16/10/14 22:42 - Ελλάς και Ευρώπη!... (36)

 

Ελλάς και Ευρώπη!... (36)

Συνεχίζουμε, λοιπόν, την μεγάλη ιστορική, αρχαιολογική, εθνολογική και δημοσιογραφική έρευνά μας, με την κατηγορία «Ελλάς και Ευρώπη», όπου μιλάμε για τις σχέσεις της Χώρας μας με τους άλλους λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο χώρο και στον χρόνο. Δεύτερη χώρα μετά την Αγγλία, η Αυστρία, η οποία έχει πολλούς πολιτιστικούς ή πολιτισμικούς δεσμούς με την Ελλάδα. Είναι η χώρα του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, του Φραντς Σούμπερτ, του Σίγκμουντ Φρόυντ, του Λούντβιχ Βιτγκενστάιν, του Γκούσταβ Κλιμτ και τόσων άλλων μεγάλων ανδρών, πολλοί των οποίων είχαν φιλελληνικά αισθήματα!...

Συνέχεια από το προηγούμενο!..

Επειδή η Αυστρία ανέδειξε ένα πολύ μεγάλο ψυχαναλυτή, τον Σίγκμουντ Φρόϊντ, ας διαβάσουμε μερικά στοιχεία για τη ζωή του και θα επανέλθουμε:

Σίγκμουντ Φρόϊντ (1856-1939). Αυστροεβραίος ψυχίατρος, «πατέρας της ψυχανάλυσης». Γεννήθηκε στο Φράιμπεργκ της Μοραβίας και σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο της Βιέννης. Στα φοιτητικά του χρόνια ήταν ριζοσπάστης και ασχολήθηκε με τη μετάφραση τεσσάρων πολιτικοκοινωνικών έργων του Στιούαρτ Μιλ. Πτυχιούχος της ιατρικής (1881), συνεργάτης του Μάινερ (1883), μελετητής του Σαρκό (1884-1885) και συνεργάτης του Μπρόιερ (από το 1884), έλκεται αρχικά από τη μελέτη των υστερικών φαινομένων και στρέφεται οριστικά στην ψυχιατρική.

Ύστερα από μια περίοδο, κατά την οποία χρησιμοποίησε την ύπνωση ως μέθοδο θεραπευτική της υστερίας, την αντικατέστησε από τη μέθοδο του «ελεύθερου συνειρμού», που τον οδήγησε στη διατύπωση της θεωρίας της απώθησης και τον προσδιορισμό μιας νέας διάστασης της ανθρώπινης πραγματικότητας, του ασυνείδητου, όπου βρίσκονται οι πηγές των ανθρώπινων ενεργειών. (Περισσότερα στην Εγκυκλοπαίδεια «Μαλλιάρης – παιδεία»).

Για την περίοδο των παιδικών χρόνων του Φρόυντ, διαθέτουμε λίγες πληροφορίες, ενώ ούτε ο ίδιος καταπιάστηκε με αυτή στα γραπτά του. Σχετικά με τη θρησκευτική ανατροφή του, επιβεβαιώνεται πως ήταν από νωρίς εξοικειωμένος με τα ιουδαϊκά έθιμα, ενώ ήρθε επίσης σε επαφή με την καθολική λειτουργία υπό την επίδραση της καθολικής γκουβερνάντας του.

Από νεαρή ηλικία, έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον στη μελέτη της Βίβλου, η οποία, όπως ο ίδιος σημείωσε στην αυτοβιογραφία του άσκησε διαρκή επίδραση πάνω του, αν και σε όλη τη διάρκεια της ζωής του παρέμεινε αντίθετος με όλους τους θρησκευτικούς κανόνες, υιοθετώντας τελικά μία αθεϊστική στάση ζωής, χωρίς ωστόσο να απολέσει τη συναίσθηση της εβραϊκής του καταγωγής.

Ήδη από τα παιδικά του χρόνια έδειξε να διαθέτει σημαντικές διανοητικές ικανότητες, ενώ ήταν άριστος και πειθαρχημένος μαθητής. Την εκπαίδευσή του ανέλαβαν αρχικά οι γονείς του, πριν σταλεί σε ένα άγνωστο ιδιωτικό σχολείο. Σε ηλικία εννέα ετών πέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις του γυμνασίου Sperl, όπου ξεχώρισε για τις επιδόσεις του και αποφοίτησε με τη διάκριση summa cum laude. Διέθετε κλίση στις γλώσσες και μεγάλη ευχέρεια στα Λατινικά, τα Αρχαία Ελληνικά, τα Γαλλικά και τα Αγγλικά...

Τους τελευταίους μήνες της ζωής του, η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε, υπομένοντας μεγάλη σωματική καταπόνηση μέχρι το θάνατό του στις 23 Σεπτεμβρίου του 1939. Η σορός του αποτεφρώθηκε τρεις ημέρες αργότερα και η τέφρα του φυλάσσεται μέσα σε μία ελληνική υδρία, από την πλούσια συλλογή αρχαιοτήτων που διέθετε ο Φρόυντ. Η τεφροδόχος περιέχει επίσης την τέφρα της Μάρθας Φρόυντ και βρίσκεται στο κρεματόριο του Γκόλντεν Γκρην στο Λονδίνο.

Για τον άνθρωπο αυτό, λοιπόν, ο Έλληνας ποιητής Ν. Β. Τωμαδάκης (που μνημονεύει η «Ποιητική Ανθολογία» του Παπύρου), αφιερώνει ένα δεκατετράστιχο (σονέτο), λέγοντας επί λέξει τα εξής:

FREUD

Ποτέ σου μη γελάσουνε τα χείλη
–σφίξε τα νευρικά να τα ματώσεις!
Κατσούφη σ’ έχουν κάνει κι’ οι νευρώσεις,
καμπούρη οι φίλοι και φροντίδων πλήρη.

Ψηλά να το κρατήσεις το κοντύλι,
τα εντός σου στη ζωή να θανατώσεις.
Ν’ ανθήσεις δεν σ’ αφήνουν οι ψυχώσεις
αφ’ ότου ο μέγας Φρόϋντ έχει ανατείλει.

Στίχους να μουρμουρίζεις, να στενάζεις,
να μαραίνεσαι σα ρόδο μες το δείλι,
κρανίο μ’ άδειες κόγχες να φαντάξεις,

του εγκέφαλου να σειέται το μαντίλι.
(Κι αν λάβεις κι’ απ’ τον ουρανό πιττάκι,
δίχως άλλο θε νά ν’ του Καρυωτάκη!).

Η συνέχεια στο επόμενο…