09/03/14 20:56 - Τι αναφέρει μία Φυλλάδα για τον Μέγα Αλέξανδρο;

Τι αναφέρει μία Φυλλάδα για τον Μέγα Αλέξανδρο;

Πού το όνειρο; Και πού το θαύμα; Πού η αλήθεια; Και πού η πραγματικότητα; Υπάρχουν, αλήθεια, γεγονότα που δεν κατέγραψε η πένα της Ιστορίας; Ένα φανταστικό ταξίδι στην Χώρα της ουτοπίας, αλλά και του ιστορικού προβληματισμού ίσως για όλους μας να είναι αναγκαίο!.. Διαβάστε μια σειρά δημοσιευμάτων γι’ αυτό το θέμα!..

ΜΥΘΟΙ, ΘΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ!..

Διαβάζοντας κανείς την «Φυλλάδα του Μεγ’ Αλέξαντρου» (Αλεξάνδρου του Μακεδόνος βίος, πόλεμοι και θάνατος), θα καταπλαγή όχι απλώς με τον πλούτο των γνώσεων των προγόνων μας, αλλά και με την υψίστην πνευματικήν καλλιέργειάν των, η οποία, ως άλλη ολυμπιακή φλόγα, μεταλαμπαδεύτηκε στους νεώτερους Έλληνες, όπως αυτών του Μεσαίωνος, που μας άφησαν τις διάφορες «Φυλλάδες» τους.
Από πού ν’ αρχίση κανείς και πού να τελειώση;
Μήπως από το γεγονός, ότι ο Μέγας Αλέξανδρος εμφανίζεται ακόμη και στο ιερό βιβλίο των Μουσουλμάνων, όπως το «Κοράνι», που βρίσκουμε αναμφισβήτητα ίχνη του «Μύθου του Αλεξάνδρου»;
Μήπως από το γεγονός ότι ο Μέγας Αλέξανδρος εμφανίζεται πάρα πολλές φορές στην Περσική ποίηση; Το πρώτο περσικό φιλολογικό έργο με θέμα τον θρυλικό Στρατηλάτη είναι το περίφημο έπος του εθνικού ποιητού της Περσίας – του Φιρντουσή, ή «Παραδείσιου»1, όπως επονομάστηκε – που έζησε στο δέκατο αιώνα μ.Χ. (935-1020). Και μόνον οι δεκάδες μινιατούρες2 και οι διάφορες περσικές μικρογραφίες δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να αποδεικνύουν αυτό το γεγονός, αφού οι Μουσουλμάνοι τον λάτρευαν τόσο πολύ τον Μέγα Αλέξανδρο, που τον παρουσιάζουν σε εικόνες να επισκέπτεται ακόμη και την Μέκκα!.. Και όχι μόνον!… Ο Μωάμεθ, για παράδειγμα, πήρε από τον φερόμενον ως «Ψευδοκαλλισθένην» το ανέκδοτο της κατασκευής του φράγματος που – δήθεν - έκτισε ο Μέγας Αλέξανδρος για να προστατεύση την χώρα του από τις επιδρομές των Γωγ και Μαγώγ, των αγρίων νομαδικών φυλών του Βορρά!

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ...

Εάν, όμως, οι παραπάνω ιστορίες, είναι φανταστικές, δεν είναι καθόλου μύθος ο πόλεμος Αλεξάνδρου και Πώρου, μία ιστορία που είναι πραγματική, αφού την μνημονεύει ο Πλούταρχος μέσα στα έργα του3. Είναι γνωστόν, ότι ο Αλέξανδρος, αφού κατέκτησε την Περσία, εξεστράτευσε, το 326 π.Χ., στις Ινδίες φθάνοντας μέχρι τον ποταμό Γάγγη. Εκεί βρήκε τον Ινδό τοπάρχη Πώρο - τον Ρατζά Φουρ των Περσών ποιητών - και του αντιστάθηκε στις όχθες του Υδάσπη, παραπόταμου του Ινδού5. Δεν είναι βεβαίως αληθής η ιστορία ότι μονομάχησαν μεταξύ τους ο βραχύσωμος Αλέξανδρος με τον τεραστίων διαστάσεων Πώρο, για να μας θυμίση εδώ ο συγγραφεύς την ιστορία του Δαβίδ με τον Γολιάθ, όπου η νίκη ήρθε με τον (θεωρητικά) αδύναμο άνδρα.
Μύθοι, ασφαλώς είναι τα διάφορα στρατηγήματα του Αλεξάνδρου για να νικήση τον Πώρο με την κατασκευή ψεύτικων και πύρινων αγαλμάτων, που λέει ο «Ψευδοκαλλισθένης» ή ο Ιούλιος Ουαλέριος στην λατινική έκδοση της Ιστορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ούτε βεβαίως είναι αληθινή η ιστορία που μνημονεύει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης ότι η Βασίλισσα της Ασσυρίας, Σεμίραμης, κατέφυγε σ’ ένα παρόμοιο τέχνασμα κατασκευής ψευδο-ελεφάντων από δέρμα βοδιού, που τα έβαλαν πάνω σε καμήλες για να τρέψουν σε φυγή τα άλογα του εχθρού6. Ακόμη περισσότερο όταν οι διάφοροι «Ψευδοκαλλισθένηδες» αναφέρουν ότι ο Μέγας Αλέξανδρος συγκάλεσε τους Επτά Σοφούς της Ελλάδος για να του υποδείξουν με ποιόν τρόπο θα αντιμετωπίση αυτό το δυσάρεστο γεγονός, όπως τουλάχιστον αναφέρει ο Πέρσης ποιητής Φιρντουσή, στο έργο του «Σαχνάμα»7., που ανιστορεί το στρατήγημα του Αλέξανδρου στην μάχη του Υδάσπη με ακόμη πιο φανταστικό τρόπο.

ΠΟΙΟ ΗΤΑΝ ΤΟ «ΜΗΔΙΚΟ ΥΓΡΟ»;

Εντύπωση, πάντως, προκαλεί το γεγονός ότι, οι Επτά Σοφοί έδωσαν προσταγή σ’ ένα σιδηρουργό να τους κατασκευάση ένα σιδερένιο ομοίωμα αλόγου, μαζί με τον καβαλλάρη του. Το άγαλμα , που ήταν κούφιο από μέσα, το γεμίσανε νάφθη – δηλαδή πετρέλαιο (!!) – και του έβαλαν φωτιά, που έβγαινε από τα ρουθούνια του αλόγου και το στόμα του καβαλλάρη! Ο Αλέξανδρος ενθουσιασμένος, προστάζει και του κατασκευάζουν χίλια σιδερένια άλογα, και τα αμολά επάνω στους ελέφαντες του Πώρου, οι οποίοι, τρομαγμένοι, ετράπησαν εις φυγήν.
Το ερώτημα που γεννιέται αυτή την στιγμή είναι το εξής: Το «Μηδικό» ή «υγρό πυρ», δηλαδή το πετρέλαιο ήταν γνωστό ή άγνωστο στον Μέγα Αλέξανδρο;
Ασφαλώς όχι. Και τούτο διότι έχουμε την μαρτυρία του Πλούταρχου8, που αναφέρει ότι ο Αλέξανδρος είδε πηγές από πετρέλαιο στην Βαβυλώνα9, μία χώρα που ήταν γνωστή για τα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου.
Ο Πλούταρχος, βεβαίως, διηγείται και δύο επεισόδια: α) Σε κάποια πόλη της Βαβυλωνίας οι κάτοικοι, για να κάνουν τιμή στον Αλέξανδρο, εράντισαν με πετρέλαιο τους δρόμους γύρω από το σπίτι που έμενε ο Έλλην βασιλιάς και του έβαλαν φωτιά για να το φωταγωγήσουν! β) Υπάρχει και το επεισόδιο του σκλάβου, που δέχθηκε να του αλείψουν το σώμα με πετρέλαιο για δοκιμή, και, σαν του βάλανε φωτιά, κάηκε ζωντανός!
Αλλά και ο Αρριανός αναφέρει10, ότι στην Σογδιανή (την σημερινή Μπουχάρα), ο Αλέξανδρος, καθώς κατεδίωκε τον Βήσσο, που είχε δολοφονήσει τον Δαρείο, οι Μακεδόνες βρήκανε μία πηγή από την οποίαν ανέβλυζε λάδι!
Το βέβαιον είναι ότι, όπως παρατηρεί και ο ιστορικός Chavallier, ο Αλέξανδρος, αν και εγνώριζε τις καταστρεπτικές ιδιότητες του πετρελαίου, ουδέποτε το χρησιμοποίησε για τους στρατηγικούς τους σκοπούς.11

ΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟ ΝΕΡΟ

Βεβαίως, ένα από τα πιο αξιοπερίεργα επεισόδια του Μύθου του Αλεξάνδρου είναι το ταξίδι του Μακεδόνα βασιλιά στην Πηγή της Αθανασίας – το «αθάνατο νερό», που λένε στα λαϊκά μας παραμύθια οι γέροντες και οι γερόντισσες.
Τι συμβολίζει, όμως, αυτό;
Απ’ τα πανάρχαια χρόνια το μυστήριον της ζωής και του θανάτου βασάνιζε τον ανθρώπινο νου. Έτσι, στον Βαβυλώνιο Μύθο του Γιλγάμου4, δύο χιλιάδες χρόνια προ Χριστού, βλέπουμε τον Γίλγαμο – τον εθνικό ήρωα των Βαβυλωνίων – να ξεκινά σε μακρυνό ταξίδι έως την γη των Μακάρων, για να μάθη το μυστικό της αθανασίας από τον πρόγονό του Ουτ-Μαπίστι.
Δεν θα μπορούσε, λοιπόν, να «ξεφύγη» και ο Μέγας Αλέξανδρος από αυτόν τον Μύθο, που γέννησε πολλούς άλλους θρύλους και μυθοπλασίες των λαών για την αιωνία νεότητα! Ένας μύθος που έχει την ρίζα του στον παλαιό Ελληνικό θρύλο του Γλαύκου, του γερο-Βοιωτού από την Ανθηδόνα…
Ο Γλαύκος, κατά τον μύθο, έγινε αθάνατος, αφού έφαγε από ένα μαγικό βότανο που είχε την ιδιότητα να ξαναζωντανεύη τα φόφια ψάρια. Δυστυχώς γι’ αυτόν, η αθανασία υπήρξε δώρον άδωρον, γιατί με την αθανασία δεν κατόρθωσε να ανακτήση και τα νιάτα του και γι’ αυτό, απελπισμένος, επήδησε από ένα βράχο μέσα στην θάλασσα, όπου όμως εξακολουθεί να ζει σαν θαλάσσιος δαίμονας, επισκεπτόμενος μία φορά τον χρόνο όλες τις θάλασσες, τα νησιά και τ’ ακρογιάλια, για να κλάψη την μοίρα του. Οι ναυτικοί, σαν άκουγαν το μοιρολόϊ του, τρέμανε και κάνανε τάματα.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι Ορφικοί συσχέτισαν τον μύθο του Γλαύκου με τις δοξασίες των για την αθανασία της ψυχής, ενώ ακόμη και σήμερον διάφορες θεατρικές ή κινηματογραφικές παραστάσεις έχουν ως πηγήν φαντασίας τον μύθο του Γλαύκου12 με διάφορες παραλλαγές («Φάουστ» του Γκαίτε κλπ).
Για να αποδείξωμεν του λόγου το αληθές, αξίζει εδώ να μνημονευθή το γεγονός, ότι, για παράδειγμα, στις Ινδίες ο Χουάτζα (δηλαδή ο σεβασμιώτατος) Χίζρ, όπως τον λένε οι Μουσουλμάνοι με την περσική προφορά του ονόματος, ή Ράτζα Κίνταρ, όπως τον λένε οι Ινδοί Μουσουλμάνοι, ζει μέσα στα ποτάμια και είναι ο προστάτης των ναυτικών, όπως είναι ο δικός μας Άγιος Νικόλαος! Βλέπουμε δηλαδή και εδώ την άμεση σχέση του θέματος με τον παλαιό Ελληνικό μύθο του Γλαύκου, που αποτελεί κι αυτό μία προλείανση του εδάφους για τον Χριστιανισμό!
Να αναφέρωμε εδώ, ότι η επίσημη Μουσουλμανική παράδοση παραδέχεται πως ο Χιντρ είναι ο ίδιος με τον δούλο του Θεού «εις ον εδωρήσαμεν μακροθυμίαν και σοφίαν», που συναντά τον Μωϋσή (=Αλέξανδρο) και τον υπηρέτη του (=Ανδρέα) στην έρημο, εκεί δηλαδή όπου γυρεύανε να βρουν την Πηγήν της Αθανασίας13. Έχει αχώριστο σύντροφο τον Προφήτη Ηλία14 και οι δύο μαζί πάνε κάθε χρόνο στην Μέκκα για να προσκυνήσουν!15
Μία (μεταγενέστερη ασφαλώς) Μουσουλμανική παράδοσις, που βρίσκουμε στην Τουρκία, συγχέει το πρόσωπο του Χιντρ με τον Άη – Γιώργη! Κατά την παράδοση αυτή, ο Προφήτης Ηλίας και ο Χίντρ είναι ένα και το αυτό πρόσωπο που δια της μετεμψυχώσεως έγινε ο Άγιος Γεώργιος16!..

ΑΛΛΟΙ ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ...

Αλλά και τα ταξίδια του Μεγάλου Αλεξάνδρου στον χώρο του μύθου και της φαντασίας ή της ιστορικής πραγματικότητος δεν είναι λίγα. Χωρίς να λείψουν οι τερατολόγοι, που φαντάζονται τον Μέγα Αλέξανδρο σαν έναν υπεράνθρωπο και μάλιστα να κάνη «πράματα και θάματα», όπως ακριβώς ένας Ηρακλής, ένας Οδυσσέας ή ένας Ιάσονας, εν τούτοις, υπάρχουν και ιστορίες, που έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Ο πλους του Νέαρχου, για παράδειγμα, είναι γεγονός, ενώ δεν απέχουν από την πραγματικότητα οι ιστορίες που τον εμφανίζουν να κάνη τους γνωστούς πολέμους, που μας έχουν διδάξει οι ιστορικοί της αρχαιότητος.
Βεβαίως, δεν είναι αλήθεια ότι ο Μέγας Αλέξανδρος έφθασε, για παράδειγμα, στις στήλες του Ηρακλέους (το σημερινό Γιβραλτάρ), ή ο μύθος που τον θέλει να κατέρχεται με έναν αυτοσχέδιο μηχανισμό στους βυθούς του Ωκεανού για να ερευνήση τα μυστήριά του. Είναι ωστόσο εντυπωσιακό το γεγονός, ότι το Αμερικανικό περιοδικό «The Geographical Magazino», τον Δεκέμβριο του 1934 δημοσιεύει αυτή την εικόνα της καταβυθίσεως του Αλεξάνδρου, εξ αφορμής ενός άρθρου, που περιγράφει την σύγχρονη έρευνα του βυθού της Καριβείας Θαλάσσης!…
Αλλά και ο μύθος που θέλει τον Αλέξανδρο να φθάνη στην χαράδρα με τα διαμάντια, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να «δανείζη» με τις φαντασίες του τους μύθους των άλλων λαών. Ο «Σεβάχ ο Θαλασσινός», για παράδειγμα, τι άλλο κάνει από το να μας θυμίζη τις πηγές που είχε κατά νου η ίδια η Χαλιμά!
Αξίζει, όμως, εδώ να επεκταθούμε περισσότερο:
Ο Αλέξανδρος, ταξιδεύοντας με την συντροφιά του, φθάνει μπροστά σε μία χαράδρα. Η χαράδρα είναι γεμάτη διαμάντια, κανένας όμως δεν τολμά να κατεβή να τα μαζέψη εξ αιτίας του γεγονότος ότι είναι γεμάτη φίδια. Προστάζει, λοιπόν, ο Αλέξανδρος και σφάζουν χίλια πρόβατα, ύστερα τα γδέρνουν, τα κόβουν κομμάτια-κομμάτια και τα ρίχνουν μέσα στην χαράδρα, για να κολλήσουν τα διαμάντια επάνω στην ματωμένη και γλοιώδη επιφάνεια του κρέατος. Τα όρνεα, που μυρίζονται από μακρυά τα σφαχτά, πετούνε στο βάθος της χαράδρας και αρπάζουν τα κομμάτια κρέας. Ο Αλέξανδρος και οι σύντροφοί του, που παραμονεύουν εκεί κοντά, μόλις βλέπουν τα όρνεα, βγαίνουν στην επιφάνεια και μπήγουν τις φωνές. Τα όρνεα, τρομαγμένα, αφήνουν τα κρέατα να πέσουν χάμω. Τότε οι άνθρωποι πλησιάζουν και μαζεύουν τα διαμάντια, που είναι κολλημένα επάνω στο κρέας.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι ο περίεργος αυτός θρύλος, που είναι από τους πιο γνωστούς στην Ανατολή, έγινε αντικείμενο διατριβής του Επιφάνιου, Αρχιεπισκόπου Σαλαμίνος Κύπρου και μάλιστα υπό τον τίτλον: «Περί πολυτίμων λίθων», τοποθετώντας την χαράδρα στην Σκυθία17.

ΚΑΙ …ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ!

Μέχρι και φιλόσοφο έβγαλαν ορισμένοι τον Μέγα Αλέξανδρο!… Λαμβάνοντες αφορμή του γεγονότος, ότι ο Αλέξανδρος είχε μεγάλη φιλία με τον Αριστοτέλη, έκαναν τους δικούς τους συνειρμούς. Στο «Παραμύθι του Μεγαλέξαντρου» ο Αριστοτέλης παίζει σημαντικό ρόλο, αφού είναι έμπιστος του Βασιλιά και μάλιστα, όταν εκστρατεύει ο Αλέξανδρος, αυτόν αφήνει σύμβουλο της μητέρας του Ολυμπιάδος.
Λέγουν ότι υπήρχε και απόκρυφη αλληλογραφία μεταξύ Αλεξάνδρου και Αριστοτέλους, όπως τουλάχιστον αναφέρουν διάφοροι ιστορικοί 18!…
Στο «Ισκανταρνάμα»19, ο Αριστοτέλης είναι ο Βεζίρης και μυστικοσύμβουλος του Μεγάλου Βασιλέως. Μερικοί τον θέλουν να είναι ακόμη ένα είδος προέδρου συντροφιάς απαρτισμένης από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους της Αρχαίας Ελλάδος, όπως του Σωκράτους, του Πλάτωνος (περσικά Αφλατούν), του Θαλή, του Απολλώνιου Τυανέα (περσικά Μπελινάς), του Πορφύριου και του Ερμή του Τρισμέγιστου20, όπου μάλιστα ορισμένοι εξ αυτών καλούνται από τον Αλέξανδρο να επιδείξουν τις γνώσεις των, ενώ ο Πλάτων δεν είναι μόνον φιλόσοφος, αλλά ένας μέγας μουσικός που εξημερώνει τα ζώα και μάλιστα ένας μεγάλος θαυματοποιός, αφού – έτσι όπως καταγράφει τα γεγονότα ο Νιζάμης - συγχέεται με τον Ορφέα και τον Πυθαγόρα.
Περιττόν να πούμε ότι ο Σωκράτης περιγράφεται σαν ένας ερημίτης διάγων ασκητικήν ζωήν, ενώ δεν διστάζει να περιφρονήση ακόμη και μία προσωπική επιστολήν του Αλεξάνδρου που τον καλεί να λάβη μέρος στην συζήτηση των Επτά Σοφών της Ελλάδος!…
Αν και μυθοπλαστικό, αξίζει να περιγραφή το γεγονός ότι ο Αλέξανδρος, αντί να στενοχωρηθή με την περιφρόνησιν του μεγάλου Έλληνος σοφού, έλαβε την απόφαση να πάη και να συναντήση ο ίδιος στο ερημητήριό του τον Σωκράτη ο οποίος εκείνη την ώρα κοιμόταν. Ο Αλέξανδρος τον σκουντάει με το πόδι του και ο Σωκράτης ξεσπάει: «Εγώ έχω ένα δούλο που το όνομά του είναι «Το πάθος». Συ, όμως, είσαι ο δούλος του δούλου μου (δηλ. του πάθους) και υποτάσσεσαι σε εκείνο που έπρεπε να σε υπηρετή»!
Ο Βασιλιάς, παρά το γεγονός ότι αρνείται την κατηγορία, διατάσσει ώστε τα λόγια του σοφού ανδρός να γραφούν με χρυσά γράμματα στην πρόσοψη του παλατιού!…
Περιττόν να πούμε πόσες άλλες μυθολογίες λέγονται για τον Απολλώνιο τον Τυανέα, που παριστάνεται σαν ένας υπερφυσικός μάγος κλπ., κλπ., κλπ

«Η ΦΥΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΜΕΓ’ ΑΛΕΞΑΝΤΡΟΥ»

Χωρίς αμφιβολία η ιστορία αυτή είναι μία παραδειγματική εικόνα των παρεληλυθότων πραγμάτων, που –όπως υποστηρίζει και ο Αλέξανδρος Πάλλης μέσα στα εισαγωγικά του σχόλια - ο Αλέξανδρος θεωρείται «διδάσκαλος της ορθής πολιτείας», ο οποίος διακατέχεται από αισθήματα ιερού πάθους για τις τέσσερες αρετές: την Φρόνησιν, την Ανδρείαν, την Δικαιοσύνην, και την Σωφροσύνην:
«Αύτη είναι εκείνη η Ιστορία, όπου ομού ηδύνει και νουθετεί εις αυτήν ευρίσκονται όλοι οι τρόποι, και τα επιτήδεια μέσα, οπού αυτός μετεχειρίσθη να αναδειχθή ένας τέτοιος Μονάρχης εφ΄ όλην την Οικουμένην, και κατά τον ειπόντα, αν ήτον δυνατόν να γεννηθή η ανθρώπινος ευδαιμονία εκ της Ιστορίας, βέβαια έπρεπε να βλαστήση εξ αυτής και μόνης, ωσάν οπού περιέχει όλα όσα επιζητούνται συστατικά μιας Ιστορίας. Δεχθήτε λοιπόν ευμενώς το παρόν βιβλιάριον, έργον ευγνώμονος προαιρέσεως, ευέλπιδα ποιούντες τον Εκδότην εις άλλου κρείττονος τύπωσιν ο οποίος σας εύχεται πάσαν ευδαιμονίαν εις τα ευκταία, και καταθύμια»,.

Επειδή, λοιπόν, περιγράψαμε ήδη εις το «Επος του Αλέξανδρου» την ποιητικήν απόδοσιν της ζωής του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τον Ζακυνθινό ποιητή του Μεσαίωνος, Δημήτριο Ζήνο, η οποία ομοιάζει κατά πολύ με την παρούσαν Ιστορίαν, θα αναφερθούμε μόνον εις τα κεφάλαια που περιγράφει «Η Φυλλάδα του Μεγ’ Αλέξαντρου» ώστε ο αναγνώστης να έχη μίαν πλήρην περιγραφήν των εικόνων που παρουσιάζουν κατά καιρούς οι διάφορες Φυλλάδες ως η κατωτέρω, που υποτίθεται ότι την υπογράφει ο «γνωστός μας άγνωστος», δηλαδή ο «Ψευδοκαλλισθένης»:

- Περί Μακεδονίας και Αλεξάνδρου.
- Περί του Βασιλέως Νεκτεναβού.
- Ο Βερβέρης ήλθεν εις τον Νεκτεναβό.
- Οι άρχοντες ζητούν τον Νεκτεναβόν.
- Περί της Ολυμπιάδος.
- Η Ολυμπιάς ομιλεί με τον Νεκτεναβόν.
- Η Ολυμπιάς βλέπει όνειρον.
- Ο Νεκτεναβός απατά την Ολυμπιάδα.
- Μαγεία του Νεκτεναβού κατά του Φιλίππου.
- Μεταμόρφωσις του Νεκτεναβού.
- Γέννησις και ανατροφή του Αλεξάνδρου.
- Θάνατος του Νεκτεναβού.
- Περί του αλόγου Βουκεφάλα.
- Ολυμπιακοί Αγώνες.
- Ο Αλέξανδρος νικά τον Νικόλαον.
- Ο Φίλιππος άφησε την Ολυμπιάδα.
- Οι Κουμάνοι έρχονται εις Μακεδονίαν.
- Νίκη του Αλεξάνδρου κατά των Κουμάνων.
- Οι Κουμάνοι προσκυνούν τον Αλέξανδρον.
- Νέος αυθέντης εις τους Κουμάνους.
- Ο Αλέξανδρος επιθυμεί την Ολυμπιάδα,
- Ερχομός του Αλεξάνδρου εις Μακεδονίαν.
- Ο Αλέξανδρος σκοτώνει τον Ανάξαρχον.
- Ευχή Φιλίππου προς τον Αλέξανδρον.
- Θάνατος του Φιλίππου.
- Ο Αλέξανδρος ονομάζεται Αυτοκράτωρ.
- Λόγοι Αλεξάνδρου εις τους Άρχοντας.
- Λόγοι Αρχόντων εις τον Αλέξανδρον.
- Απόκρισις Αλεξάνδρου εις τους Μεγιστάνας.
- Συμβουλή Μεγιστάνων εις τον Αλέξανδρον.
- Ο Αλέξανδρος δέχεται την συμβουλήν.
- Επιστολή Δαρείου προς τους Μακεδόνας.
- Ο Κανταρκούσης φέρει την επιστολήν.
- Ο Αλέξανδρος διαβάζει την επιστολήν.
- Επιστολή Αλεξάνδρου προς τον Δαρείον.
- Ο Δαρείος διαβάζει την επιστολήν.
- Ο Δαρείος εμπαίζει τον Αλέξανδρον.
- Επιστολή Δαρείου προς τον Αλέξανδρον.
- Ο Αλέξανδρος θυμώνει κατά του Δαρείου.
- Επιστολή Αλεξάνδρου προς τον Δαρείον.
- Ο Κλητευούσης γυρίζει εις τον Δαρείον.
- Ο Αλέξανδρος συνάζει τα φουσάτα του.
- Επιστολή Αρχιδονούση προς Αλέξανδρον.
- Ο Αλέξανδρος δέχεται τα δώρα.
- Επιστολή Αλεξάνδρου προς Αρχιδονούσην.
- Ο Αλέξανδρος διαβαίνει εις την Αθήνα.
- Συμβούλιον των Αθηναίων Φιλοσόφων.
- Οι Αθηναίοι δεν θέλουν τον Αλέξανδρον.
- Θυμός Αλεξάνδρου κατά των Αθηναίων.
- Νίκη Αθηναίων κατά Αλεξάνδρου.
- Λόγοι και συμβούλιον Αλεξάνδρου.
- Επιστολή Αλεξάνδρου προς τους Αθηναίους.
- Οι Αθηναίοι διαβάζουν την επιστολήν.
- Όνειρον του Τιρομάχου.
- Οι Αθηναίοι πολεμούν τον Αλέξανδρον.
- Ο Αλέξανδρος συγχωρεί τους Αθηναίους.
- Θρήνος Αθηναίων.
- Οι Ρωμάνοι προσκυνούν τον Αλέξανδρον.
- Δέησις Ρωμάνων προς τον Απόλλωνα.
- Οι Ρωμάνοι συναπαντούν τον Αλέξανδρον.
- Δώρα των Ρωμάνων προς Αλέξανδρον.
- Ο Αλέξανδρος πλησιάζει εις την Ρώμην.
- Οι Ρωμάνοι προσκυνούν τον Αλέξανδρον.
- Ο Αλέξανδρος εμβαίνει εις την Ρώμην.
- Χρησμός της Βίβλου των Ελλήνων21
- Εξήγησις του χρησμού της Βίβλου22.
- Χαρά του Αλεξάνδρου δια τον χρησμόν23.
- Ο Αλέξανδρος πολεμάει παράδοξα ζώα.
- Θαλασσοπορία Αλεξάνδρου.
- Ο Αλέξανδρος φθάνει εις Αίγυπτον.
- Οι μεγάλοι απαντούν τον Αλέξανδρον.
- Μαντατοφόροι εις τον Αλέξανδρον.
- Ο Αλέξανδρος πηγαίνει εις διάφορα μέρη.
- Ο Αλέξανδρος εμβαίνει εις την Τρωάδα.
- Ο Αλέξανδρος πηγαίνει εις Μακεδονίαν.
- Μαντατοφόροι προς την Ολυμπιάδα.
- Τάξις Αλεξάνδρου εις τα φουσάτα του.
- Αλέξανδρος πηγαίνει εις την Ανατολήν.
- Λόγος εις τον Δαρείον περί του Αλεξάνδρου.
- Επιστολή Δαρείου προς τον Αλέξανδρον.
- Ο Αλέξανδρος θυμώνει κατά του Δαρείου.
- Επιστολή του Αλέξανδρου προς τον Δαρείον.
- Ο Δαρείος θυμώνει κατά του Αλεξάνδρου.
- Ο Δαρείος συνάζει τα φουσάτα του.
- Επιστολή Αλεξάνδρου προς Ιουδαίους24.
- Απόκρισις των Ιουδαίων25.
- Επιστολή Αλεξάνδρου προς Ιερουσαλήμ26.
- Λόγος του Ιερεμίου27.
- Όνειρον Αλεξάνδρου28.
- Ο Αλέξανδρος πλησιάζει εις Ιερουσαλήμ29.
- Ο Αλέξανδρος εμβαίνει εις Ιερουσαλήμ30.
- Παραγγελία Ιερεμίου προς Αλέξανδρον31.
- Δώρα Ιεροσολυμιτών εις τον Αλέξανδρον32.
- Ο Αλέξανδρος ασθενεί εις Αίγυπτον.
- Πανουργία των Αιγυπτίων.
- Ο Φίλιππος δίδει βότανα του Αλεξάνδρου.
- Ο Αλέξανδρος κυριεύει την Αίγυπτο.
- Επιστολή Νεκτεναβού προς Αιγυπτίους.
- Ο Αλέξανδρος βασιλεύει την Αίγυπτον.
- Ο Δαρείος έρχεται εις τον Ευφράτην.
- Ο Δαρείος στέλλει κατά του Αλεξάνδρου.
- Λόγοι Αλεξάνδρου.
- Ο Αλέξανδρος κατατρέχει τους Πέρσας.
- Φυγή του Δαρείου.
- Ο Αλέξανδρος φοβείται τον Δαρείον.
- Ο Αλέξανδρος κινά κατά του Δαρείου.
- Όνειρον Αλεξάνδρου33.
- Πόλεμος Αλεξάνδρου και Δαρείου.
- Φυγή των Περσών.
- Φυγή του Δαρείου.
- Ο Αλέξανδρος κυριεύει την Βαβυλώνα.
- Η Βαβυλών προσκυνεί τον Αλέξανδρον.
- Λύπη μεγάλη του Δαρείου.
- Οι άρχοντες παρηγορούν τον Δαρείον.
- Συμβούλιον κατά του Αλεξάνδρου.
- Η ζωή του Αλεξάνδρου εις κίνδυνον.
- Ο Αλέξανδρος μένει αβλαβής.
- Ο Άβυσσος γυρίζει εις τον Δαρείον.
- Παραγγελία Δαρείου εις τον Άβυσσον.
- Ο Άβυσσος γυρίζει εις τον Αλέξανδρον
- Όνειρον οπού είδεν ο Αλέξανδρος34.
- Ο Αλέξανδρος πηγαίνει εις τον Δαρείον.
- Επιστολή Αλεξάνδρου προς τον Δαρείον.
- Ο Αλέξανδρος δειπνά με τον Δαρείον.
- Ο Δαρείος γνωρίζει τον Αλέξανδρον.
- Ο Αλέξανδρος γλιτώνει από τον Δαρείον.
- Ο Δαρείος κυνηγεί τον Αλέξανδρον.
- Ο Αλέξανδρος εμπαίζει τους διώκτας του.
- Λύπη Δαρείου.
- Επιστολή Δαρείου προς Πώρον.
- Ο Πώρος στέλλει βοήθειαν του Δαρείου.
- Ο Δαρείος έρχεται κατά του Αλεξάνδρου.
- Πόλεμος Αλεξάνδρου κατά Περσών.
- Φυγή Δαρείου.
- Ο Δαρείος μένει λαβωμένος.
- Οι Πέρσαι προσκυνούν τον Αλέξανδρον.
- Ο Αλέξανδρος ευρίσκει τον Δαρείον.
- Οι Πέρσαι προσκυνούν τον Αλέξανδρον.
- Υστερινή θέλησις του Δαρείου.
- Ποινή των φονέων του Δαρείου.
- Ο Αλέξανδρος νυμφεύεται την Ρωξάνην.
- Τι εύρεν ο Αλέξανδρος εις την Περσίαν.
- Ο Αλέξανδρος υποτάσσει τον Κρίσην.
- Τερατώδες ταξίδιον του Αλεξάνδρου.
- Νέος Βασιλεύς των Πιθήκων.
- Περί του Στύλου του Σοσόνχου.
- Πόλεμος Αλεξάνδρου με τους αγρίους.
- Μέγα ταξίδιον του Αλεξάνδρου.
- Ο Αλέξανδρος ευρίσκει τερατώδη ζώα.
- Ο Αλέξανδρος υπάγει εις τους Μακάρους.
- Ο Αλέξανδρος αφήνει τους Μακάρους.
- Ο Αλέξανδρος πηγαίνει εις το Σκότος.
- Ο Αλέξανδρος γυρίζει εις το Φως.
- Επιστολή Πώρου προς Αλέξανδρο.
- Απόκρισις Αλεξάνδρου προς Πώρον.
- Λόγοι Πώρου προς τους Μεγιστάνας του.
- Λόγος του Αλεξάνδρου εις το φουσάτον του.
- Απόκρισις του φουσάτου προς Αλέξανδρον.
- Απόφασις Αλεξάνδρου.
- Επιστολή Αλεξάνδρου προς τον Φιλόνην.
- Κατασκευή Πώρου και Αλεξάνδρου.
- Ο Πώρος απολύει τους ελέφαντας.
- Ο Φιλόνης φέρει φουσάτον του Αλεξάνδρου.
- Πόλεμος του Φιλόνη κατά του Πώρου.
- Θρήνος του Πόρου.
- Επιστολή Πώρου εις τους Βασιλείς Βορέως.
- Οι Βασιλείς Βορέως βοηθούν τον Πώρον.
- Επιστολή Αλεξάνδρου προς τον Πώρον.
- Ο Πώρος δέχεται τον πόλεμον.
- Ο Αλέξανδρος μονομαχεί με τον Πώρον.
- Ο Αλέξανδρος νικά τον Πώρον.
- Ενταφίασις του Πώρου.
- Ο Αλέξανδρος εις το παλάτι του Πώρου.
- Ο Αλέξανδρος εις τας Αμαζόνας.
- Επιστολή Αλεξάνδρου προς Αμαζόνας.
- Επιστολή Αμαζόνων προς Αλέξανδρον.
- Απόκρισις Αλεξάνδρου προς Αμαζόνας.
- Επιστολή Αμαζόνων προς Αλέξανδρον.
- Ο Αλέξανδρος νικά τον Βόμητρον.
- Ο Αλέξανδρος υπάγει εις τους Μυαρούς.
- Ο Αλέξανδρος υπάγει εις την Κανδάκην.
- Ο Αλέξανδρος πιάνει τον Κονταυλούσην.
- Προσταγή Αλεξάνδρου.
- Επιστολή Αλεξάνδρου προς Ευαγρίθην.
- Ο Αλέξανδρος νικά τον Ευαγρίθην.
- Ο Κονταυλούσης γυρίζει εις την Κανδάκην.
- Ο Αλέξανδρος εμβαίνει εις σπήλαιον35.
- Ο Αλέξανδρος αφήνει το σπήλαιον.
- Η Κανδάκη συναντά τον Αλέξανδρον.
- Η Κανδάκη γνωρίζει τον Αλέξανδρον.
- Φόβος του Αλεξάνδρου.
- Παρηγορία του Αλεξάνδρου.
- Ο Δορυφόρος μισεί τον Αλέξανδρον.
- Ο Δορυφόρος αγαπά τον Αλέξανδρον.
- Λόγοι Κανδάκης προς Αλέξανδρον.
- Ο Αλέξανδρος γυρίζει εις το φουσάτον του.
- Ο Αλέξανδρος εμβαίνει μέσα εις την θάλασσαν.
- Ο Αλέξανδρος βγαίνει από την θάλασσαν.
- Ο Αλέξανδρος επιστρέφει εις την Περσίαν.
- Όραμα Αλεξάνδρου περί του θανάτου του36.
- Λύπη και παρηγορία του Αλεξάνδρου37.
- Ο Αλέξανδρος βλέπει τον Αριστοτέλη.
- Τι δώρα έφερεν ο Αριστοτέλης.
- Επιστολή Ολυμπιάδος προς Αλέξανδρον.
- Ο Αλέξανδρος φιλοδωρεί τους ιδικούς τους.
- Λόγοι Αλεξάνδρου.
- Ο Αλέξανδρος ευρίσκει θησαυρόν.
- Φαρμάκωσις του Αλεξάνδρου.
- Το φαρμάκι φέρνει πόνους του Αλεξάνδρου.
- Θρήνος Αλεξάνδρου.
- Λύπη μεγάλη των Μακεδόνων.
- Διαθήκη του Αλέξανδρου.
- Θρήνος του Αλεξάνδρου.
- Θάνατος του Βρυονούση, φονέως του Αλεξάνδρου.
- Θάνατος του αλόγου Βουκεφάλα.
- Θρήνος Ροξάνδρας .
- Η Ροξάνδρα σκοτώνεται από την λύπην.
- Ενταφιασμός Αλεξάνδρου και Ροξάνδρας.
- Ηθικόν της ιστορίας.

Αξίζει, όμως, να διαβάσωμεν τι αναφέρει το «Ηθικόν της ιστορίας», το οποίον, ως τελευταίον κεφάλαιον, λέγει τούτα τα λόγια, διατηρούντες τον ιδιότυπον λόγον και ορθογραφίαν του συγγραφέως:

«Ιδού εμπρός εις τους οφθαλμούς σου, ω άνθρωπε, εν ωφέλιμον παράδειγμα. Στοχάσου εις τον θάνατον του Αλεξάνδρου την ανθρωπότητα, και ότι η ζωή ετούτη είναι ως περ το λουλούδι του λειβαδιού, οπού ή το δρεπάνι το κόπτει, ή ο Ήλιος το ξηραίνει και το φθείρει, και εις ολίγον διάστημα χάνεται. Ούτως είναι η ζωή μας οπού σήμερον είμεσθεν εις τον Κόσμον με πλούτη, με δόξαις, και τιμαίς, αύριον δε είμεσθεν από το δρεπάνι του θανάτου θερισμένοι. Τι τον ωφέλησαν τον Αλέξανδρον οι τόσαις ανδραγαθίαις, οπού έκαμεν, οι τόποι οπού εκέρδισε, και τα άπειρα πλούτη οπού έλαβεν. Όταν ήλθεν ο θάνατος, όλα τα αλησμόνησεν, όλα τα άφησε, και πλέον δεν τα εστοχάζετο, δια το να είδεν ότι δεν ήτο αρκετός να αποφύγη το δρεπάνι του πικρού θανάτου. Έκλινε την κεφαλήν του εκείνος, οπού τον επροσκύνησαν όλοι οι Βασιλείς της Γης. Εχώρεσεν ένας μικρός τάφος εκείνον οπού δεν τον εχωρούσεν ο Κόσμος όλος, δια να ευχαριστήση την γνώμην του. Ο θάνατος δεν κάμνει καμμίαν διαφοράν από Βασιλέα εις υπήκοον, από πλούσιον εις πτωχόν, από νέον εις γέροντα, αλλά όλους όμοια τους έχει και κανένα δεν εντρέπεται. Τίποτες εκείνην την ώραν δεν θέλομεν πάρη κοντά μας από όσα απεκτήσαμεν εις ετούτον τον Κόσμον, αλλά μόνον η ψυχή μας θέλει πάρη τα όσα αποκτά, τόσον καλά, ωσάν και κακά. Δια τούτο αυτήν μόνον πρέπει να εγνοιαζώμεσθεν, αυτήν να στολίζωμεν με καλά και χριστιανικά έργα, με φόβον Θεού, με ελεημοσύνην, με συμπάθειαν προς τους αδελφούς μας. Δια αυτά θέλομεν λάβη πλουσίαν την ανταπόδοσιν, την ζωήν την αιώνιον από δε τα σωματικά, ας μην ελπίζωμεν κανένα όφελος, διατί όλα είναι μάταια κατά τον Σολομώντα «ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης».


Σημειώσεις:

1. Φιρντούς, περσικά = Παράδεισος.
2. Έχουμε προ οφθαλμών τις εξής εικόνες:
 Ο Σικάνταρ (ο Αλέξανδρος δηλαδή) επισκέπτεται τον προφήτη Χίντερ.
 Σελίδα από περσικό χειρόγραφο των «Χάμσα» του Νιζάμη, του 16ου αιώνος.
 Ο Αλέξανδρος συζητεί με τους φακίρηδες των Ινδιών.
 Ο Αλέξανδρος χτίζει το φράγμα εναντίον στους Γωγ και Μαγώγ.
 Ο Ισκάνταρ πηγαίνει στην Μέκκα για να προσκυνήση.
 Ο Ισκάνταρ επισκέπτεται την Κάαμπα της Μέκκας.
 Ο Σικάνταρ (Αλέξανδρος) επισκέπτεται τον Χιντρ.
 Άμμωνας και Αλέξανδρος.
 Θάνατος του Δαρείου.
 Ο Αλέξανδρος μπροστά στο φράγμα που χωρίζει δύο κόσμους.
 Ο Σικάνταρ και οι Επτά Σοφοί της Αρχαίας Ελλάδος.
 Δεκάδραχμο.
 Ο Ισκάνταρ συνομιλώντας με τον Χίντρ.
 Πόλεμος Αλεξάνδρου και Δαρείου.
 Ο Σικάνταρ στην χαράδρα με τα διαμάντια.
 Ο Πλάτωνας θέλγει τα ζώα με την μαγική του λύρα.
 Ο Αλέξανδρος με τον Απολλώνιο τον Τυανέα στήνουν ένα «τέλεσμα» στο Νησί του Λέοντος, στην Θάλασσα της Κίνας.
 Ο Σικάνταρ επιστατεί στην κατασκευή ενός καθρέπτη.
 Ο Αλέξανδρος, ντυμένος αποκρισάρης, συνομιλεί με τον Δαρείο.
 Ο Αλέξανδρος πολεμά τους αγρίους.
 Οι σύντροφοι του Αλέξανδρου ανακαλύπτουν την Πηγήν της Αθανασίας.
 Ο Αλέξανδρος και οι Νεράϊδες.
 Ο Σικάνταρ σκοτώνει τον δράκο.
 Τα σιδερένια άλογα στην μάχη του Υδάσπη.
 Μονομαχία Αλέξανδρου και Πώρου.
 Ο Αλέξανδρος, μεταμφιεσμένος σαν Αντίγονος, αναγνωρίζεται από την Κανδάκη (Καϊταφέ).
 Ο Μεγαλέξαντρος κατεβαίνει στον βυθό του Ωκεανού.
 Το δένδρο με την ανθρώπινη λαλιά προλέγει τον θάνατο του Αλέξανδρου.
 Ο Μέγας Αλέξανδρος πάνω στον θρόνο του.
 Η κηδεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
3. Πλούταρχος, Βίος Αλεξάνδρου LX 7 λέγει: « Οι δε πλείστοι των συγγραφέων ομολογούσι τον Πώρον υπεραίροντα τεσσάρων πτυχών σπιθαμή» (δηλαδή είχε ανάστημα σχεδόν δύο μέτρων).
4. Είναι γνωστόν «Το Έπος του Γιλγαμές».
5. Το σημερινό Τζελούμ.
6. Διόδωρος Σικελιώτης ΙΙ. 16-19.
7. Σαχνάμα (έκδοσις Mohl.) V. 20.
8. Πλούταρχος, Βίος Αλεξάνδρου XXXV.
9. Το σημερινό Ιράκ ή Μεσοποταμία
10. Αρριανός IV. 15. 7.
11. Το μηστηριώδες αυτό υγρό, που εγνώριζαν οι Βυζαντινοί, δεν ήταν παρά ένα μίγμα από πετρέλαιο και διάφορες εκρηκτικές ύλες. Οι Βυζαντινοί είχαν μάθει το μυστικό αυτό από κάποιον Έλληνα μηχανικό από την Συρία, τον λεγόμενο Καλλίνικο Ηλιοπολίτη. Ο Καλλίνικος αυτός ήλθε στην Πόλη το 678 μ.Χ. και ανεκοίνωσε το μυστικό στον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Δ΄ (τον επιλεγόμενο Πωγωνάτο), που το χρησιμοποίησε για πρώτη φορά, με μεγάλη επιτυχία, στην πολιορκία της Πόλεως από τους Άραβες!…
12. Το όνομα «Γλαύκος», που είναι μία αιολική μορφή του όρου «γλαυκός», σημαίνει επίσης «θαλασσοπράσινος». Μία σύμπτωσις, που δεν φαίνεται τυχαία, αφού ο μύθος του Γλαύκου είναι γνωστότατος σε όλην την Μεσόγειον, ιδίως στους ναυτικούς.
13. Κοράνι (Μετάφρασις Πεντάκη) XVIII, 64.
14. Είναι τυχαίο ότι και ο Προφήτης Ηλίας, κατά την παλιά ελληνική χριστιανική παράδοση, ήταν ναυτικός που βαρέθηκε την θάλασσα και παίρνοντας μαζί του ένα κουπί, αναγκάστηκε να κατοικήση στα πιο ψηλά βουνά, εκεί δηλαδή, που οι άνθρωποι δεν εγνώριζαν κάν τι σημαίνει θάλασσα;
15. «Η Φυλλάδα του Μεγ’Αλέξαντρου», Εισαγωγή: Α. Α. Πάλλη, σελίς 57.
16. Encycl of Islam, sub voce “Khidr”.
17. Ο Βενετός περιηγητής του 13ου αιώνος Μάρκο Πόλο τοποθετεί την χαράδρα αυτή στην περιφέρεια Μουτφιλή των Ανατολικών Ινδιών, ο Νικολό ντε Κόντι στις Ινδίες και άλλοι ιστορικοί ερευνητές ή περιηγητές σε διάφορες άλλες περιοχές.
18. Βλέπε μεσαιωνικό βιβλίο: «Secreta Secretorum» (Tawney, The Ocean og Story.) II. 286 επ.
19. Βλέπε: S. Robinson, Persian Poetry for English readers (66. 103-244), για περίληψη του Ισκανταρνάμα-ε μπάχρι, όπου βλέπουμε τον Αλέξανδρο σε ρόλο φιλόσοφου και προφήτη!
20. Ερμής ο Τρισμέγιστος, ήταν το Ελληνικό όνομα του Αιγυπτίου θεού Θωθ, θεού των γραμμάτων, της μαγείας και της αλχημείας. Με το όνομα αυτό κυκλοφορούσε στην Αίγυπτο της Ελληνιστικής εποχής ένα απόκρυφο έργο περί μαγείας και αλχημείας, που ύστερα είχε μεγάλη πέραση στον μουσουλμανικό κόσμο!
21. Η Βίβλος των Ελλήνων ασφαλώς και πρέπει να θεωρηθεί η Αγια Γραφή, όπου εις την Παλαιάν Διαθήκην έχομεν την προφητείαν του Δανιήλ για την κατάκτησιν της Περσίας υπό του Αλεξάνδρου και την κυριαρχίαν του εις όλον τον τότε γνωστόν κόσμον!…(Ίδε και βιβλίο μας: «Ιησούς Χριστός: Ελληνισμός - Χριστιανισμός»).
22. «Ο Αλέξανδρος έδωκε το βιβλίον των Φιλοσόφων, οι οποίοι ανέγνωσαν την επιγραφήν και είπαν Αλέξανδρε Βασιλεύ, είδαμεν εις την όρασιν του Προφήτου Δανιήλ, ότι τα Βασίλεια της Δύσεως τα ονομάζει Πάρδους, τα του Νότου ονομάζει Λέοντας, τα της Ανατολής δίκερον κριόν, ήγουν των Μήδων και των Φοινίκων ο δε Τράγος ο μονόκερως είναι το Βασίλειον των Μακεδόνων μας φαίνεται, ότι τα σπαθία τα ακονισμένα, οπού λέγει να έλθουν εις την Ρώμην, να είναι βέβαια συ, Βασιλεύ Αλέξανδρε, με το στράτευμά σου και με τα άρματά σου».
23. «Ως ήκουσεν τους λόγους τούτους ο Αλέξανδρος, εχάρη χαράν μεγάλη, και είπεν ως θέλει ο Θεός, ούτω θέλει γένη. Εχάρηκαν ομοίως τα φουσάτα της Μακεδονίας ομού με τους άρχοντας της Ρώμης, και ήλθαν τα Βασίλεια όλης της Δύσεως, και επροσκύνησάν τον. Δώρα πολλά του έφεραν, και επαρεκάλεσαν τον, και άφηκέ τους καλαίς τάξες, ωσάν ήθελαν. Έδωκάν του δώδεκα χρόνων χαράτζιον, και φουσάτον, επροσκύνησάν τον, και εδιάβησαν. Εκείνος δε άφησεν αυθέντην εις την Ρώμην κάποιον φίλον του Ταλαμεδόν».
24. «Αλέξανδρος ο Βασιλεύς των Βασιλέων με δύναμιν του Υψίστου, εις τους ευρισκομένους εις την Ιερουσαλήμ, οπού ομολογείτε ένα Θεόν του Ουρανού και της Γης, τον παντοκράτορα Θεόν Σαβαώθ, πολλά σας χαιρετώ. Την ώραν οπού να ιδήτε την Επιστολήν μου, να προσκυνήσετε και να ευγήτε εις συναπάντημά μου, επειδή εγώ με την δύναμιν του παντοκράτορος Σαβαώθ έχω να σας ελευθερώσω από τας χείρας των Ειδωλολατρών. Μη ποιήσετε αλλέως, και εγώ σας θέλω κάμη εις τον τόπον σας καλαίς νόμαις ωσάν θέλετε».
25. «Αλέξανδρε Βασιλεύ, την Επιστολήν σου εδεχθήκαμεν, και επροσκυνήσαμέν σε. Ας είναι γνωστόν εις την Βασιλείαν σου, ότι ημείς ήμεσθεν προσκυνηταί του Θεού Σαβαώθ, ο οποίος μας εύβγαλεν από την σκλαβίαν της Αιγύπτου. Την Ερυθράν θάλασσαν επεράσαμεν, ήλθαμεν να κατοικήσωμεν εδώ, και τώρα, δια ταις αμαρτίαις μας, μας έβαλε εις τας χείρας του Δαρείου. Εάν παραδοθώμεν χωρίς το θέλημά του, έρχεται και αιχμαλωτίζει μας παντελώς. Σύρε εμπρός εις τον Δαρείον, και αν αυτόν νικήσης, ημείς ήμεσθεν δούλοι σου. Έλα τότε, σέβα εις την Ιερουσαλήμ, και να σε ευφημήσωμεν ως Βασιλέα του Κόσμου όλου».
26. «Αλέξανδρος ο Βασιλεύς, και του παντοκράτορος Θεού δούλος, εις όλους της Ιερουσαλήμ. Εγώ έλεγα να μην είστε τέτοιοι άνθρωποι, να υψηλοφρονείτε τον Δαρείον, επειδή προσκυνείτε τον Παντοκράτορα Θεόν Σαβαώθ. Διατί να ήστε δούλοι των Ειδωλολατρών, και να μην ήστε εδικοί μου, οπού προσκυνούμεν ένα Θεόν; Εγώ εις τον Δαρείον τώρα δεν υπάγω, μόνον έρχομαι αυτού εις εσάς και κάμετε ωσάν γροικάτε»!..
27. «Ωσάν είδε την δευτέραν Επιστολήν του Αλεξάνδρου ο Ιερεμίας, είπεν άρχοντες της Ιερουσαλήμ, ας δεχθούμεν τον Αλέξανδρον, να έλθη εις την Ιερουσαλήμ, ότι εγώ είδα εις τον ύπνον μου τον Προφήτην Δανιήλ, και ειπέ μου, ότι αυτός οπού έρχεται θέλει σας ελευθερώσει από τας χείρας του Δαρείου. Αυτός ο λόγος ήρεσεν εις όλους τους Ιεροσολυμίτας».
28. «Ο Αλέξανδρος είδεν εις τον ύπνον του τον Προφήτην Ιερεμίαν ενδεδυμένον ιερατικήν στολήν και του έλεγεν έλα, τέκνον μου Αλέξανδρε, σέβα εις την Ιερουσαλήμ, εις την Αγίαν Σιών, προσκύνησαι τον Θεόν του Ουρανού και της Γης, και απ’ εδώ θέλεις υπάγη εις τον Δαρείον να τον νικήσης με τα φουσάτα σου».
29. «Ανέστη ο Αλέξανδρος από τον ύπνον και εκίνησεν ίσια εις την Ιερουσαλήμ, Ως ήκουσεν ο Προφήτης Ιερεμίας ότι έφθασεν ο Αλέξανδρος, ώρισε να συναχθούν όλοι μικροί μεγάλοι, δια να υπάγουν εις συναπάντησιν του Αλεξάνδρου. Ο Προφήτης ενδύθη στολήν αρχιερατικήν, και χίλιοι Ιερείς ενδεδυμένοι και με θυμιατά χρυσά εις τα χέρια, ομού και δέκα χιλιάδες άνθρωποι με λαμπάδες αναμμέναις, εσυναπάντησαν και επροσκύνησάν τον. Ο Αλέξανδρος ωσάν είδε τον Προφήτην οπού ήρχετο, είπεν άρχοντες τέτοιας λογής τον είδα εις τον ύπνον μου, και επέζευσα, και επροσκύνησά του. Ο Προφήτης τον εθυμίασε με Σμύρναν και Λίβανον, ως άξιον Βασιλέα, και πιάνοντάς τον από το χέρι, εισέβησαν ομού εις την Ιερουσαλήμ.».
30. «Τότε ο Αλέξανδρος εισέβη, και επροσκύνησε την Αγίαν Σιών. Έδειξάν του οι προεστοί πώς την έκτισεν ο Σολομών ο σοφός Βασιλεύς, και αυτός ερώτησέ τους, ποίου Θεού είναι. Ο Προφήτης του είπεν ημείς ένα Θεόν προσκυνούμεν, οπού έκαμε τον Ουρανόν και την Γην. Ως ήκουσεν ο Αλέξανδρος είπεν επ’ αληθείας, Θεού του υψίστου δούλοι είστε, πιστεύω και εγώ εις αυτόν τον Θεόν, και τον προσκυνώ. Χαρίζω σας τα δώρα ομού με το χαράτζιον, οπού ήθελα να πάρω από σας, και άμποτες αυτός ο Θεός να είναι μετ’ εμού, να με βοηθή εις ό,τι αν ήθελα επιχειρισθή. Ο Προφήτης Ιερεμίας επήρε τους άρχοντας όλους, με δώρα πολλά, και επροσκύνησαν τον Αλέξανδρον αλλά δεν ηθέλησε να τα δεχθή και είπεν ας είναι δωρήματα εις τον Θεόν Σαβαώθ.».
31. «Ο Προφήτης Ιερεμίας συνεύγαλε τον Αλέξανδρον ένα μεσημέρι, και ειπέ του ο Προφήτης Δανιήλ προεφήτευσεν, ότι θέλεις έλθη εις την Ιερουσαλήμ να προσκυνήσης τον Θεόν του Ουρανού και της γης. Λέγω σου δια τούτο, Αλέξανδρε, να τον προσκυνής, παρακαλώντας τον νυκτός και ημέρας δια να σου γένη βοηθός, να αφανίσης την δύναμιν των Περσών. Αυτού οπού πηγαίνεις εις την Αίγυπτον, θέλεις την κυριεύσει, τον Βασιλέα της Ινδίας θέλεις σκοτώσει, και εις ασθένεια θέλεις πέσει. Ο Θεός όμως θέλει σε βοηθήσει, και θέλεις γένη όλου του Κόσμου Βασιλεύς, εις τον Παράδεισον κοντά θέλεις υπάγη, εκεί θέλεις εύρη άνδρας και γυναίκας εις ένα νησί φυλακωμένους, οπού είναι το φαγί τους πωρικά, το δε όνομά τους Μακάριοι, οι οποίοι θέλουν σου ομολογήσει δια την ζωήν σου, και δια τον θάνατόν σου. Αυτά όλα θέλεις τα ιδή, με άλλα περισσότερα και η ευχή μου έσται μετ’ εσένα.».
32. «Ο Προφήτης Ιερεμίας είπε του Αλέξανδρου έπαρε και από ημάς τίποτας, και μη αφίσης παραπονεμένους. Ο δε Αλέξανδρος απεκρίθη ό,τι ορίσεις να κάμω. Ο Προφήτης επρόσταξε και έφεράν του κάποια λιθαρόπουλα, οπού είχαν το όνομα του Θεού Σαβαώθ γραμμένον. Αυτά εβάστα ο Ιησούς του Ναυή εις την περικεφαλαίαν του, όταν υπήγαινε εις τον πόλεμον. Έφεράν του και το σπαθί του Γολιάθ του Έλληνος, και την περικεφαλαίαν του ανδρειωμένου Σαμψών, οπού ήτον με των οφιδίων τα ονύχια κοσμημένη, το κοντάριον οπού είχε το ξιφάρι διαμαντένιον, και το επανωφόριον του Βασιλέως Σαούλ, το οποίον δεν το επέρνα σίδηρον. Έφεράν του και οι Εβραίοι δωρήματα, άλογα χίλια του σταύλου, και καμήλια χίλια, από τα ευμορφώτερα. Ευφήμισάν τον όλοι και επροσκύνησάν τον ως άξιον Βασιλέα. Τέλος τον ευλόγησεν ο Προφήτης Ιερεμίας και άφηκέ τον να υπάγη».
33. «Εκοιμήθη ο Αλέξανδρος, και είδεν εις τον ύπνον του τον Προφήτην Ιερεμίαν, ο οποίος του είπεν σύρε, τέκνον μου Αλέξανδρε, κατεπάνω του Δαρείου, χωρίς άγνοιαν, ότι έχεις βοηθόν τον Θεόν του Ουρανού και της Γης. Βάστα εις το κεφάλι σου το λιθαρόπουλον, οπού σου έδωκα εις την Ιερουσαλήμ, έχε πάντοτε τον νουν σου να επικαλής τον Θεόν Σαβαώθ, και θέλεις νικήσει το φουσάτον του Δαρείου όλον, όσον και αν είναι. Ανέστη από τον ύπνον ο Αλέξανδρος με χαράν μεγάλη, και την αυγήν εκίνησέ τους τον πόλεμον. Ώρισεν να λαλήσουν τα μουσικά όργανα από τα δύο μέρη, και τα φουσάτα του τα εμοίρασεν εις τρία. Ο Δαρείος ωσάν είδε τον Αλέξανδρον, διαίρεσεν ευθύς και αυτός τα εδικά του εις τρία μέρη».
34. «Αυτήν την νύκτα είδεν ο Αλέξανδρος όνειρον, ότι ήλθεν ο Προφήτης Ιερεμίας ενδεδυμένος αρχιερατικήν στολήν, καθώς τον είχεν ιδή εις την Ιερουσαλήμ. Ο αυτός Ιερεμίας του είπεν ογλίγωρα ύπαγε εις τον Δαρείον αποκρισάρης, καταπάτησαί τον, ομού με τα στρατεύματά της Ινδίας, οπού έρχονται καταπάνω σου, και εάν σε γνωρίσουν, ο Θεός θέλει σε φυλάξει. Ο Αλέξανδρος εξύπνησεν, ώρισε να έλθη ο Πτολεμαίος, ο Φιλύνης και ο Αντίοχος, τους εδιηγήθη το όνειρον, εκίνησε να υπάγη και είπεν τους εάν μου πέση κίνδυνος, και χαθώ, όλα τα Βασίλεια του Κόσμου να τα μοιράσετε ανάμεσόν σας το δε σκαμνί της Μακεδονίας, να το φυλάξετε καλά, να στέκεται εις το όνομά μου. Εκείνοι όμως δεν ήθελον να υπάγη, και εγένετο θρήνος πολύς, αλλ’ ο Αλέξανδρος τους είπεν εάν ο Θεός θέλει να χαθώ, όλα του Κόσμου τα χέρια δεν δύνανται να με γλυτώσουν εάν δε ο Θεός με φυλάξη, όλα της Περσίας τα χέρια δεν δύναται να με σκοτώσουν.».
35. Εις αυτό το σπήλαιον υποτίθεται πώς ήσαν μέσα ζωντανοί όλοι οι θεοί των Ελλήνων και γινόντουσαν διάφορα παράδοξα πράγματα.
36. «Πηγαινάμενος εις την Βαβυλώνα εις το πρώτον κονάκι, είδεν ο Αλέξανδρος τον Προφήτην Ιερεμίαν εις τον ύπνον του, ο οποίος του είπεν ετοιμάσου, Αλέξανδρε, να έλθης εις τον ετοιμασμένον σου τόπον, διατί επληρώθησαν αι ημέραι της ζωής σου, και από τους φίλους σου θέλεις λάβη θάνατον. Σύρε εις την Βαβυλώνα να διορθώσης το Βασίλειόν σου ομού με τα φουσάτα σου. Ωσάν ετελείωσε τους λόγους τούτους ο Προφήτης Ιερεμίας έγινε άφαντος».
37. Το κείμενο λέει ότι ο Αλέξανδρος έκλαψε πολύ για το όνειρο και αφού εξημέρωσε, καβάλησε το άλογό του και πέρασε από ένα θαυμαστόν κάμπον, που τον καλούσαν Αυσίτιδα, όπου έζησε ο Ιώβ. Εκεί οι Μεγιστάνες τον επαρηγόρησαν λέγοντάς του ότι είναι ο Βασιλεύς όλου του Κόσμου και πως δεν πρέπει να στενοχωρείται αφού οι πάντες τον ακολουθούν παντού.