18/08/13 20:42 - Πού είναι σήμερα ένας Δημήτρης Ψαθάς;

Πού είναι σήμερα ένας Δημήτρης Ψαθάς;

Εκείνο που ήθελα να καταθέσω, ως φόρο τιμής στον Δημήτρη Ψαθά, είναι η τελευταία χειρόγραφη συνέντευξη, που παραχώρησε στον γράφοντα, λίγες μέρες πριν το μεγάλο ταξίδι του προς την αιωνιότητα. Απαντούσε σε ένα ερωτηματολόγιο, που του είχα καταθέσει, δίνοντάς μου και πατρικές συμβουλές για το δημοσιογραφικό μου μέλλον. Δημήτρη Ψαθά, ένα μεγάλο και αιώνιο ευχαριστώ!...

ΣΗΜΕΡΑ, με τόση ζέστη, ο μόνος τρόπος για περάσει κανείς ένα ευχάριστο βραδινό, είναι να δει μια παλιά ελληνική ταινία!..  Μια σάτιρα στην πολιτική ζωή του τόπου!... Και την είδα!.. Είχε τίτλο: «Ζητείται ψεύτης» και όπως όλοι γνωρίζουν είναι μια κωμωδία του ελληνικού κινηματογράφου παραγωγής 1961, σε σκηνοθεσία και σενάριο του πολυτάλαντου Γιάννη Δαλιανίδη, βασισμένου στο ομώνυμο θεατρικό έργο του μεγάλου Έλληνα ευθυμογράφου και δημοσιογράφου, του Δημήτρη Ψαθά! Ενός ανθρώπου που έφυγε πάνω στην ακμή της δόξας του (13 Νοεμβρίου 1979). Ας πούμε, όμως, λίγα λόγια για την ταινία:

Η ταινία «Ζητείται ψεύτης» ασχολείται με τις πελατειακές σχέσεις των πολιτικών με τους ψηφοφόρους τους, διακωμωδώντας μία από τις πτυχές της ελληνικής πολιτικής ζωής. 

Ο Θεόδωρος Πάρλας ή Ψευτοθόδωρος (τον υποδύεται ο Ντίνος Ηλιόπουλος) δηλώνει επαγγελματίας ψεύτης και έρχεται από το χωριό του στην Αθήνα για δουλειά. Μια τυχαία συμπλοκή στο λεωφορείο και ένα χαστούκι που θα δώσει σε έναν επιβάτη θα του ανοίξουν διάπλατα τον δρόμο για μια λαμπρή καριέρα ως ιδιαίτερος του βουλευτή Θεόφιλου Φερέκη (τον υποδύεται ο Παντελής Ζερβός). Μια καριέρα που βασίζεται στα ασύστολα και κραυγαλέα ψέματα τα οποία σκαρφίζεται, προκειμένου να δικαιολογεί τις απραγματοποίητες υποσχέσεις του βουλευτή προς τους ψηφοφόρους του.

Η ταινία έκοψε 69.451 εισιτήρια κατά την πρώτη της προβολή στους κινηματογράφους της Αθήνας και του Πειραιά, κατατασσόμενη στην 6η θέση ανάμεσα στις 58 ελληνικές ταινίες της περιόδου 1960–61. Μισό αιώνα αργότερα, η ταινία ξαναγυρίστηκε με σκηνοθέτη και πρωταγωνιστές τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη την Ζέτα Μακρυπούλια και τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο και προβλήθηκε την κινηματογραφική περίοδο 2010–11.

Δεν έχει ανάγκη εγκωμίων ο Δημήτρης Ψαθάς!..

Δεν θα αναφερθούμε στα βιογραφικά στοιχεία του Δημήτρη Ψαθά. Όλοι γνωρίζουν ότι καταγόταν από την Τένεδο και γεννήθηκε στη Τραπεζούντα του Πόντου τον Οκτώβριο του 1907 και το 1923 μετά το τέλος της μικρασιατικής εκστρατείας εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου τελειώνοντας τις σπουδές του αφιερώθηκε τόσο στη δημοσιογραφία και ιδιαίτερα στην ευθυμογραφία όσο και στο θέατρο!… Πως εργάστηκε στις εφημερίδες «Ελεύθερο Βήμα», σε ηλικία 18 ετών, όπου άρχισε να δημοσιογραφεί στο δικαστικό ρεπορτάζ!.. Πως ακολούθησαν τα «Αθηναϊκά Νέα», για πολλά χρόνια στα «Νέα» ως χρονογράφος και τελευταία στην «Ελευθεροτυπία».

Δεν έχει ανάγκη εγκωμίων ο Δημήτρης Ψαθάς αν και -δόξα τω Θεώ!- έγιναν, γίνονται και θα εξακολουθούν να γίνονται στο μέλλον διάφορα αφιερώματα στη μεγάλη αυτή ελληνική μορφή.

Το άγνωστο χειρόγραφο!..

Εκείνο που ήθελα να καταθέσω, ως φόρο τιμής στον Δημήτρη Ψαθά, είναι η τελευταία χειρόγραφη συνέντευξη, που παραχώρησε στον γράφοντα, λίγες μέρες πριν το μεγάλο ταξίδι του προς την αιωνιότητα. Απαντούσε σε ένα ερωτηματολόγιο, που του είχα καταθέσει, δίνοντάς μου και πατρικές συμβουλές για το δημοσιογραφικό μου μέλλον.

Η συνέντευξη αυτή δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα, που εξέδωσα το 1980 («Η Φωνή της Αλήθειας») και στη συνέχεια είδε το φως της δημοσιότητας στο δημοσιογραφικό περιοδικό «Ο ΤΥΠΟΣ», που βραβεύθηκε το 1992 από το «Ίδρυμα Προαγωγής Ελληνικής Δημοσιογραφίας Μπότση».

Δεν είμαι από τους ανθρώπους, ο οποίος επειδή είχα την τύχη να έχω στα χέρια μου ένα χειρόγραφο-κειμήλιο του Δημήτρη Ψαθά, θα βγω αμέσως στα διάφορα κανάλια για να λέω εκείνα τα περίεργα περί ... ψυχογραφικής αναλύσεως ενός προσώπου που συνέδεσε το όνομά του με μεγάλες εφημερίδες, όπως ήσαν –τότε- το «Ελεύθερο Βήμα», «Αθηναϊκά Νέα», «Τα Νέα» ή η «Ελευθεροτυπία», όπου υπέγραψε το τελευταίο του άρθρο.

Η ταπεινότητά μου καταθέτει ένα μικρό κόκκινο τριαντάφυλλο στον άνθρωπο, που γνώρισα έστω και για λίγο, αλλά που μου έδωσε φτερά στην δημοσιογραφική μου πορεία, αφού ήταν ο άνθρωπος που έδινε σε όλους τους Έλληνες φτερά για να πετάξουν στον μαγικό κόσμο του θεάματος με πολλά κλασικά του έργα, όπως «Το στραβόξυλο», η «Μαντάμ Σουσού», «Ζητείται ψεύτης» ή με τα χιουμοριστικά βιβλία του, όπως «Η Θέμις έχει κέφια», «Η Θέμις έχει νεύρα» και τόσα άλλα.

Δημήτρη Ψαθά, ένα μεγάλο και αιώνιο ευχαριστώ!...