότητα τα χορτάρια του αγρού, που σήμερα υπάρχουν και αύριον ρίπτονται στον φούρνον, δεν θα ενδύση πολύ περισσότερον σας, ολιγόπιστοι;
Ματθ. 6,31 μὴ οὖν μεριμνήσητε λέγοντες, τί φάγωμεν ἢ τί πίωμεν ἢ τί περιβαλώμεθα;
(Λοιπόν μη κυριευθήτε ποτέ από την ανήσυχον μέριμναν και μη λέγετε συνεχώς, τι θα φάγωμεν ή τι θα πίωμεν ή τι θα ενδυθώμεν;)
Ματθ. 6,32 πάντα γὰρ ταῦτα τὰ ἔθνη ἐπιζητεῖ· οἶδε γὰρ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρῄζετε τούτων ἁπάντων.
[Διότι οι ειδωλολάτραι (που δεν γνωρίζουν τα αιώνια αγαθά και την στοργικήν πρόνοιαν του Θεού), επιζητούν αποκλειστικά και μόνον αυτά τα φθαρτά αγαθά. Σεις όμως μην κυριεύεσθε από τέτοιες μέριμνες, διότι ο Πατήρ σας ο ουράνιος γνωρίζει ότι έχετε ανάγκην από όλα αυτά, και σαν πανάγαθος, που είναι, θα σας τα δώση].
Ματθ. 6,33 ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν.
(Ζητείτε δε κατά πρώτον και κύριον λόγον την βασιλείαν του Θεού και την αρετήν που θέλει από σας ο Θεός, και όλα αυτά τα επίγεια αγαθά θα σας δοθούν μαζί με τα ανεκτίμητα αγαθά της βασιλείας των ουρανών).
Ματθ. 6,34 Μὴ οὖν μεριμνήσητε εἰς τὴν αὔριον· ἡ γὰρ αὔριον μεριμνήσει τὰ ἑαυτῆς· ἀρκετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς.
(Λοιπόν μη καταληφθήτε ποτέ από την ανήσυχον μέριμναν δια τας ανάγκας της αυριανής ημέρας. Διότι η αύριον θα φροντίση δι' όσα θα χρειασθήτε κατ' αυτήν. Εις κάθε ημέραν αρκούν αι ιδικαί της ασχολίαι και τα ιδικά της βάσανα)!..

Στο σημείο αυτό αξίζει να θυμηθούμε το διδακτικό παράδειγμα ενός παιδιού, που ήταν στην παραλία και με ένα κουβαδάκι προσπαθούσε μάταια να αδειάσει τη θάλασσα στην άμμο!.. Βλέποντάς το ένας φιλόσοφος κατάλαβε ότι είναι μάταιο να αναζητεί τον Θεό με τις μικρές φιλοσοφικές του γνώσεις, αντιλαμβανόμενος ότι είναι ένας μικρός κόκκος στην απεραντοσύνη του Σύμπαντος, που είναι δημιούργημα του Θεού και δεν μπορεί στο μυαλό του να χωρέσει ο ίδιος ο Θεός!..

Συνεχίζεται….