28/09/14 23:02 - Ελλάς και Ευρώπη!... (33)

 

Ελλάς και Ευρώπη!... (33)

Συνεχίζουμε, λοιπόν, την μεγάλη ιστορική, αρχαιολογική, εθνολογική και δημοσιογραφική έρευνά μας, με την κατηγορία «Ελλάς και Ευρώπη», όπου μιλάμε για τις σχέσεις της Χώρας μας με τους άλλους λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο χώρο και στον χρόνο. Δεύτερη χώρα μετά την Αγγλία, η Αυστρία, η οποία έχει πολλούς πολιτιστικούς ή πολιτισμικούς δεσμούς με την Ελλάδα. Είναι η χώρα του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, του Φραντς Σούμπερτ, του Σίγκμουντ Φρόυντ, του Λούντβιχ Βιτγκενστάιν, του Γκούσταβ Κλιμτ και τόσων άλλων μεγάλων ανδρών, πολλοί των οποίων είχαν φιλελληνικά αισθήματα!...

Συνέχεια από το προηγούμενο…

Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο δεν θα πρέπει να λησμονήσουμε την περίφημη Αυτοκράτειρα της Αυστρίας και φλογερή ελληνίστρια Ελισάβετ (1837-1898), η οποία γεννήθηκε στο Μόναχο και ήταν κόρη του αρχιδούκα Μαξιμιλιανού Β’ της Βαυαρίας. Ήταν ιδιαίτερα μορφωμένη, λάτρης του ρομαντισμού και του ελληνισμού και θαύμαζε το έργο του ποιητή Χάινε. Το 1854 παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα της Αυστρίας Φραγκίσκο Ιωσήφ και απέκτησε μαζί του τέσσερα παιδιά. Από το 1880 και μετέπειτα άρχισε να ταξιδεύει συχνά στην Ελλάδα και να επισκέπτεται αρχαιολογικούς χώρους. Έμαθε ελληνικά και έχτισε στην Κέρκυρα το Αχίλλειο ανάκτορο, όπου ζούσε μόνη πολλούς μήνες το χρόνο. Οι διάφορες οικογενειακές τραγωδίες, με αποκορύφωμα την αυτοκτονία του γιου της Ροδόλφου (1889), την οδήγησαν στη μελαγχολία και την αναζήτηση της απομόνωσης. Δολοφονήθηκε στη Γενεύη από τον Ιταλό επαναστάτη Λ. Λουτσένι.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι το κινηματογραφικό στερέωμα ανέδειξε την μεγάλη Ελισάβετ με το έργο «Σίσσυ», ενώ ο γράφων, αφιέρωσε δύο τηλεοπτικές εκπομπές με προσκεκλημένους τους κκ Αντώνη Λεπενιώτη (συγγραφέα και ιστορικό του θεάτρου) και Γεώργιο Ντελόπουλο, φιλόλογο-ιστορικό, όπου μιλήσαμε για την αυτοκράτειρα Ελισάβετ και για τον μεγάλο δάσκαλό της Κωνσταντίνο Χρηστομάνο («Το Ντοκουμέντο της Εβδομάδος», στην «Τηλετώρα»: 22-11-1996 και 11-7-1997):

Στη φωτογραφία βλέπουμε το Αχίλλειο, το οποίο είναι μία από τις γνωστότερες βασιλικές επαύλεις της Ευρώπης και ίσως το σημαντικότερο αξιοθέατο αρχιτεκτόνημα της Κέρκυρας που βρίσκεται παρά τον οικισμό Γαστούρι, περίπου 10 χλμ. από την πόλη της Κέρκυρας. Η έπαυλη αυτή σχεδιάστηκε από τους Ιταλούς αρχιτέκτονες Ραφαέλε Καρίττο (Raffaele Caritto) και Αντόνιο Λάνντι (Antonio Landi) με επόπτη τον πρόξενο της Αυστρίας στην Κέρκυρα Αlexander Warssderg στην αρχή, και μετά τον θάνατό του τον βαρώνο Von Bucowitz, σε πομπηινό ρυθμό και χτίστηκε το1890 με εξ ολοκλήρου δαπάνη της αυτοκράτειρας Ελισάβετ της Αυστρίας, η οποία λόγω της ευαίσθητης υγείας της ζήτησε την οικοδόμησή της. Την έπαυλη την αφιέρωσε στον Αχιλλέα, απ’ όπου και το όνομα της, τον περίβολο της οποίας πλούτισε με αγάλματα από την αρχαία ελληνική μυθολογία. Εξ αυτών τα πιο γνωστά έργα είναι οι "Επτά Μούσες" και ο Αχιλλέας Θνήσκων του Χέρτερ. Η Ελισάβετ δολοφονήθηκε το 1898. Το 1904, κατ΄ άλλους το 1907, ο αυτοκράτορας της Γερμανίας Γουλιέλμος Β΄ (γνωστός και ως "Κάιζερ") αγόρασε το Αχίλλειο, στο οποίο και διέμενε κατά τις τακτικές ανοιξιάτικες επισκέψεις του στη Κέρκυρα. Υπήρξε άνδρας ιδιαίτερα καλλιεργημένος και λάτρης του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Τοποθέτησε ένα κολοσσιαίο άγαλμα του Αχιλλέα με την επιγραφή «Στον μέγιστο των Ελλήνων από τον μέγιστο των Γερμανών».Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο η ιδιοκτησία της έπαυλης αυτής πέρασε στο ελληνικό δημόσιο (…) (Βικιπαίδεια).

Κωνσταντίνος Χρηστομάνος (1867-1911). Πεζογράφος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Το 1884 γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου της Αθήνας, αλλά τρία χρόνια αργότερα εγκατέλειψε τις ιατρικές σπουδές για να φοιτήσει στη Φιλοσοφική Σχολή της Βιέννης. Το 1893 έγινε καθηγητής της ελληνικής στο πανεπιστήμιο της Βιέννης και στο Ινστιτούτο Ανατολικών Γλωσσών. Η προσωπική του γνωριμία με την αυτοκράτειρα της Αυστρίας Ελισάβετ, της οποίας χρημάτισε δάσκαλος των ελληνικών και συνοδός, είχε αποφασιστική σημασία για τη ζωή του. Περιόδευσε μαζί της σε διάφορες χώρες και μετά τη δολοφονία της (1898) έγραψε το «Βιβλίο της αυτοκράτειρας Ελισάβετ», το οποίο μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Όταν όμως η αυστριακή κυβέρνηση απαγόρεψε την κυκλοφορία του βιβλίου του για την Ελισάβετ, άρχισε μια σειρά από περιοδείες σε διάφορες χώρες της Ευρώπης. Σχεδίαζε να γίνει καλόγερος στην Ιταλία (είχε αποδεχτεί το καθολικό δόγμα), αλλά τελικά γύρισε στην Ελλάδα με απόφαση να εργαστεί για την αναμόρφωση του ελληνικού θεάτρου. Το 1900 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και λίγους μήνες αργότερα ίδρυσε τη «Νέα Σκηνή», στην οποία παρουσίασε ως σκηνοθέτης εξαιρετικά φροντισμένες παραστάσεις. Αλλά οι διάφορες δυσκολίες οδήγησαν στη διάλυση της «Νέας Σκηνής» το 1906. Στη συνέχεια ο Χρηστομάνος αφιερώθηκε στη συγγραφή. Φύση απαισιόδοξη, ευαίσθητη και γεμάτη αντιθέσεις, ο Χρηστομάνος μετέφερε την ιδιοσυγκρασία του στα έργα του. Στη γερμανική γλώσσα έγραψε τα έργα «Το Αχίλλειο», «Ορφικά τραγούδια» (ποιήματα), «Η σταχτιά γυναίκα» (ονειρόδραμα). Στα ελληνικά δημοσίευσε το μυθιστόρημα «Κερένια κούκλα», μετάφραση του έργου του «Το βιβλίο της αυτοκράτειρας Ελισάβετ», και τα θεατρικά «Τα τρία φιλιά» και «Κοντορεβιθούλης». Μετέφρασε επίσης στη νεοελληνική, σε συνεργασία με τον Ηλία Βουτιερίδη, την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή και την «Άλκηστη» του Ευριπίδη. (Εγκυκλοπαίδεια «Μαλλιάρης-παιδεία»).

Συνεχίζεται…