26/11/14 23:43 - Γιατί οι έσχατοι έσονται πρώτοι!...(4)

 

Γιατί οι έσχατοι έσονται πρώτοι!...(4)

Ανάλυση της θεωρίας του μεγάλου Έλληνα κοινωνιολόγου Ευαγγέλου Λεμπέση με τίτλο: «Η Τεράστια Κοινωνική Σημασία των Βλακών εν τω Συγχρόνω Βίω», μέσα από ένα άλλο οπτικό πρίσμα, δεδομένου ότι οι άνθρωποι μειωμένης αντιλήψεως, αντιστάσεως μη ούσης, επικυριαρχούν στην σημερινή εποχή με όχημα την επιδέξια προβολή τους μέσα από διάφορα ΜΜΕ και με τελικό αποτέλεσμα την λεγόμενη «αποβλάκωση» της ελληνικής κοινωνίας από την συνεχή «πλύση εγκεφάλου»!..

Συνέχεια από το προηγούμενο...

Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Γράφει, όμως, ο Ευάγγελος Λεμπέσης:

«Το πρόβλημα των βλακών δεν είναι εν τούτοις απλούν όταν ληφθή πρώτον υπ’ όψιν η στερεά και απολύτως αναγκαία θέσις, ην ούτοι επαξίως κατέχουν εν τω κοινωνικώ διαφορισμώ. Οι βλάκες διαιρούνται ούτως εις δύο όλως αντιθέτους μεταξύ των «ομάδας», διεπομένας όμως αμφοτέρας υπό του αυτού νόμου, του διαφορισμού. Η πρώτη εκ τούτων ομάς καταλαμβάνει ως γνωστόν τας υποδεεστέρας εν τη κοινωνία θέσεις, ήτοι ευρίσκεται εις τας κατωτάτας βαθμίδας του κοινωνικού διαφορισμού. Πόσον ευεργετική δια την κοινωνίαν είναι η ομάς αύτη είναι περιττόν να τονισθή, διότι άνευ αυτής δεν θα υπήρχεν εκμετάλλευσις και άνευ εκμεταλλεύσεως δεν θα υπήρχε πολιτισμός…»!

Τι μας θυμίζει εδώ ο πολυμαθής αυτός κοινωνιολόγος; Το γεγονός ότι δια της εκμεταλλεύσεως των ανθρώπων (εν προκειμένω «βλακών»), παράγεται κι αυτός ακόμη ο λεγόμενος «πολιτισμός» (!!).
Δυστυχώς, ο Ευάγγελος Λεμπέσης έχει δίκιο. Ο αρχαίος αιγυπτιακός πολιτισμός, για παράδειγμα, βασίσθηκε πολύ στην εκμετάλλευση χιλιάδων δούλων, που επί αιώνες κουβαλούσαν πέτρες ή έφτιαχναν τούβλα από λάσπη και άχυρο για να κτίζουν τις γνωστές πυραμίδες ή να κατασκευάζουν φτωχικές κατοικίες για τους ίδιους!
Και για να μη βγάλουμε τον εαυτό μας έξω, ακόμη και οι αρχαίοι Έλληνες σε αρκετές περιπτώσεις έπρατταν το ίδιο, όπως και πολλές άλλες κοινωνίες, που τα όριά τους άγγιζαν τα γεωγραφικά όρια μιας αυτοκρατορίας ή μιας απλής κοινωνίας ανθρώπων, που εκμεταλλευόντουσαν δούλους για να επιζήσουν. Αξίζει, όμως, τον κόπο να διαβάσουμε τι γράφει επ’ αυτού η εγκυκλοπαίδεια «Δομή», που δίνει την πραγματική διάσταση στο θέμα της δουλείας ή των δούλων:

 

Κορινθιακό πλακίδιο του 6ου αιώνα π.Χ. με αναπαράσταση δούλων μεταλλωρύχων που εξορύσσουν άργιλο (Μουσείο Βερολίνου). (Εφημερίδα «Το Βήμα», Τετάρτη 13 Σεπτεμβρίου 2006, σελ. 30)

«Ιστορικά η δουλεία γεννήθηκε από τον κατακερματισμό των πρωτόγονων κοινωνιών στις οποίες ίσχυε το καθεστώς της κοινοκτημοσύνης. Τότε οι αγώνες μεταξύ των αντιπάλων φυλών οδήγησαν στην υποδούλωση των ηττημένων, τους οποίους οι νικητές απασχολούσαν στις αγροτικές εργασίες. Η δουλεία αποτέλεσε σταθερό παράγοντα της κοινωνικής και οικονομικής ζωής των αρχαίων πολιτισμών της Μεσογείου. Από την 4η χιλιετία, στα αποσπάσματα της νομοθεσίας των Σουμερίων υπάρχουν αναφορές για τους δούλους, χρησιμοποιώντας τον όρο «άρρενες ξένων χωρών», ο οποίος υποδεικνύει ως πηγή της δουλεία τους αιχμαλώτους πολέμου. Πολύ αργότερα (κώδικας του Χαμουραμπί) η δουλεία επεκτάθηκε και στους αναξιόχρεους οφειλέτες και στις οικογένειές τους, αλλά ταυτόχρονα καθορίστηκαν ορισμένα δικαιώματα των δούλων, όπως η δυνατότητα να νυμφεύονται ελεύθερες, να έχουν δική τους ιδιοκτησία και να ασχολούνται με το εμπόριο.
Στην Παλαιστίνη, ο δούλος, αν ήταν Εβραίος, μπορούσε να ανακτήσει την ελευθερία του έπειτα από έξι χρόνια εργασίας ή σε περίπτωση υπερβολικών και εξακολουθητικών κακομεταχειρίσεων. Στην Αίγυπτο, η συγκέντρωση των γαιών στα χέρια των Φαραώ και η υποταγή των μαζών σε αυστηρή πειθαρχία εμπόδισαν τη διάδοση του φαινομένου σε μεγάλη κλίμακα, και γι’ αυτό η δουλεία είχε μικρή σημασία για την οικονομία της χώρας. 

Συνέχεια στο επόμενο…

[Πάνω φωτογραφία: Σκλαβοπάζαρο στην μεσαιωνική Ευρώπη. Πίνακας του Σεργκέι Ιβανόφ, Βικιπαίδεια]