13/09/14 21:22 - Ελλάς και Ευρώπη!.. (28)

 

Ελλάς και Ευρώπη!.. (28)

Μια σειρά δεκάδων άρθρων, τα οποία εγράφησαν για τις σχέσεις των Ελλήνων με όλους τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης!.. Μη λησμονούμε ότι η Ελλάδα εδώ και χρόνια είναι μέλος μιας Ενωμένης Ευρώπης, αλλά είναι η πρώτη που έθεσε τις βάσεις για μια συνένωση κοινοτήτων, όπως στην αρχαιότητα με τον Θησέα!.. Συνεχίζουμε, λοιπόν, με την Αγγλία (Βρετανία), όπου οι αναγνώστες θα έχουν την δυνατότητα να διαβάσουν συγκλονιστικά ιστορικά και αρχαιολογικά στοιχεία!..

Συνέχεια από το προηγούμενο…


Ο Αγγλικός Φιλολογικός Φιλελληνισμός

Το 1990 κυκλοφόρησε στην Αθήνα ένα πολύ σημαντικό βιβλίο του Terence Spencer, που φέρει τον τίτλο: «Ο Αγγλικός Φιλολογικός Φιλελληνισμός: Από τον Σαίξπηρ ως τον Μπάυρον», σε μετάφραση Πάνου Καραγιώργου, του «Συλλόγου Προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων». Διαβάζουμε τον πρόλογο του μεταφραστή:
«Στις αρχές του Μάρτη του 1977 έφυγε από τη ζωή ένας μεγάλος φίλος της Ελλάδας, ο Άγγλος καθηγητής Terence Spencer. Γεννημένος το 1915, ο Σπένσερ ανήκει στη γενιά των νέων φιλελλήνων τους οποίους ο τελευταίος παγκόσμιος πόλεμος έφερε στα χώματα της πατρίδας μας ντυμένους στο χακί.
Η γνωριμία και ο δεσμός του Σπένσερ με την Ελλάδα χρονολογούνται όμως λίγο πριν από το ξέσπασμα του πολέμου, από τότε που ζούσε στην Αθήνα και δίδασκε αγγλική γλώσσα και λογοτεχνία στο Ινστιτούτο Αγγλικών Σπουδών, όπως λεγόταν τότε το σημερινό Βρετανικό Συμβούλιο. Από την εποχή αυτή χρονολογείται και το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του και η βαθιά αγάπη του για ό,τι ελληνικό. Τότε θα συλλάβει την ιδέα να γράψει ένα βιβλίο για την Ελλάδα, μια καθαρά ερευνητική εργασία για την κατάσταση στη χώρα μας από την εποχή που έπεσε η Πόλη ως τον ερχομό του Μπάυρον, με βάση όχι μόνο τα μέχρι τότε γνωστά ιστορικά στοιχεία αλλά και τις επίσημες αναφορές των Άγγλων προξένων και περιηγητών, και να ανιχνεύσει τις ρίζες του φιλελληνικού κινήματος. Το βιβλίο αυτό, με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ωραία Ελλάδα, θλιβερό απομεινάρι» (στίχος παρμένος από τον Μπάυρον), το διακρίνει η αντικειμενικότητα και η συμπάθεια του συγγραφέα για τον τόπο μας και έχει γραφεί ως διδακτορική διατριβή του Σπένσερ. Έχει εκδοθεί τρεις φορές (1954, 1972 και 1986) και η μετάφρασή του στα Ελληνικά ήταν σχεδόν έτοιμη από τον υποφαινόμενο πριν από δέκα χρόνια.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αθήνα ο Σπένσερ, εκτός από τις διάφορες διαλέξεις που έκανε, δημοσίευσε και μία σειρά άρθρα για την αγγλική λογοτεχνία στην εβδομαδιαία φιλολογική εφημερίδα της εποχής, τα «Νεοελληνικά Γράμματα» και συνεργάστηκε στην αγγλόφωνη εφημερίδα της Αθήνας News of the Week. Ο πόλεμος όμως διέκοψε την καριέρα του και από το 1941 ως το 1946 υπηρέτησε ως αξιωματικός στο αγγλικό σύνταγμα στην Κύπρο, όπου και διακρίθηκε, φθάνοντας ως τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη.
Όταν ο πόλεμος τελείωσε, ο Σπένσερ επέστρεψε στην πατρίδα του και δίδαξε για μια δεκαετία (1946-55) ως επιμελητής της αγγλικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Το 1955 εκλέγεται καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μπέλφαστ και υπηρετεί επί τρία χρόνια ως το 1958, οπότε και εκλέγεται καθηγητής της αγγλικής γλώσσας και λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ, θέση που θα την εγκαταλείψει το 1975 για να αφιερωθεί απερίσπαστα πλέον στα καθήκοντα του διευθυντή του Ινστιτούτου Σαίξπηρ, μια ευθύνη με την οποία ήταν επιφορτισμένος από το 1961, μετά την αποχώρηση του Αλαρντάις Νίκολ. Τόσο στα σεμινάριά του όσο και στο βιβλίο του «Ο Πλούταρχος του Σαίξπηρ», ο καθηγητής Σπένσερ δεν παρέλειπε να τονίζει την οφειλή του Σαίξπηρ προς το αρχαίο ελληνικό πνεύμα.
Ο Σπένσερ ήταν γνώστης της ελληνικής πραγματικότητας και παρακολουθούσε την πνευματική πορεία του τόπου μας με πραγματικό ενδιαφέρον. Αξίζει να σημειωθεί ότι με δική του εισήγηση απονεμήθηκε στον μεγάλο ποιητή μας Γιάννη Ρίτσο ο τίτλος του επίτιμου διδάκτορα από το Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ.
Ως άνθρωπος, ο Σπένσερ συνδύαζε ένα ολύμπιο παρουσιαστικό με τη χάρη ενός πραγματικού τζέντλεμαν. Η μνήμη του ήταν περισσότερο από αξιοθαύμαστη και μπορούσε κατά τις παραδόσεις των μαθημάτων του, που ο μεταφραστής ευτύχησε να παρακολουθήσει, και κατά τις δημόσιες διαλέξεις του, χωρίς να χρησιμοποιεί χειρόγραφο, να αναφέρει αποσπάσματα από τον Όμηρο και τον Βιργίλιο με την ίδια ευκολία που ανέφερε αποσπάσματα από τον Σαίξπηρ. Χρησιμοποιώντας ένα ιδιότυπα προσωπικό πνευματώδες ύφος, έθελγε τους ακροατές του.»
Ας δούμε, τώρα, τα περιεχόμενα του ως άνω βιβλίου:
Κεφ. Ι. Η εξαφάνιση της Ελλάδας
II. Εμπόριο και συκοφαντία
III. Το αίσθημα του τόπου
IV. Τα δώρα της Ελλάδας
V. Ελλάδα ιερή
VI. Η ιστορική κατάσταση κατά τα τέλη του Ι7ου αιώνα
VII. Νέοι τοπογράφοι και παλαιοί κάτοικοι
VIII. Πέρα από τη Μεγάλη Περιήγηση του 18ου αιώνα
IX. Η αναβίωση της Ελλάδας
Χ. Ελληνισμός και Φιλελληνισμός
XI. Προφήτες, σκεπτικιστές και υπέρμαχοι της Ελλάδας
XII. Η φιλελληνική ποιητική κληρονομιά του Μπάυρον
Επίμετρο. Η γνώμη του Τζωρτζ Φίνλεϋ για τον Φιλελληνισμό
Επιλογή βιβλιογραφίας συγχρόνων έργων
Ευρετήριο των κυριοτέρων ονομάτων προσώπων .

Η συνέχεια στο επόμενο…