28/11/14 21:02 - Γιατί οι έσχατοι έσονται πρώτοι!...(5)

 

Γιατί οι έσχατοι έσονται πρώτοι!...(5)

Ανάλυση της θεωρίας του μεγάλου Έλληνα κοινωνιολόγου Ευαγγέλου Λεμπέση με τίτλο: «Η Τεράστια Κοινωνική Σημασία των Βλακών εν τω Συγχρόνω Βίω», μέσα από ένα άλλο οπτικό πρίσμα, δεδομένου ότι οι άνθρωποι μειωμένης αντιλήψεως, αντιστάσεως μη ούσης, επικυριαρχούν στην σημερινή εποχή με όχημα την επιδέξια προβολή τους μέσα από διάφορα ΜΜΕ και με τελικό αποτέλεσμα την λεγόμενη «αποβλάκωση» της ελληνικής κοινωνίας από την συνεχή «πλύση εγκεφάλου»!..

Συνέχεια από το προηγούμενο...

Στην Ελλάδα των ομηρικών χρόνων, η δουλεία ήταν περιορισμένη στις γυναίκες που εκτελούσαν οικιακές εργασίες και συγχρόνως ήταν υποχρεωμένες να είναι και ερωμένες του κυρίου τους, και στους δούλους που εργάζονταν στους αγρούς. Όταν μεταξύ του 800 και του 600 π.Χ. ο ελληνικός αποικισμός επεκτάθηκε από τις ακτές της Μαύρης θάλασσας έως τις ακτές της δυτικής Μεσογείου, εφευρέθηκαν τα νομίσματα από πολύτιμο μέταλλο και αναπτύχθηκε σημαντικά η βιοτεχνική παραγωγή στις μεγάλες πόλεις, η ζήτηση δούλων αυξήθηκε κατακόρυφα. Οι αιχμάλωτοι πολέμου και οι δούλοι που έπαιρναν οι πειρατές στις επιδρομές τους πωλούνταν στις αγορές, μεταξύ των οποίων ονομαστή ήταν η αγορά της Δήλου. Ωστόσο, o αριθμός των δούλων που απασχολούνταν σε αγροτικές ή βιοτεχνικές εργασίες στην αρχαία Ελλάδα δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλος· αρκεί να αναφερθεί ότι κατά τον 5ο αι., για την κατασκευή του Ερεχθείου στην Αθήνα χρησιμοποιήθηκαν 20 πολίτες, 35 ξένοι ελεύθεροι και 16 δούλοι. Εξάλλου η ελληνική νομοθεσία όριζε δικαιώματα και υποχρεώσεις των δούλων: δεν μπορούσαν να λαμβάνουν μέρος στον πόλεμο ούτε να συμμετέχουν στις συνελεύσεις, αλλά παρότι τους πουλούσαν ή τους αγόραζαν σαν αντικείμενα, μπορούσαν να λαμβάνουν μέρος στα ορφικά μυστήρια, να ασχολούνται με το εμπόριο κλπ.

 Ζαν-Λεόν Ζερόμ:  Η αγορά σκλάβων .

Οι Ρωμαίοι άρχισαν να χρησιμοποιούν μεγάλο αριθμό δούλων τον 3o αι. π.Χ., για τις αγροτικές εργασίες στα λατιφούντια (=μεγάλες περιουσίες). Οι νίκες του ρωμαϊκού στρατού εναντίον των διαφόρων κρατών της Μεσογείου εξασφάλισαν, ως λεία πολέμου, μια συνεχή εισροή αιχμαλώτων, τους οποίους πουλούσαν στις αγορές. Μια ιδέα για τον μαζικό χαρακτήρα του φαινομένου προσφέρει το γεγονός ότι, για παράδειγμα, το 167 π.Χ. με διαταγή της Συγκλήτου συνελήφθησαν μέσα σε μία μόνο ημέρα 150.000 άτομα στις διάφορες πόλεις της αυτοκρατορίας για να γίνουν δούλοι. Μολονότι η ρωμαϊκή νομοθεσία προέβλεπε προστατευτικούς κανόνες για τους δούλους, οι τελευταίοι υφίσταντο πολύ σκληρή μεταχείριση, ιδίως στην ύπαιθρο, και γι’ αυτό τον λόγο προκλήθηκαν αιματηρές εξεγέρσεις, η γνωστότερη από τις οποίες είναι εκείνη με αρχηγό τον Σπάρτακο (73-71 π.Χ.).

Μετά το διάταγμα του Βαλεντινιανού(377 μ.Χ.), που απαγόρευε την πώληση των αγροτικών δούλων χωριστά από τη γη, ήταν δύσκολο, σε πολλές περιπτώσεις, να διακριθούν οι δούλοι από τους κολίγους. Ωστόσο, ο θεσμός της δουλείας δεν καταργήθηκε και εξακολούθησε να υφίσταται και κατά τον Μεσαίωνα, παρότι ήδη από το 1300 το εμπόριο των δούλων γνώρισε παρακμή στην ευρωπαϊκή ήπειρο, όπου η δουλοπαροικία θεωρήθηκε πιο κατάλληλος θεσμός για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της κλειστής οικονομίας που χαρακτήριζε τη φεουδαρχική περίοδο. Κιρκάσιοι, Αρμένιοι, Σουδανέζοι ή Άραβες δούλοι αγοράζονταν από τους Γενοβέζους και τους Βενετσιάνους εμπόρους και μεταπωλούνταν στις αυλές και στους πλούσιους αστούς της Ευρώπης, οι οποίοι τους χρησιμοποιούσαν σε οικιακές εργασίες. Αναφέρεται, για παράδειγμα, ότι το 1488 ο Φερδινάνδος ο Καθολικός έστειλε 100 Μαυριτανούς δούλους στον πάπα Ινοκέντιο Η’, ο οποίος με τη σειρά του τους μοίρασε στους καρδινάλιους και στους αριστοκράτες της ρωμαϊκής αυλής. Η δουλεία διατηρήθηκε εξάλλου ως ποινή που επιβαλλόταν για πολλά εγκλήματα (εσχάτη προδοσία, πώληση όπλων στους Σαρακηνούς κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών κλπ.).

Συνέχεια στο επόμενο…

[Πάνω φωτογραφία: Δούλες περιποιούνται την κυρία τους, όπως φαίνεται από ένα αρχαίο ρωμαϊκό ανάγλυφο. ]