17/02/14 20:52 - Τι είναι νόμος κατά την Αγία Γραφή;

 

Τι είναι νόμος κατά την Αγία Γραφή;

Διαβάστε τι αναφέρουμε, μεταξύ άλλων, σε ένα ανέκδοτο έργο μας με τίτλο: «Το Δίκαιον και η Αγία Γραφή», όπου πολλοί σημερινοί νομικοί όροι βρίσκονται και μέσα στην Αγία Γραφή (Παλαιά και  Καινή Διαθήκη) ανεξαρτήτως του αν ορισμένοι από αυτούς τους όρους έχουν σήμερα διαφορετική έννοια, σημασία ή ερμηνεία!..

--Τι είναι νόμος κατά την Αγία Γραφή;
Είναι γνωστόν, ότι – όπως υποστηρίζουν και οι Έλληνες θεολόγοι ή νομικοί, που μνημονεύουμε στο έργο μας- ο εβραϊκός όρος "τορά", που απο­δίδεται στα ελληνικά ως "νόμος", εί­ναι έννοια πολυσήμαντη. Η αρχική ση­μασία του είναι "οδηγία" και δηλώνει τις εντολές και τις διατάξεις για τελε­τουργικά, νομικά και ηθικά ζητήματα. Κατά τη μεταιχμαλωσιακή περίοδο ο όρος δηλώνει τα πέντε πρώτα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης (Πεντάτευχος). Στην Καινή Διαθήκη "νόμος" ή "νόμος του Μωυσή" ονομά­ζεται είτε η Πεντάτευχος (Μτ 5,17· Λκ 24,44- Πραξ 13,15 κ.ά.) είτε ολόκλη­ρη η Παλαιά Διαθήκη (Ιω 10,34- 12,34- 15,25 κ.ά.).
Ο νόμος, όπως όλοι γνωρίζουν, δόθηκε κατά τη συνομο­λόγηση της διαθήκης στο όρος Σινά, για να ρυθμίζει τις σχέσεις των Ισραηλι­τών με το Θεό και μεταξύ τους και να τους βοηθήσει να παραμείνουν πιστοί στη διαθήκη. Έτσι, όχι μόνο δεν απο­τελεί δυσβάστακτο φορτίο, αλλά θεία δωρεά που οδηγεί στη ζωή (Δτ 30, 11 εξ) και πηγή χαράς για τον άνθρω­πο (Ψλ19,8εξ- 119,1 εξ).
Ο υπερτονισμός της σημασίας του νόμου κατά τη μεταιχμαλωσιακή περίοδο είχε ως αποτέλεσμα τη διαμόρφωση μιας πλού­σιας παράδοσης ερμηνευτικών διατά­ξεων, που ρύθμιζαν με κάθε λεπτομέ­ρεια όλες τις εκδηλώσεις της ζωής των Ιουδαίων.
Έτσι, με δέος το λέω, δεν ήταν πλέον η αγάπη προς το Θεό (Δτ 6,5) και το συνάνθρωπο (Λευ. 19,18) αυτά που καθόριζαν τη συμπεριφορά του ανθρώπου (πρβλ. Μτ 22,37-40), αλλά η δουλική υποταγή στο γράμμα του νό­μου, γεγονός που καταδικάζεται από τον Ιησού (Μτ 23,1-33), ενώ το ζήτημα της θέσης του νόμου στη ζωή της πρώτης χριστιανικής Εκκλησίας, ως γνωστόν, οδήγησε στη σύγκληση της αποστολικής συνόδου (Πραξ κεφ. 15 Γαλ κεφ. 2).
Προλαμβάνω, όμως, και ένα δεύτερο ερώτημά σας:
--«Ώστε γι’ αυτό μιλάμε για Διαθήκη, που είναι ένας ακόμη νομικός όρος;»
Πράγματι!.. Ο όρος «διαθήκη» (Παλαιά και Καινή) δηλώνει κατά κυριολεξία την τελευταία έκφραση της βούλησης ενός προσώπου, αλλά στην Αγία Γραφή χρησιμοποιείται για την απόδοση μιας εβραϊκής λέξης που σημαίνει "συνθήκη", "συμμαχία", "σύμβαση" ή "συμφωνία".
Εκτός όμως από το νόη­μα που μπορεί να έχει για τις ανθρώ­πινες σχέσεις, ο όρος χρησιμοποιείται ειδικότερα για να δηλώσει την ι­διότυπου χαρακτήρα συμφωνία που διέπει τη σχέση του Θεού με άτομα (Γεν 9,8εξ- 15,18 17,1 εξ) ή το λαό του Ισραήλ (Εξ κεφ. 19-24) και στοχεύει στη δημιουργία των προϋποθέσεων για τη σωτηρία ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Η πρωτοβουλία για τη συνομολόγηση της διαθήκης ανήκει στο Θεό, ο οποίος καθορίζει το περιε­χόμενο και τους όρους της. Αυτό ό­μως δεν καταργεί την ελευθερία του ανθρώπου, ο οποίος καλείται ελεύθε­ρα να δεχτεί ή όχι τη διαθήκη, η οποία προβλέπει δικαιώματα και υποχρεώ­σεις τόσο για το Θεό (πιστότητα στις επαγγελίες, αγάπη και προστασία για το λαό του) όσο και για τον άν­θρωπο (πίστη στον ένα και μοναδικό Θεό και κοινωνική δικαιοσύνη).
Έτσι η διαθήκη δεν καθορίζει μια σχέση Θεού-αφέντη και ανθρώπου-δούλου, αλ­λά μια σχέση πατέρα και γιου (Εξ 4,22). Ο Ισραήλ καθίσταται με τη δια­θήκη λαός του Θεού, αλλά μη τήρηση από την πλευρά του των υποχρεώσε­ων που απορρέουν από αυτήν σημαί­νει απόρριψή της και, επομένως, στέ­ρηση των ευεργεσιών που τη συνο­δεύουν.
Οι προφήτες, θεωρώντας ότι ο Ισραήλ δεν τήρησε τους όρους της διαθήκης αυτής (παλαιάς), εξαγγέλ­λουν τη σύναψη μιας νέας διαθήκης στο μέλλον (Ιερ 31,31εξ). Αυτή η ε­ξαγγελία εκπληρώθηκε στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, ο οποίος με το σταυρικό του θάνατο επισφραγίζει τη νέα διαθήκη (Μτ 26,28 κ.ά.), που διέ­πει στο εξής τις σχέσεις του Θεού με το νέο λαό του, τους χριστιανούς.
Ο όρος δηλώνει τον Δεκάλογο (Εξ 24,7), καθώς επίσης το πέμπτο βιβλίο της Πεντατεύχου, το Δευτερονόμιο, το οποίο κατά την εποχή του βασιλιά Ιωσία οδήγησε σε ανανέωση της διαθήκης (Β' Βασ κεφ. 22-23).
Η σύγχρονη βιβλική έρευνα επιγράφει με τον όρο "Βιβλίο της διαθήκης" την ενότητα Εξ 20,22-23,33, επειδή πε­ριέχει διατάξεις δικαίου που εκφρά­ζουν το πνεύμα του Δεκαλόγου, οι Δέκα Εντολές, δηλαδή, που έδωσε ο Θεός στον Μωϋσή και οι οποίες απετέλεσαν για αιώνες βασική πηγή δικαίου στο λαό του Ισραήλ και όχι μόνον.
--Δηλαδή, μόνον αυτά τα πράγματα θα βρούμε μέσα στο έργο «Το Δίκαιον και η Αγία Γραφή»;
Όχι μόνον!...
Στο Β΄ Μέρος του πονήματός μας, οι καλόπιστοι αναγνώστες, ερευνώντας τα βιβλικά κείμενα, θα βρουν –πιστέψατέ με- εκατοντάδες νομικούς όρους (για την ακρίβεια 303 νομικούς όρους!) που έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με το Δίκαιον, για να συνειδητοποιήσουν πλέον ότι, μέχρι τώρα, πολλοί ενδιαφερόμενοι άκουγαν μεν για Αγία Γραφή, για Βίβλο ή για τα «Βαγγέλια» (που λέει ο θυμόσοφος λαός μας) και δεν μπορούσαν να διανοηθούν τις μεγάλες και συγκλονιστικές αλήθειες των βιβλικών συγγραφέων, που έγραφαν «κατ’ εντολήν του Θεού», τον Νόμο του Κυρίου!..
Αλλά, ας μη μακρηγορήσουμε!… Είναι τόσο πλούσιο το υλικό που βρίσκεται μέσα στο «Δίκαιον και η Αγία Γραφή», ώστε περιττεύουν τα λόγια τα δικά μας, αφού η ελαχιστότητά μου δεν έκανε τίποτε άλλο, παρά μονάχα, σαν ένας απλός «σκαφτιάς του πνεύματος», να διαλέγει και να επιλέγει τα πολύτιμα και αστραφτερά πετράδια των βιβλικών χωρίων μέσα απ’ το απέραντο λιθόστρωτο πεδίο της Αγίας Γραφής δημιουργώντας, δια του τρόπου αυτού, ένα δικό του μικρό-αν θέλετε-λοφίσκο από τα πνευματικά αυτά διαμάντια του βιβλικού λόγου!
Μερικά παραδείγματα μόνον για να μπορέσουν οι φίλοι, που μας παρακολουθούν σήμερα, να κατανοήσουν καλύτερα το συμπέρασμα της βιβλικής μας έρευνας, που έλαβε τον τίτλον: «Το Δίκαιον και η Αγία Γραφή»:
Ένα αξιοσημείωτο γεγονός, που προκάλεσε μεγάλη εντύπωση στον γράφοντα είναι ότι μερικές φορές το θέμα των νομικών όρων δεν τους συναντάμε μόνον ως απλές νομικές λέξεις ή νομικές ορολογίες, αλλά ως κύρια ονόματα της Αγίας Γραφής, έστω κι αν διάφοροι ερμηνευτές των βιβλικών χωρίων για ανεξήγητους λόγους διαφοροποιούνται και μεταξύ των σε διάφορες ερμηνείες και μάλιστα κυρίων ονομάτων.
Παρά ταύτα – και για να επανέλθουμε στους Βιβλικούς Συγγραφείς- αυτό και μόνον, ως γεγονός, δεικνύει τον μεγάλο και απέραντο σεβασμό ή δέος που είχαν οι άνθρωποι της Βίβλου σε έννοιες και ιδέες του Δικαίου και της Ηθικής!..