01/08/13 22:24 - Η τηλεόραση και το βιβλίο απομονώνουν ή απολυτρώνουν τους ανθρώπους;

 

Η τηλεόραση και το βιβλίο απομονώνουν ή απολυτρώνουν τους ανθρώπους;

Είναι αλήθεια ότι από την ώρα που η τηλεόραση έγινε ένα με τη ζωή των σύγχρονων ανθρώπων, χάθηκαν οι ρούγες στις γειτονιές και οι κοινωνικές συναναστροφές που ξέραμε!.. Ήταν μια νοσταλγική εποχή!.. Μήπως, όμως, αυτή την εποχή την ξαναφέρνει η ... οικονομική κρίση; Είναι ένα ερώτημα!.. Ακόμη περισσότερο όταν, για τους γνωστούς λόγους, ο χρόνος είναι μεγαλύτερος προς μελέτη και ανάγνωση βιβλίων!.. «Ουδέν κακόν αμιγές καλού» έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι!...

Η πανέμορφη και αστραφτερή Ελληνίδα τηλεπαρουσιάστρια, Γωγώ Γαρυφάλλου, καθώς διαβάζει το βιβλίο μας: «Ο Παγκόσμιος Έλλην»!.. Το βιβλίο, όπως και να το κάνουμε , σε μεταφέρει νοερά σε πολλούς και άγνωστους κόσμους!... (Οι φωτογραφίες της είναι από τον Δημήτρη Ποτουρίδη).

Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ, όπως έλεγε και ο μακαριστός γέροντας, Αυγουστίνος Καντιώτης, τότε Επίσκοπος Φλωρίνης, είναι ένα εργαλείο, το οποίο εξαρτάται πώς θα το χρησιμοποιήσεις: για καλό ή για κακό.

Κοντολογίς, όπως έλεγε και ο γράφων σε πολλές από τις τηλεοπτικές εκπομπές του, η τηλεόραση είναι σαν το μαχαίρι, που το έχουμε σπίτι μας για να κόβουμε το ευλογημένο ψωμί και όχι το … κεφάλι της γυναίκας μας! Εξαρτάται λοιπόν πώς θα το χρησιμοποιήσεις! Για καλό ή για κακό!

Αναμφίβολα ζούμε την εποχή της εικόνας. Της κυρίαρχης εικόνας. Της τηλεόρασης!.. Της «βασίλισσας των βασιλισσών», αν σκεφτούμε πόσες τηλεπαρουσιάστριες έχουμε χαρακτηρίσει «βασίλισσες» όχι μόνο της ομορφιάς, αλλά και της τηλεόρασης (Γωγώ Γαρυφάλλου, Ελένη Μενεγάκη, Φαίη Σκορδά, Σταματίνα Τσιμτσιλή και τόσες άλλες, με πρώτη και καλύτερη την ίδια την τηλεόραση)!

Μέσα στο βιβλίο μας "Ο Παγκόσμιος Έλλην", που διαβάζει η πανέμορφη Ελληνίδα  τηλεπαρουσιάστρια, Γωγώ Γαρυφάλλου, έχουμε αφιερώσει ένα μεγάλο κεφάλαιο για την ελληνική τηλεόραση!.. (Φωτογραφία: Δημήτρης Ποτουρίδης)

Η ΓΥΑΛΙΝΗ ΘΕΑ!..

Η τηλεόραση, είτε το θέλουμε είτε όχι, είναι η «γυάλινη θεά»!.. Το «μαγικό γυαλί»!.. Και ίσως λίγοι γνωρίζουν την αρχαιοελληνική προέλευσή του, σύμφωνα με όσα μάς αναφέρει ο Λουκιανός, όπως αποκαλύπτουμε και μέσα στο έργο μας: «Οι Ελληνίδες της Αρχαιότητας».

Σύμφωνα με τον Λουκιανό, λοιπόν, που έζησε στον 2ον αιώνα μετά Χριστόν, μέσα στον Α΄ λόγο της «αληθούς ιστορίας» του: «Πάνω από ένα όβολο πηγάδι ήταν τοποθετημένοι ένας πολύ μεγάλος καθρέφτης. Όταν κατέβαινε κανείς στο πηγάδι, άκουγε όλα, όσα λέγονταν πάνω στη γη όταν κοίταζε στον καθρέπτη έβλεπε όλες τις πόλεις κι όλους τούς λαούς σαν να ήταν παρών»!!...

Και είναι ν’ απορεί ν' απορεί κανείς πως ο Λουκιανός μας διαβεβαιώνει πως: «Τότε είδα κι εγώ τούς οικείους μου και όλην την πατρίδα, εάν δε και εκείνοι με έβλεπαν, δεν έχω να πω κάτι πιο ασφαλές». («τότε και τούς οικείους εγώ εθεασάμην και πάσαν την πατρίδα, ει δε κακείνοι εμέ εθεώρουν, ουκ έχω το ασφαλές ειπείν»)!!

Ο ίδιος ο Πυθαγόρας είχε ασκήσει την υδρομαντεία, ενώ ένα αμφισβητούμενο χωρίο του Αριστοφάνους αφορά μάλλον στην κατοπτρομαντεία, που μοιάζει με την ... τηλεόραση της σημερινής εποχής!.. Μάλιστα, σε με μια παραλλαγή του εν λόγω έργου «αν η οπτασία περνούσε απ' το πηγάδι, ο γάμος θ' αργούσε, αν απ' τον καθρέπτη, θα ήταν πολύ κοντά»!..

Ο Παυσανίας αναφέρει ένα είδος υδροκατοπτρομαντείας για την πρόβλεψη της τύχης των ασθενών στην Πάτρα, και δη στο μαντείον του ιερού άλσους της Δήμητρας, όπου το νερό της πηγής της θεάς, που μετονομάστηκε σε «αγίασμα του Αγίου Ανδρέου» αποδίδει και στην εποχή μας θαυμάσιες ιδιότητες!!

Ιδού, λοιπόν, γατί τα περίφημα «μέντιουμ» έχουν και σήμερα μπροστά τους από μία στρογγυλή γυάλα, για να μας θυμίζουν κάτι από τα κάτοπτρα της αρχαιότητας!

Αλλά και ο Πατροκοσμάς με τον Παπουλάκο, όπως αναγράφουμε στα αντίστοιχα βιβλία μας, είχαν προβλέψει την τηλεόραση και μάλιστα με καταπληκτική ακρίβεια, αφού μιλούσαν για ένα «κουτί» όπου κανείς θα βλέπει όλο τον κόσμο!..

Το θέμα, λοιπόν, είναι αν η τηλεόραση, αυτή η «γυάλινη θεά» ή το «μαγικό κουτί», φέρνει πιο κοντά τους ανθρώπους ή τους κάνει απόμακρους και πιο μοναχικούς. Αν συμβάλει θετικά και ευεργετικά μέσα σε μια οικογένεια, που τη βλέπουμε -δυστυχώς- να διαλύεται!

Πολύ φοβούμαι ότι συμβαίνει το δεύτερο. Οι ρούγες που ξέραμε, όπου σε κάθε γειτονιά έβλεπες να μαζεύονται άνδρες και γυναίκες και να συζητούν μέσα στα μυροβόλα άνθη από τις γαζίες, τα γιούλια και τα γιασεμιά, σήμερα δεν υπάρχουν. Αποτελούν πλέον μια νοσταλγική ανάμνηση για μας τους μεγαλύτερους, που ζούσαμε πιο ρομαντικά κι ανθρώπινα.

Υπάρχει, όμως, μια ελπίδα, η οποία, όσο κι αν φανεί περίεργο, είναι η ίδια η … οικονομική κρίση, που άρχισε πάλι να φέρνει πιο κοντά τους ανθρώπους, ιδίως μέσα στην οικογένεια, διότι η ανέχεια περιόρισε πολύ τις άσκοπες και περιττές δαπάνες.

Λέτε να ισχύει κι εδώ το «ουδέν κακόν αμιγές καλού»; Και η τηλεόραση, όπως και το βιβλίο, αν και θεωρητικά απομονώνουν, στην ουσία απολυτρώνουν τον άνθρωπο. Ιδίως το βιβλίο, που σε μεταφέρει σε πολύ πιο μακρινούς κόσμους, απ’ ό,τι η τηλεόραση, παρά τις όποιες τεχνολογικές δυνατότητες. Το μυαλό πάντα θα τρέχει πιο μακριά!..