06/12/13 21:24 - Μες τα Νικολοβάρβαρα!..

Μες τα Νικολοβάρβαρα!..

Μια κατάθεση ψυχής και καρδιάς!.. Μια πραγματική εξομολόγηση για τον τρόπο παρακολούθησης κάποιων σχολικών μαθημάτων τα οποία –και τότε- τραυμάτιζαν την ψυχή μας και δεν την γιάτρευαν, όπως νομίζαμε πως ήταν η Παιδεία, έστω και αν οι ρίζες της ήσαν πάντα πικρές!... Διαβάστε ένα χιουμοριστικό επεισόδιο, με μια απρόσμενη εξέλιξη, στην Ε΄ Γυμνασίου, του τότε Εξαταξίου Γυμνασίου Δάφνης Καλαβρύτων και πώς «ψιχάλιζε» η καρδιά μας και για άλλα θέματα!..

Γυμνάσιο Δάφνης Καλαβρύτων. Φωτογραφικό στιγμιότυπο από την τάξη μας (σχολική περίοδος 1967-1968). Όρθιος μπροστά ο καθηγητής μαθηματικών Αλέκος Τσεμπερλίδης και στην άκρη δεξιά του θρανίου καθιστός ο γράφων.

Νικολοβάρβαρα του 1968!.. Σαν σήμερα ακριβώς!... Ένας συμμαθητής μου, ο Χρήστος Γεωργακόπουλος, που έγινε αργότερα Διευθυντής των ΕΛΤΑ και τον οποίο για συναισθηματικούς λόγους είχα βγάλει στην τηλεόραση 2 φορές, τρίβοντας τα χέρια του που είχαν μελανιάσει από το κρύο, μου σιγοψιθύριζε κρυφά στ’ αυτί σαν να ήθελε να μου πει ένα μυστικό: «Αγιά Βαρβάρα έρχεται / κι ο Σάββας απεκρίθη, / μαζέψτε ξύλα κι άχερα / και πάτε και στο μύλο, / γιατί ο Άη-Νικόλας έρχεται / με χιόνια φορτωμένος»!..
--Καλά, ρε Χρήστο, του απάντησα. Κι επειδή ο Άη-Νικόλας έρχεται με χιόνια φορτωμένος, πρέπει να την πληρώνει συνέχεια το αυτί μου; Κάνε πιο πέρα!...
--Τι έχει σήμερα το μενού;
-- Ντοστογιέφσκι!.. «Αδελφοί Καραμαζώφ»!.. Αλλά συ θα μου δώσεις την άσκηση;
--Σε ποια σελίδα είσαι;
--Γιατί, ξέρεις τις υπόλοιπες; Κοίτα μη μας δει ο Τσεμπερλίδης, χαθήκαμε!.. Νάτος, έφθασε!... Μπαίνει στην τάξη!... Την άσκηση κοίτα να μου δώσεις!..

Ο Χρήστος ήταν ξεφτέρι στα μαθηματικά.. Και ήξερα ότι θα γράψει στο πρόχειρο διαγώνισμα, αφού αυτός με έναν Γιάννη Μπουσιούτη και έναν Θεόδωρο Τσιατά, που ήσαν κι αυτοί δυνατοί στα μαθηματικά, παρέδιδε πάντα πρώτος τη κόλλα τού διαγωνίσματος χαμογελώντας για την επιτυχία του!..
Ο γράφων, αθεράπευτα αμετανόητος για την αντιπάθειά του στην Άλγεβρα και την Τριγωνομετρία (με την Γεωμετρία ήταν καλύτερα τα πράγματα), ενώ γνώριζε ότι «θα πέσει» πρόχειρο διαγώνισμα, καρφί δεν του καιγόταν. Ο νους του στα εξωσχολικά, βιβλία και στη … Σούλα, μια πανέμορφη συμμαθήτριά μας, για την οποία όλο το Γυμνάσιο έτρεφε θαυμασμό. Ίδια, βρε παιδιά, σαν την σημερινή καλλονή, Όλγα Φαρμάκη!.. Τόσο όμορφη!
Περιττό να πω ότι κάθε φορά που έριχνε μια ματιά στο όποιο αγόρι, άρχιζαν αμέσως τα σχόλια και τα τοιαύτα, ενώ ο όποιος «υποψήφιος εραστής», με το που έπεφτε η ματιά επάνω του, το έπαιζε μεταξύ … Αλαίν Ντελόν και Ζαν Πωλ Μπελμοντό! Ακόμη περισσότερο με τον γράφοντα που είχε δείξει μεγαλύτερο ζήλο σ’ αυτόν τον τομέα, παρά στην Άλγεβρα και την Τριγωνομετρία και δεν έκανε άλλη δουλειά από το να εγκωμιάζει ποιητικά και με Ακροστιχίδες όλες τις κοπέλες του Γυμνασίου. Μία εξ αυτών, όπως μου αποκάλυψε πριν λίγο καιρό, που συναντηθήκαμε στη Νέα Πάο Καλαβρύτων, έδωσε την Ακροστιχίδα να την φυλάξει μία φίλη της για να μη τη δει ο πατέρας της που ήταν παπάς (!!).

--Αχ, ρε Σούλα, τι μάς έκανες!... Εσύ τουλάχιστον διαβάζεις για το διαγώνισμα!... Ας φτιάξουμε και το δικό σου ποίημα!.. Είμαι βέβαιος ότι θα σου αρέσει πολύ και … ποιος μας πιάνει μετά;

Πολύ εύκολη για μένα αυτή η «δουλειά». Μέσα σε είκοσι λεπτά της ώρας είχα στιχουργήσει το ποίημα το οποίο έγραψα με καλλιγραφικά αρχιγράμματα και με μια ωραία ζωγραφιά στο πάνω μέρος, χρωματίζοντας την κόλλα με νερομπογιές. (Μη λησμονούμε ότι πέραν των άλλων η ταπεινότητά μου ασχολείτο και με τη ζωγραφική. Κάθε εθνική εορτή ζωγραφίζαμε τα σκηνικά της πανηγυρικής τελετής, ενώ μέχρι τα τελευταία χρόνια υπήρχαν αναρτημένα διάφορα καλλιγραφικά επιγράμματα, η Αγία Σοφία και διάφορες προσωπογραφίες Αγωνιστών του 1821 στις αίθουσες του σχολείου).
Στη συνέχεια .. η άλλη δουλειά: Έβγαζα το εξώφυλλο των λύσεων του Πέτρου Τόγκα με τα Μαθηματικά και μέσα έβαζα το βιβλίο που ήθελα να διαβάσω, ώστε αν σε περίπτωση μάς έκανε αιφνιδιαστική επίσκεψη κάποιος καθηγητής (διότι συνέβαινε τακτικά αυτό). να βλέπει ότι διαβάζαμε κανονικά τα μαθήματά μας!
Μέσα σε μια νύχτα είχα διαβάσει σχεδόν όλο το έργο του Ντοστογιέφσκι, το οποίο, όπως όλοι γνωρίζουν, κινείται γύρω από τους χαρακτήρες της οικογένειας Καραμαζώφ και των σχέσεων που αναπτύσσονται μεταξύ τους. Θύμωνα για παράδειγμα, όταν έβλεπα τον πατέρα να αντιπροσωπεύει την παρακμή και την διαφθορά. Ένιωθα μια συμπάθια στον παρορμητικό Μίτια που ενεργεί υπερβολικά με το συναίσθημα και αισθανόμουν απέναντι στον ορθολογιστή και άθεο Ιβάν, που ήταν εκπρόσωπος των αλλαγών που έρχονταν, και βρισκόμουν συνεχώς δίπλα στον συναισθηματικό έως και ενοχικό Αλιόσα που προσπαθούσε να ισορροπήσει την οικογένειά του βάζοντας τον εαυτό του ανάμεσα τους. Κι έχουν δίκιο εκείνοι που υποστηρίζουν ότι τα τέσσερα αυτά πρόσωπα πλαισιώνονταν από μια πλειάδα άλλων χαρακτήρων που συνθέτουν το πρόσωπο της Ρωσίας εκείνης της εποχής, αλλά και τους χαρακτήρες των ανθρώπων που βρίσκονται ανάμεσα μας.
Κλείνοντας το βιβλίο έβαλα μέσα και την κόλλα με το ποίημα της Σούλας, που θα παρέδιδα κάποια στιγμή στην ίδια! Και για να μη φανεί ότι δεν διάβασα καθόλου μαθηματικά, έριξα μια ματιά στις λύσεις του ογκωδέστατου βιβλίου του Πέτρου Τόγκα. Βρήκα μία άσκηση που ήταν μιάμισι σειρά όλη κι όλη και τη διάβασα… για να τα έχουμε καλά και με την μαθητική συνείδησή μας. Γνώριζα βέβαια ότι ο Τσεμπερλίδης πάντα έβαζε ασκήσεις μέσα από το βιβλίο του Πέτρου Τόγκα.

Το κουδούνι του επιστάτη Μαλή χτυπούσε ασταμάτητα. Άλλοι έπιαναν την καρδιά τους, άλλοι έκαναν τον σταυρό τους και η … Σούλα τακτοποιούσε με κομψό τρόπο τα μαλλιά της, σαν να μην συνέβαινε τίποτα. «Καλό σημάδι αυτό», είπα μέσα μου!
--Σιγά-σιγά και ένας-ένας μέσα για μάθημα, έλεγε η καθηγήτρια Ρίζου, που έτριβε τα χέρια της από το κρύο, παρά το γεγονός ότι φορούσε γάντια και τα χουχούλιαζε με την ανάσα της για να ζεσταθούν. «Ένας-ένας!…»
Μπαίνοντας μέσα, κάθομαι στη γωνία του θρανίου κι εκεί έρχεται ο Χρήστος ο Γεωργακόπουλος, όπου κάναμε τον γνωστό διάλογο. Αλλά μόλις μπήκε μέσα ο Αλέκος Τσεμπερλίδης, καθηγητής των μαθηματικών, οι πάντες σιωπήσαμε.
--Γράψτε, είπε με τη βραχνή φωνή του, που γινόταν ακόμη πιο βραχνή όσο κάπνιζε. Και κάπνιζε πολύ.

Καθώς έγραφα την άσκηση δεν πίστευα στ’ αυτιά μου!.. Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, η άσκηση «που έπεσε» ήταν αυτή που διάβασα στο σπίτι (!!). Μέσα σε 500 σελίδες είχα διαβάσει μία άσκηση όλη κι όλη και έπεσε αυτή. Αυτό δεν ήταν τύχη. Ήταν το πρώτο λαχείο!!
Σε μισό λεπτό είχα λύσει την άσκηση και την βάζω αμέσως στη τσάντα για να την παραδώσω στον καθηγητή, επειδή παράλληλα χρησιμοποιούσα και την βακτηρία μου. Φθάνω στο έδρανο του καθηγητή, ο οποίος ό,τι είχε βγει από την αίθουσα για να κάνει το συνηθισμένο του τσιγάρο, και υπό τα έκπληκτα βλέμματα όλων, που παρακολουθούσα με ιδιαίτερη ικανοποίηση, ανοίγω την τσάντα, τραβάω την κόλλα με ύφος χιλίων καρδιναλίων, και την αφήνω πάνω στο γραφείο του Τσεμπερλίδη. Στη συνέχεια βγήκα έξω από την αίθουσα, συναντώ τον καθηγητή, του λέω περιχαρής ότι έγραψα και έφυγα προς έκπληξη και του καθηγητή και των συμμαθητών μου.
Τρελός από χαρά, άρχισα να αντιδρώ σαν παιδί. Ο πρώτος συμμαθητής μου που βγήκε (θυμάμαι ήταν ο Ανδρέας Μπαρλαμπάς, από τις Μουριές στον Λάδωνα ποταμό), τον ασπάστηκα λες και ήταν ξενιτεμένος ή ήταν χρόνια … ναυαγός σε ξερονήσι και του είπα:
--Έγραψες, Ανδρέα;
--Έγραψα, Άγγελε!.. Εσένα σε θέλει ο Τσεμπερλίδης!..  Τι έκανες βρε άνθρωπε; Αντί για κόλλα, ποίημα πήγες και του έδωσες; Έτσι μας είπε όταν μπήκε στην αίθουσα και κάθισε στο γραφείο του. Αυτός μου είπε να πας στο γραφείο των Καθηγητών να σου μιλήσει!

ΠΑΓΩΣΑ ολόκληρος!.. Το ξεροβόρι που έκανε και το χιόνι που έπεφτε δεν ήσαν τόσο παγερά όσο αυτό που άκουσα!.. Κατά λάθος, όπως πήγα να δώσω την κόλλα, που την είχα βάλει κι αυτή μέσα στο βιβλίο του Ντοστογιέφσκι, τράβηξα και έδωσα την Ακροστιχίδα της Σούλας!.. Ποιος με σώζει τώρα από την αποβολή!.. Ο ιδρώτας με είχε περιλούσει. Κάθισα αρκετά έξω στο χιόνι ώστε να συνέλθω από το σοκ.
Χτυπώντας την πόρτα του γραφείου των Καθηγητών, ευτυχώς ήταν μόνος του ο Τσεμπερλίδης που με υποδέχθηκε –οφείλω να το ομολογήσω—με μεγάλο ιπποτισμό.
--Δώσε μου την δική μου κόλλα και όχι αυτή που μου άφησες, λέει, και μου δίνει την κόλλα με την Ακροστιχίδα γελώντας πονηρά!.. Αν ήμουν φιλόλογος θα σου έβαζα βαθμό 18 !
Με τρεμάμενα χέρια του δίνω την κόλλα του διαγωνισμού και μη γνωρίζοντας πώς να αντιδράσω, το κατάλαβε, σηκώθηκε όρθιος και με συνόδευσε μέχρι την έξοδο για να μου δώσει κουράγιο χτυπώντας με χαϊδευτικά στην πλάτη!..
--Πολύ συναίσθημα, βλέπω, Άγγελε!.. Πολύ συναίσθημα!.. Αλλά από σήμερα περισσότερο διάβασμα στα μαθηματικά! Είδες, που έλυσες την άσκηση; Τϊποτε δεν είναι δύσκολο αν υπάρχει θέληση!
--Σύμφωνοι! Είπα συγκινημένος και έφυγα ρίχνοντας τη ματιά μου με πολλή αγάπη σε μερικά μικρά σπουργίτια, που εκείνη την ώρα χτυπούσαν με το ράμφος τους ένα χιονισμένο κλαδί μήπως και βρουν κάτι για να φάνε!

Ήταν το πιο φιλικό χτύπημα που δέχθηκα στη ζωή μου!.. Και την άσκηση έγραψα, και ο Τσεμπερλίδης μού φέρθηκε άψογα και το ποίημα άρεσε στη Σούλα, που από τότε κάναμε συνέχεια παρέα, εις πείσμα των καιρών και κάποιων … ζηλιάρηδων φίλων, οι οποίοι, περιέργως, ζητούσαν περισσότερο τη φιλία μου, τάχα μου -τάχα μου για να παίξουν σκάκι μαζί μου, λες και δεν καταλάβαινα τον λόγο!
Όχι, παίζουμε!...